Oorlog

Zondagavond, vlak voor zeven uur, stond oudste ineens voor me. In zijn handen lag zijn huiswerkmap.
"Ik heb morgen een toets geschiedenis, papa. Wil je me overhoren?"
Ik reageerde als een rat in een brandend flatgebouw: gehaast zocht ik naar een uitweg. Mijn ogen hengelden naar die van mijn vriendin, maar onaangedaan bladerde ze verder in een glossy. Terecht. De gezinstaken zouden onherstelbaar scheef komen te liggen als ik, na al haar gewas, gestrijk en gekook van die dag, haar ook nog zou vragen om de toets met oudste door te nemen. Listig gooide ik het over een andere boeg.
"Straks, jongen. Na Studio Sport zal ik je helpen."
"Om acht uur moeten we naar bed, pap."
Diep zuchtend sjokte ik achter oudste naar de keuken. Toen de begintune van Studio Sport werd ingestart, bogen we ons over de toets: de Tweede Wereldoorlog. Ik vertelde hem hoe Hitler groot werd in Duitsland, het bombarderen van Rotterdam. Met overgave prikte ik lastige woorden als capitulatie, Jodenvervolging en collaboratie op zijn geheugenschijf. Studio Sport was al halverwege toen we alles hadden doorgenomen. Ongeduldig stond ik op om in de bank te ploffen, maar oudste had nog een vraag.
"Maar wat deed de koningin dan in de oorlog?"
"Niets. Ze vluchtte naar Engeland."
Daar had ie nog wel wat vraagjes over. Zwaar zakte ik terug in de keukenstoel en beantwoordde braaf alle onduidelijkheden. Radio Oranje kwam voorbij, het verzet, Soldaat van Oranje. Toen we uiteindelijk terugkeerden in de huiskamer wenste Tom Egbers me nog een goede avond. Jongste praatte me enthousiast bij. Een prachtig doelpunt van Ajax en een geweldige redding door de keeper van Heerenveen. De parels van het weekend gemist door een toets van oudste over '40-'45. En doordat koningin Wilhelmina naar Engeland vluchtte.

Tiefschnee

Het appartement in Oostenrijk heeft een klein televisietoestelletje. Nadat oudste zich over de afstandsbediening heeft ontfermt, haalt hij aan het einde van een lange rij Duitstalige zenders ook Nederland 1 en 2 tevoorschijn. Vaag beeld, dat bij toverslag verbetert als er iemand als een menselijke mast naast het toestelletje gaat staan. 
We schakelen in op zondagavond net voor zeven uur: Studio Sport. Bij gebrek aan competitievoetbal eind december, kijkt Henry Schut terug op het WK van Brazilië. Hugo Borst en teckel Messi zijn er ook weer. De jongens nestelen zich op de tweezitter en gaan er eens goed voor zitten. Ik offer me op en ga naast het toestelletje staan.
Ze vinden het erg grappig, hun vader als een kerstboom naast de televisie, die de openingswedstrijd tegen Spanje toont. De eerste skidag gloeit na op hun wangen. Oudste pakte elke piste in de houdgreep als een judoka met zwarte band, jongste had meer moeite. Het bewolkte weer beperkte zijn zicht zodanig dat hij recht in een sneeuwrand skiede. Met een boogje dook ie in de tiefschnee, zijn ski's vonden we een klein kwartiertje later.
"Je rechterhand iets hoger, pap!" kraait jongste nu.
Mijn verhoogde arm herstelt het beeld, net op het moment dat Blind zijn voorzet in het strafschopgebied zwiept. Voor de zoveelste keer zien we hoe Van Persie zijn hoofd tegen de bal zet, waarna hij met een boogje in het gras belandt.
"Kijk! Precies zoals jij vanmiddag!" zeg oudste tegen zijn broer, terwijl hij naar het beeldscherm wijst. Meteen kruipt de schrik terug op het gezicht van jongste, alsof hij zijn kille zweefduik herbeleeft. Voor een moment kijken ze exact hetzelfde, jongste op de tweezitsbank en Casillas, de doelman van Spanje, die op tv angstig de bal over zich heen ziet zeilen.

Perfect day

Het was zondagavond, tegen zeven uur. Nadat ik op Fox Sports de wedstrijd van Feyenoord tegen ADO had bekeken en daarna ook de complete potjes van Ajax (tegen Vitesse) en PSV (tegen Willem II) op mijn gemak had uitgezeten, kwam mijn vriendin demonstratief tegenover me zitten. Streng staarde ze me aan.
"Wat?" vroeg ik.
"Wat denk je zélf?!" Ze keek me aan met die typische blik. Niets zeggen, maar een oogopslag vol venijn. De blik die je krijgt als je de aardappelen te lang hebt laten koken, je een verjaardag bent vergeten of als ze te weinig aandacht krijgen.
"Bedoel je etenstijd? We kunnen toch pizza's bestellen?"
Mijn vriendin schakelde door naar fase 3. Haar ogen vernauwden zich tot spleetjes, smaller dan het gangpad op een lijnvlucht van Ryanair.
"Pizza?!" zei ze met stemverheffing, "Kom uit die stoel! Nu!"
"Maar zo meteen begint Studio Sport!" probeerde ik.
Dat viel niet goed. Op hoge poten, als een reiger die net heeft ontdekt dat de kikkers zijn verhuisd, verdween ze naar boven. Pas veel later vond ik haar terug in de slaapkamer. Ze lag op bed, maar sliep niet. De kou zat er nog. Om het ijs te breken startte ik een rugmassage. Eerst met vingertoppen, het subtiele werk. Toen ze niet tegenstribbelde, ging ik over naar zwaardere technieken: met beide handen bewerkte ik ritmisch haar schouderbladen en onderrug. Iets na tienen viel ze tevreden spinnend in een diepe slaap.
Mooi. Jack van Gelder begon net op Nederland 1.

Buurtheld

Enkele weken geleden keek ik naar een wedstrijd op het veldje. Er werd ferm gestreden, gedold, met het shirt over het hoofd gejuicht en geruzied wie de bal moest gaan halen na een schot ver naast het doel: dagelijkse kost.
Het partijtje veranderde toen op een hoek van het speelveld Roy Beerens verscheen. Roy Beerens, de koning van de buurt. Voor onze jongens (en alle buurtvriendjes) het levende bewijs dat je via het speelveldje in beeld kunt komen bij Studio Sport, dat je het Nederlands elftal kunt bereiken en het hoogst bereikbare: dat je na de aankoop van een pak Dreft en twee potten pindakaas bij de kassa van de Albert Heijn uit een zakje met voetbalplaatjes kunt rollen.
Beerens, net getransfereerd naar Hertha BSC, genoot nog van zijn vakantie. Naast het klimrek tikte hij een plastic bal rond met zijn zoontje en zijn vader, die een straat verderop woont. Het werkte vernietigend op het partijtje van de jongens. De aandacht lag niet langer op het veroveren van de bal, maar werd verlegd naar het tafereel naast de speeltuin. Opnieuw werd er nu naast het doel geschoten, afzwaaiers die opvallend vaak in de buurt van de familie Beerens rolden. Maar nu werd er voluit gesprint om de bal te mogen ophalen. Alles om maar in de buurt te komen. Dáár, op enkele meters van hun voetbalheld werd de blik verlegen afgewend en bleef het stil. Gelukkig hebben ze het vroeg door: met idolen praat je niet.
Vanmorgen keken de jongens op Fox naar de herhaling van AZ tegen Heracles. De Alkmaarders wonnen glorieus. Guus Hupperts stond op de plek van Beerens. Met een prachtige boog joeg Hupperts de bal in de bovenhoek, waarna hij werd bedolven onder medespelers en complimenten van de commentator.
Jongste was minder onder de indruk: "Die had Roy Beerens ook wel gemaakt."

Etenstijd

Jongste schaaft al dagen aan zijn dropkick. Keer op keer probeert ie de opgegooide bal op het juiste moment te raken. De kracht van Studio Sport is oneindig; één uitzending en jonge voetballers zijn weer uren zoet.
"Kijk papa, zo trapte die keeper de bal uit!"
Daarnaast is ie in de ban van de kontstop, een trucje waarbij je de bal met je billen stil legt. Hij heeft het op het veldje gezien, maar de timing zet hem voor veel problemen. Jongste draait te vroeg zijn billen boven de bal, zodat ie van zijn heup afstuit, of te láát, waardoor zijn elleboog of zijn maag de bal opvangt. 
"Ik zal het nog een keer voordoen. Kijk zo."
Behendig gooi ik de bal enkele meters omhoog en laat hem, direct na de bonk, tegen mijn bilnaad ketsen. De bal ligt meteen dood op de grond. Ik zie de verwondering in de ogen van jongste: het vaderschap is soms verbazend  makkelijk.
Geïnspireerd probeert jongste het nog een keer, maar hij timet opnieuw verkeerd. De bal stuitert pijnlijk tegen zijn neus. Met betraande ogen gooit hij het daarom over een andere boeg.
"Kom papa, we gaan Wie-scoort-is-kiep doen."
Hij begint op doel. Net op het moment dat ik aan wil leggen voor een hard schot, klinkt er een bekende lokroep: "Het eten is klaar!" Jongste draait zich van mijn pegel af en zwaait naar zijn moeder. Een flits ben ik bang voor ongelukken, maar zijn achterwerk neutraliseert het gevaar. Met een plof valt mijn schot stil voor de doellijn. Zij aan zij rennen we naar de dis. Nog even kijkt ie naar me op.
"Mooie kontstop was dat, hè pap!"

Topografie

We keken met zijn vieren naar Studio Sport, voor de jongens de afsluiting van het weekend. Jongste zag Ajax zwoegen tegen Cambuur.
"Wordt dit in Cambuur gespeeld?" vroeg ie.
"Cambuur is geen stad. Ze spelen in Leeuwarden," zei oudste. Hij heeft wel eens een atlas op schoot. Jongste dacht na. Dit was nieuwe informatie. 
"Groningen, dat is toch wel een stad?" Hij richtte zich tot zijn broer.
"Ja," zei oudste.
"En Utrecht en ADO Den Haag?"
"Ook."
"En Gowètiegels?"
"Die zijn genoemd naar vogels. Roofvogels. Die hebben ze ook bij Vitesse, in Arnhem. Dat ligt in Gelderland," zei oudste. Ik vond dat ie goed op de hoogte was. De televisie toonde inmiddels de samenvatting van PSV tegen FC Utrecht. Het hoofd van Ji Sung Park kwam in beeld.
"Komt Park uit Polen?", vroeg jongste. Ik vond het een mooie combinatie, maar oudste moest nu passen. Hij keek vragend naar mij.
"Nee, uit Korea," zei ik, "een heel ver land."
"Ligt Korea naast Gelderland?"
"Nee, dat is een provincie," legde oudste uit, "een stukje van Nederland."
Jongste zuchtte zwaar. Dit viel niet mee, zo'n uurtje Studio Sport. De wereld was in zijn hoofd een warboel, maar hij werd gered door zijn moeder.
"Kom jongens, naar bed," zei ze toen Tom Egbers de uitzending afsloot, "morgen moeten jullie weer naar school."
Het gezicht van jongste klaarde op. School? Dat is vier straten verderop. Voorlopig vond hij dat ver genoeg.

Jeuk

Zondag was Maradona een paar seconden in beeld bij Studio Sport. Dat is niet zo vreemd. De Argentijn kon voetballen: grijnzend liet hij een bal op zijn rechterheup stuiteren, terwijl hij naar de middenpagina van de Playboy staarde. Wél opvallend was dat de camera Maradona ving bij een golfevenement in Dubai. Golf, dat is de wereld van de birdy en de fairway. Strak gemillimeterde greens, poloshirts van Ralph Lauren. 
Maradona mist die fijnzinnigheid. Hij is meer de man van de darkroom en het lijntje coke. Bij de bakker bestelt hij een zak krentenbollen met zijn tong in het oor van zijn vriendin. Hij is de coach van een vaag Arabisch team, die tijdens een persconferentie zwaar in de microfoon ademt, doordat een stoeipoes  onder tafel met zijn kleine Diego zit te spelen.
Maar dat moment dat hij thuis voorstelt om een golfclassic te bezoeken, daar was ik graag bij geweest.
"Kom vrouw, we gaan naar golf."
"Welke? De golf van Mexico?"
"Nee, met zo'n stok en een klein balletje en zo." 
"Oh, .... golf."
"Ja, golf. Waar is mijn geruite broek?"
"Je hebt geen geruite broek, Diego."
Wat zou het mooi zijn als Maradona, daar in Dubai, onder het lint door was gestapt en een driver ter hand had genomen. Met glimmende schoentjes en de haren strak achterover gekamd tuurt hij in de verte naar de green. Sereen gaat het balletje op de tee. De stilte. Dan de uithaal, stijlvol zwaait Maradona de club over zijn schouder. Ooohs en aaahs stijgen op uit de rijen, toeschouwers gooien hun hoedjes in de lucht. De camera zoemt in op de bal die met een grote boog op de green landt en tergend langzaam naar het vlaggetje rolt. Maradona verovert opnieuw de wereld: hij scoort een hole-in-one. 
Eén knappe slag en alle schandalen zouden zijn vergeten. Eén klap en het plaatje zou in ere worden hersteld: Maradona als icoon voor een hele generatie.
Maar dat gebeurde niet. Diego bleef achter het afzetlint, geeuwde en krabde waar het jeukte. Aan zijn zak.