Dag 26

Veronica Inside is nog steeds op televisie. Er wordt al weken niet meer gevoetbald, maar Genee, Gijp en Derksen blijven zitten aan tafel als de verkeersregelaars bij een grote wielerkoers die niet doorhebben dat de bezemwagen al lang gepasseerd is. De gespreksonderwerpen zijn verschoven van de zuinigheid van Advocaat naar de geldingsdrang van Ellie Lust en de persconferenties van Rutte.
René van der Gijp, doorgaans gaat zijn blik niet veel verder dan de mislukte aftrap bij Twente-RKC en vrouwenbillen hangend in een paal, had maandag een rake oneliner over de coronacrisis.
“Ik zal je zeggen, ouwe reus, het leven is van zijn vijf naar zijn twee gegaan.”
Dat klopt. Deze crisis heeft door het sluiten van veel gelegenheden en de thuiszitplicht de haast eruit gehaald. Het gejaagde is eraf, mensen nemen de tijd. Stappen even opzij bij het brood in de supermarkt. Er is ruimte voor een praatje. Gijp vindt dat prettig.
Ik ook.
Naast de enorme schaduwkant dat mensen op IC’s vechten voor hun leven en dat veel ondernemingen vrezen voor hun voortbestaan, voelt het teruggeschroefde tempo als winst.
Zeker met de zon erbij. Lukt het vandaag niet? Nou, dan maar morgen.
Door de crisis leven we nu allemaal een beetje op Aruba.

Peper en zout

Zondagochtend. Met jongste hang ik onderuit op de bank, de voeten relaxed op tafel. We kijken na een samenvatting op de BBC, naar een kort vraaggesprekje met de Tsjechische doelman van Chelsea. De keeper staat erbij als het hoofd buitenbeits van een doe-het-zelfzaak in een kleine provinciestad, op zijn hoofd ligt een dood marmotje.
"Wie is dat?" vraagt jongste. Zonder helm herkent hij de keeper niet.
"Petr Cech," zeg ik.
Jongste reageert verbaasd. Petr Cech staat bij hem in hetzelfde hoekje als onze pizzakoerier, die houdt ook altijd zijn helm op. Even is ie uit het lood. Hoe kan het dat de doelman, die net op grootse wijze voor Chelsea  ballen uit de doelmond tikte, nu in beeld staat als een doodgraver met het kapsel van Buddy Holly?
De wereld van jongste is overzichtelijk. Op maandag begint school, op woensdag valt de Donald Duck op de mat, op vrijdag eten we pizza en in het weekend is Petr Cech een keeper met een helm. 
"Hij ziet er zo gek uit," zegt jongste onthutst.
Het is ook vreemd. Johan Derksen zonder snor, Sesamstraat zonder meneer Aart, een allround-toernooi zonder Claudia  Pechstein; je raakt ervan in de war. Sommige zaken horen bij elkaar als een peper-en-zoutstel, maar de situatie wordt gered door zijn moeder. Op het moment dat de BBC een nieuwe samenvatting start, komt ze met een ochtendhumeur de trap af.
"Voeten van tafel!" zegt ze streng. Een bevel dat vaker klinkt.
Jongste voldoet opgelucht aan de opdracht. Sommige zaken blijven gelukkig altijd bij het oude.

Snor

Jongste kijkt op van zijn LEGO-bouwwerk als ik de televisie op RTL 7 zet. We vallen in de voorbeschouwing met Derksen en Van der Gijp.
"Wie gaan er voetballen, pap?" vraagt ie.
"AZ," zeg ik, "voor de Europa League tegen Paok, dat is een ploeg uit Griekenland."
Jongste laat zijn steentjes liggen en kruipt naast me op de bank. AZ, dat wil hij wel zien. Dat is de club van Roy Beerens, zijn voetbalheld die een straat verder opgroeide. Roy Beerens, de voetballer die al in Oranje speelde en groot werd op het veldje voor ons huis. Hij zegt het niet, jongste, maar in een partijtje is hij in stilte Beerens.
"Is het stadion al gemaakt?" Jongste herkent het stadion van AZ. De brand en het staken van de wedstrijd, enkele weken geleden, maakte grote indruk op hem. "Ja jongen, dat brandje is inmiddels al geblust."
Intussen richt Johan Derksen op tv zich op de rechtsbuitenpositie van AZ. 
"Die Beerens op rechts, dat is toch ook alleen maar rennen en vliegen," zegt ie met een zuur gezicht, "toen ie begon bij PSV, leek het nog wat, maar die jongen komt niemand meer voorbij. Beerens staat al jaren stil."
Ik kijk naar jongste. Hij geeft geen krimp.
Dan doet Van der Gijp nog een duit in het zakje. "Een buitenspeler die per seizoen maar twee goals maakt, die moet je niet serieus nemen."
Dat is te veel. De wedstrijd van AZ moet nog beginnen, maar zonder een woord staat jongste op van de bank en keert terug naar zijn LEGO-huis.
Op televisie gaat de borrelpraat over de kansen van Paok en de opstelling van Haar gewoon door. 
"Hij heeft er geen verstand van," zegt jongste na een poosje.
"Wie," vraag ik, maar ik weet al welke kant dit op gaat.
"Die man met die gekke snor," zegt jongste, zonder op te kijken.

Borrelpraat

Genee: (vilein lachje) "Wat vond je ervan, Johan?"
Derksen: "Waarvan?"
Genee: "Van de column van Paul Onkenhout in de Volkskrant van zaterdag."
Derksen: "Heeft ie een column dan?"
Genee: (met het artikel voor zich) "Hij noemt het dubieus dat een hoofdredacteur van VI hier aan tafel alleen maar mensen schoffeert en zit te gniffelen over sex."
Derksen: "Ach, Wilfred. Daar lig ik niet wakker van. Ook die meneer Onkenwoud mag zijn mening hebben."
Genee: "Onkenhout. Maar hij heeft het ook over je eigen programma op RTL7. Hij noemt je als interviewer een kruiperige, dweepzieke slippendrager die vragen stelt van schoolkrantniveau."
Gijp: "Hihihihi."
Derksen: (licht geïrriteerd) "Ja, Wilfred, zoiets geeft jou veel plezier, maar ik heb er niet zo'n last van."
Genee: "Hans, wat vond je van het duw- en trekwerk van Lens na afloop van Feyenoord-PSV?"
Kraay jr.: "Nou, er was niet veel aan de hand. Eigenlijk moet Le...."
Genee: (blik op monitor) "Moet Lens niet op cursus bij Van der Vaart voor een goede 'corrigerende tik'. Dat vraagt Ingmar Denekamp uit Jubbega."
Kraay jr.: (slecht geacteerd) "Nou laat je me weer niet uitpraten!"
Genee: "Maar wat denk je? Bokstraining?"
Kraay jr.: (nog slechter geacteerd) "Sodemieter op met je bokstraining!"
Gijp: "Hihihihi. Nee, daar gebeurt weinig, joh. Met Lensje en Mathijsen. Ik schrok eigenlijk meer van Engelaar die ertussen sprong!"
Genee: "Waarom dan?"
Gijp: "Nou, die stond vol met bijbelteksten. Daar is niks mis mee. Maar Engelaartje heeft de verzen van Mattheüs op zijn rug staan! Kan ie zelf niks van lezen! Hihihi! Dat kán toch niet! Kom op, hé!"
Genee: "Ben je weer aanspreekbaar, Hans?"
Derksen: (vette grijns) "Of wil je misschien even iets tegen je vrouw zeggen?"
Kraay jr.: "Nee, daar heb ik hé-le-maal geen zin meer in. Jullie bekijken het maar."
Gijp: "Hihihihi. Maar dan....., maar dan.... hihihi, neem ik je toch mee!"
Kraay jr.: "Waarheen?"
Gijp: "Naar Krimpen aan de Lek. Hihihi. Daar is een nieuwe paaldansvereniging. Niks mis mee! Hihihi."
Genee: (in de camera) "Dag dames en heren, dit was Voetbal International. Vrijdag zit Jan Boskamp er weer. Tot vrijdag!"

Dijkshoorn en Santoni

Aan tafel bij VI Oranje knalde Nico Dijkshoorn er meteen in met een gedicht. Snel werd voor een brandend kaarsje gezorgd en daar ging hij los. Ineens zagen we de blouse van Van der Gijp, de bamihapjes van Jan en het colbertje van Derksen door de Dijkshoorn-bril. Hilarisch.
In een bijzin kreeg ook Michele Santoni er van langs, de cijferfetisjist van de NOS. Elke dag brengt hij de voorzetten van de linksback, rechtsbenige balaannames en functioneel afgelegde kilometers in kaart. Voetbal als wetenschap benaderd, maar Dijkshoorn wist er wel raad mee.
Voorlopig vrees ik ook dat alleen vrouwen opgewonden raken van Santoni's toelichting op de tabellen, maar dat zit 'm denk ik meer in zijn zwoele stem met Italiaans accent. Toch kunnen we niet om de onderzoeken heen. In de top van het Amerikaanse honkbal wordt nu al elk detail op de 'Santoni-way' bekeken. Over enkele jaren worden ook alleen spelers in de finale van de Champions League opgesteld als ze over goede statistieken beschikken. Het lijkt een beetje op de opkomst van de mobiele telefoons, twintig jaar geleden. De eerste draadloze beller op een terras hoonden we nog weg, de uitslover, maar al snel beschikte iedereen over zo'n handige gadget.
Maar in Scheveningen werd het dus erg gezellig, met Nico Dijkshoorn. Vrolijk boomde hij mee over de stokpaardjes van de Nederlandse Man: voetbal en sex.
Hoewel?
Met vijf mannen aan tafel ging slechts 14 % van de spreektijd naar Jan Boskamp. Een derde van Genee's voorzetten werd direct ingekopt door Van der Gijp en bij 2 van de 17,4 gespreksonderwerpen zapte ik naar de tafel van Jack van Gelder.
Zie je wel, de invloed van Michele Santoni is al lang begonnen.