Opvoeden

Sinterklaas bracht dit jaar een set onderbroeken, een pizzasnijder en een gloednieuw tijdschrift, Santos. Het ligt al dagen nadrukkelijk in het zicht, want het voetbalblad heeft op mij dezelfde aantrekkingskracht als een koud glas bier op een drukkende zomerdag.
Op de voorpagina staat een jonge voetballer, gestoken in een kort zwart broekje en een prachtshirt van het Argentijnse elftal. Het zweet parelt op het voorhoofd. Vanonder een bos krullen zoeken scherpe ogen, die later vertroebelden door cocaïne en verkeerde vrouwen, naar gaten achter de vijandelijke verdediging.
"Wie is dat?" vraagt jongste als hij langs de salontafel loopt.
"Maradona," mompelt zijn broer, "Diego Maradona."
Voetbalgrootheden, of ze nu Zinedine Zidane, Dennis Bergkamp, Pelé of Van Peppen heten, oudste legt ze net zo achteloos op tafel als Ed de Goey een puzzel van 1000 stukjes.
Omdat er bij jongste geen belletje gaat rinkelen, pak ik de laptop erbij en tik op YouTube het filmpje aan van de slalom waarmee hij in 1986 het Engelse elftal verscheurde. Geen reactie. Het hooghouden met losse veters op de klanken van Opus. Dat heeft ie eerder gezien. "Dat is hands," zegt jongste, bij de beelden van de Hand van God. De geschiedenisles wordt afgesloten met een goal op het WK van '94 waarna Maradona met gedrogeerde blik bijkans de camera in loopt.
"Wat vind je ervan?" vraag ik, als ik de computer dichtklap.
"Best goed," zegt jongste op een toon waarop in de Tweede Kamer een oordeel over het minimumjeugdloon wordt geveld, "maar Luuk de Jong is beter."
Luuk de Jong? De spits van PSV beter dan de aanvoerder die Argentinië naar de wereldtitel leidde? Dat is water verkiezen boven champagne. Zeggen dat een weekendje Leiden leuker is dan een strandweek op Mallorca. Luuk de Jong, die zie ik op een regenachtige middag een potje scrabblen met zijn schoonmoeder, Diego beweegt zijn neusgat op zo'n moment langs een lijntje coke op de linkerborst van een dronken hoer.
"Tuurlijk, jongen," antwoord ik. Op mijn schoot sla ik voor de zoveelste keer die week de Santos open. Ik kan leven met zijn keuze.

Jeuk

Zondag was Maradona een paar seconden in beeld bij Studio Sport. Dat is niet zo vreemd. De Argentijn kon voetballen: grijnzend liet hij een bal op zijn rechterheup stuiteren, terwijl hij naar de middenpagina van de Playboy staarde. Wél opvallend was dat de camera Maradona ving bij een golfevenement in Dubai. Golf, dat is de wereld van de birdy en de fairway. Strak gemillimeterde greens, poloshirts van Ralph Lauren. 
Maradona mist die fijnzinnigheid. Hij is meer de man van de darkroom en het lijntje coke. Bij de bakker bestelt hij een zak krentenbollen met zijn tong in het oor van zijn vriendin. Hij is de coach van een vaag Arabisch team, die tijdens een persconferentie zwaar in de microfoon ademt, doordat een stoeipoes  onder tafel met zijn kleine Diego zit te spelen.
Maar dat moment dat hij thuis voorstelt om een golfclassic te bezoeken, daar was ik graag bij geweest.
"Kom vrouw, we gaan naar golf."
"Welke? De golf van Mexico?"
"Nee, met zo'n stok en een klein balletje en zo." 
"Oh, .... golf."
"Ja, golf. Waar is mijn geruite broek?"
"Je hebt geen geruite broek, Diego."
Wat zou het mooi zijn als Maradona, daar in Dubai, onder het lint door was gestapt en een driver ter hand had genomen. Met glimmende schoentjes en de haren strak achterover gekamd tuurt hij in de verte naar de green. Sereen gaat het balletje op de tee. De stilte. Dan de uithaal, stijlvol zwaait Maradona de club over zijn schouder. Ooohs en aaahs stijgen op uit de rijen, toeschouwers gooien hun hoedjes in de lucht. De camera zoemt in op de bal die met een grote boog op de green landt en tergend langzaam naar het vlaggetje rolt. Maradona verovert opnieuw de wereld: hij scoort een hole-in-one. 
Eén knappe slag en alle schandalen zouden zijn vergeten. Eén klap en het plaatje zou in ere worden hersteld: Maradona als icoon voor een hele generatie.
Maar dat gebeurde niet. Diego bleef achter het afzetlint, geeuwde en krabde waar het jeukte. Aan zijn zak.

Wit poeder

Ik dacht dat Maradona in het Midden-Oosten zat. Met een bolknak tussen de tanden ergens op een terras, verveeld krabbend aan zijn onderbuik. Maar hij dook op in een viploge van Old Trafford, met de tong van een jonge blondine in zijn oor.
Je moet dat kunnen, met twee glimmende oorbellen en cocaïneresten in je baard het doorzettingsvermogen van Ryan Giggs bagatelliseren. De beroepsernst van Cristiano Ronaldo weghonen en luid blaffen dat jij verreweg de beste bent. Diego komt ermee weg. In Argentinië kussen ze nog steeds zijn voeten.
Gelukkig wonen wij in Holland.
Ónze voetbalheld staat met zijn hoofd in een blauwwit gebreide das te bedenken hoe hij Heerenveen het beste in een ruit kan laten voetballen. 's Morgens, met verwarde haren voor de badkamerspiegel, is zijn eerste gedachte: hoe breng ik Ramon Zomer de inspeelpass bij? 
Nog maar een paar jaar geleden verbleef Marco van Basten in Het Eikenhouten Spelershome Voor Gepensioneerde Voetbalhelden. Het was er goed toeven. In een leren fauteuil dronk hij daar een goed glas en staarde mysterieus in het knisperende haardvuur. Iedereen omarmde de mythe.
Nu zien we Van Basten dagelijks naast het Abe Lenstra Stadion. Dat moet je ook kunnen, op een winderig bijveld Van La Parra en Sven Kums coachen met wit poeder op de kin. Geen wilde drugsfeesten voor Marco, maar poedersuiker. Restanten van de pannenkoek die hem vanaf de tribune toegeworpen wordt.
Ieder land eert zijn helden op geheel eigen wijze.