Dag 26

Veronica Inside is nog steeds op televisie. Er wordt al weken niet meer gevoetbald, maar Genee, Gijp en Derksen blijven zitten aan tafel als de verkeersregelaars bij een grote wielerkoers die niet doorhebben dat de bezemwagen al lang gepasseerd is. De gespreksonderwerpen zijn verschoven van de zuinigheid van Advocaat naar de geldingsdrang van Ellie Lust en de persconferenties van Rutte.
René van der Gijp, doorgaans gaat zijn blik niet veel verder dan de mislukte aftrap bij Twente-RKC en vrouwenbillen hangend in een paal, had maandag een rake oneliner over de coronacrisis.
“Ik zal je zeggen, ouwe reus, het leven is van zijn vijf naar zijn twee gegaan.”
Dat klopt. Deze crisis heeft door het sluiten van veel gelegenheden en de thuiszitplicht de haast eruit gehaald. Het gejaagde is eraf, mensen nemen de tijd. Stappen even opzij bij het brood in de supermarkt. Er is ruimte voor een praatje. Gijp vindt dat prettig.
Ik ook.
Naast de enorme schaduwkant dat mensen op IC’s vechten voor hun leven en dat veel ondernemingen vrezen voor hun voortbestaan, voelt het teruggeschroefde tempo als winst.
Zeker met de zon erbij. Lukt het vandaag niet? Nou, dan maar morgen.
Door de crisis leven we nu allemaal een beetje op Aruba.

O, Louis

"....daarom lijkt het me het beste dat Van Persie en Strootman vanmiddag de persconferentie doen. Wat vind jij?"
"Ik vind het best, Kees. Je weet hoe ik over de media denk."
"O, Louis, daar wilde ik het ook nog over hebben. Het beeld van jou wordt milder."
"Het beeld van De Bondscoach wordt milder?"
"Gisteren zat Hugo Borst bij Derksen en Genee. Vanwege zijn boek."
"Een boek?"
"O, Louis."
"Ja wat, Kees?"
"Nee, zo heet het: O, Louis."
"Wat staat er in, dan?"
"Hij heeft er een genuanceerd beeld in beschreven van jou, als mens. Ook van hemzelf trouwens."
"Nou, daar moet De Bondscoach zich maar eens in verdiepen dan."
"En Gijp vertelde in VI dat hij het vroeger erg goed met jou kon vinden."
"Wie? René?"
"Ja, bij Sparta. Dat jullie uren praatten. Over humor, vriendschap en vrouwen. Over borsten en billen."
"Borsten en billen? Ik ga uit van De Totále Mens."
"Dat weet ik, Louis. Maar misschien is het slim om het met de media nou eens niet over juichen en minmin te hebben."
"Wat bedoel je, Kees?"
"Begin op een perspraatje eens over vrouwen. Word een man tussen de mannen."
"Kees, ben jij nou zo dom of ben ....."
"Rustig, Louis, rustig. Het WK zal er een stuk gezelliger van worden."
"Dat betwijfel ik. Zo communiceert De Bondscoach niet. Dat past niet in het karakter van De Bondscoach. Een journalist die over De Bondscoach gaat schrijven of hij van billen of borsten houd, dat doet niet ter zake. Daar heeft De Bondscoach een ongelofelijke hekel aan."
"Een hekel? Aan bil en borst?"
"Nee, aan Hugo."

Het zwarte gat

Op YouTube viel ik in een filmpje waarin de Gouden Bal wordt uitgereikt aan de wereldvoetballer van het jaar. Het is een prachtfilmpje. De schoonheid zit hem niet in Franck Ribéry, die als genomineerde close in beeld wordt gebracht en verbaasd om zich heen kijkt als ware hij René van der Gijp op het Boekenbal. Het mooie zit hem ook niet in Cristiano Ronaldo die, eenmaal op het podium, Sepp Blatter terugbrengt tot wat ie in wezen is: een boekhouder met burn-outverschijnselen. Het zit hem ook niet in de Oscar-tranen tijdens het dankwoord.
Nee, het absolute hoogtepunt van het filmpje zit in de laatste seconden waarin alle aanwezigen in de zaal zich weer richten op de presentator van de voorstelling: Ruud Gullit. 
De oud-voetballer is dáár, op een verhoging met een microfoon voor zijn kortgeknipte snufferd, volledig op zijn plaats. Gullit komt thuis. Met een zeer vrolijk gezicht bedankt hij de mensen voor hun aandacht. 
In die pretoogjes gloort een nieuwe toekomst.
Ik voorzie vele mogelijkheden. Ruud Gullit als opvolger van Lucille Werner bij Lingo. Ruud Gullit die lenig Ter land, ter zee en in de lucht aan elkaar praat en het absolute hoogtepunt: Ruud Gullit als presentator van John de Mols nieuwste kijkcijferkanon: Sterren bakken cupcakes met sterren.
"Hoe kwam je op dat idee, Gordon, zo'n cakeje met de voorhuid van Geer?"
De diepe leegte na het afsluiten van Gullits voetbalcarrière wordt afgesloten. Eindelijk, na alle mislukte trainersavonturen en het lome slenteren met Estelle door de PC Hooftstraat heeft ie zijn plekje gevonden. 
Ruud Gullit is weer te benijden.

Homofoob

Woensdagavond ging de bel. Toen ik open deed, glipte een man naar binnen. Gehaast sloot hij de deur. Kalend, zwaar brilmontuur, spleetje tussen de boventanden, dat kon niet missen: René van der Gijp. Hij hijgde als opgejaagd wild. Buiten denderde een woedende menigte voorbij. 
"Ssst, even niks zeggen, ouwe pik," zei Gijp tussen het hijgen door.
Toen de rust in de straat was wedergekeerd, wandelde ie naar de huiskamer en plofte op de bank. "Aha, Zulte tegen PSV, hoeveel staat het?"
Samen keken we naar de wedstrijd. Een speler van Zulte Waregem stopte op de doellijn een inzet met zijn hand. Matavz maakte de penalty.
"Goed ingeschoten van Timmetje. Niks mis mee!" zei Gijp. 
Na de volley van Bakkali keek ie eerst naar het lege bakje op tafel en daarna naar mij. "Zijn er nog nootjes, ouwe reus?"
Ik vulde het schaaltje bij. Beiden graaiden we een handjevol uit het bakje. Alsof we wekelijks samen Champions League kijken, Gijp en ik. 
"Zeg, wie zat er daarstraks achter je aan, toen je aanbelde?" vroeg ik na de analyse van Jack en Van Hintum. Gijp mompelde iets over op hol geslagen journalisten en boze dj's. Hij pakte de afstandsbediening en begon te zappen.
"Knevel en Van den Brink, mooi man."
We vielen net in het begin van de uitzending. Van den Brink was op vakantie,  Antoine Bodar, een man met een Christelijke boord, zat in zijn plaats aan tafel. Knevel begon over zakkenrollers in Amsterdam. Daarna stelde Bodar vragen aan een PVV'er die tot de islam bekeerd was en over Poetin en de positie van homo's in Rusland. Gijp leek aandachtig te luisteren, maar ineens zette hij de tv uit.
"Allemaal moraalridders," zei Van der Gijp, terwijl hij geeuwend achterover leunde.  "Hé pik, wat zullen we nu eens gaan doen?"

Dijkshoorn en Santoni

Aan tafel bij VI Oranje knalde Nico Dijkshoorn er meteen in met een gedicht. Snel werd voor een brandend kaarsje gezorgd en daar ging hij los. Ineens zagen we de blouse van Van der Gijp, de bamihapjes van Jan en het colbertje van Derksen door de Dijkshoorn-bril. Hilarisch.
In een bijzin kreeg ook Michele Santoni er van langs, de cijferfetisjist van de NOS. Elke dag brengt hij de voorzetten van de linksback, rechtsbenige balaannames en functioneel afgelegde kilometers in kaart. Voetbal als wetenschap benaderd, maar Dijkshoorn wist er wel raad mee.
Voorlopig vrees ik ook dat alleen vrouwen opgewonden raken van Santoni's toelichting op de tabellen, maar dat zit 'm denk ik meer in zijn zwoele stem met Italiaans accent. Toch kunnen we niet om de onderzoeken heen. In de top van het Amerikaanse honkbal wordt nu al elk detail op de 'Santoni-way' bekeken. Over enkele jaren worden ook alleen spelers in de finale van de Champions League opgesteld als ze over goede statistieken beschikken. Het lijkt een beetje op de opkomst van de mobiele telefoons, twintig jaar geleden. De eerste draadloze beller op een terras hoonden we nog weg, de uitslover, maar al snel beschikte iedereen over zo'n handige gadget.
Maar in Scheveningen werd het dus erg gezellig, met Nico Dijkshoorn. Vrolijk boomde hij mee over de stokpaardjes van de Nederlandse Man: voetbal en sex.
Hoewel?
Met vijf mannen aan tafel ging slechts 14 % van de spreektijd naar Jan Boskamp. Een derde van Genee's voorzetten werd direct ingekopt door Van der Gijp en bij 2 van de 17,4 gespreksonderwerpen zapte ik naar de tafel van Jack van Gelder.
Zie je wel, de invloed van Michele Santoni is al lang begonnen.