Voetbalfeest

Ik keek de bekerfinale met jongste. Hij had veel vragen.
"Waarom zit de trainer van Ajax in de studio, pap?"
"Dat is zijn tweelingbroer, jongen. Hij heet Ronald."
"Waarom speelt Vermeer, papa? Is Cillissen geblesseerd?"
"Nee, jongen, Vermeer mag de bekerwedstrijden keepen."
Jongste viel even stil toen de wedstrijd tot twee keer toe stilgelegd werd, maar hij had wel nog een vraag:
"Waarom gooien ze vuurpijlen op het veld, pap? Het zijn toch Ajax-supporters?"
Het was een goede vraag. Het was de beste vraag van allemaal. Ik moest er even goed over nadenken.
"Ja jongen," zei ik met het oog op een leeg veld, "ik denk dat ze dat heel leuk vinden. Daar genieten sommige mensen van, maar ze bederven het voor Ajax. Eigenlijk bederven ze zo een heel voetbalfeest voor iedereen die kijkt."
Jongste zweeg.
Hij keek hoe Hans Kraay jr. ons op de hoogte bracht van de ontwikkelingen, hij zag hoe Van der Sar als een kruidvat vol emotie het veld opstapte en een microfoon greep en hij hield zijn ogen op het beeldscherm gericht toen de beide ploegen de bekerfinale hervatten.
Jongste bleef ook gewoon zitten toen PEC Zwolle opeens als een gek ging scoren. De Kuip verkleurde van rood naar blauw, de wangen van Ron Jans werden steeds roder, PEC-fans huilden. Een voetbalfeest leek hersteld.
"Nú hadden ze die vuurpijlen toch af moeten steken?" zei jongste toen de prijs werd uitgereikt.
Zelfs een kind van 7 begrijpt hoe je een beker binnenhaalt.

De benen van Boer

Thuiskomen is het lekkerst op woensdag. Je jas ophangen, in een rechte lijn naar de koelkast lopen voor een vers stuk jonge kaas en dan met een nieuwe Voetbal International op schoot in de bank neerploffen. Geen groter genot dan een half uurtje wegzakken in zinloos voetbalgeleuter. Eerst de rapportcijfers voor de spelers van RKC, Go Ahead, Ajax, de column van Dijkshoorn, de uitsmijter van Gijp en daarna pas het schillen van de aardappels voor het avondeten.
Deze woensdag verliep anders.
Op het stapeltje post vond ik alleen rekeningen en een leeg cellofaantje. Geen VI te bekennen. Vanuit de huiskamer kwam zacht gemompel. Op mijn tenen sloop ik ernaartoe. Daar zaten ze, de jongens in mijn bank met mijn tijdschrift op schoot. Ze hadden niets in de gaten.
"Kijk hier, Martins Indi."
"Hij heeft druppels op zijn gezicht."
"Dat is zweet."
"Oh."
"Wie staat er op de poster?"
"PEC Zwolle."
"Ze kijken allemaal boos, die spelers van PEC."
"Ja, en Diederik Boer heeft gekke benen."
Met kromgetrokken ruggen hingen ze boven de benen van de keeper van Zwolle. Als muisjes die een blokje kaas naar hun holletje hadden versleept. Er was iets voorgoed veranderd in huis. Ik voelde aan mijn portemonnee en keek door het raam naar de auto. Het moment dat ik die, net als de Voetbal International, zou moeten inleveren, voelde ineens erg dichtbij. Verslagen zette ik me aan het aanrecht.
"Die keeper is ook te dik," hoorde ik oudste nog zeggen, terwijl ik zuchtend de aardappelen schilde.

Ongevaarlijk

“Mag de televisie aan? Freek op safari begint zo meteen,” vroeg oudste.
Oudste heeft eindeloze bewondering voor Freek Vonk. Knuffelbioloog. De man die aan bij tafel bij DWDD vogelspinnen en tijgerpythons over de arm van Matthijs van Nieuwkerk laat kruipen. De natuurliefhebber die thuis Eva Jinek op de bank heeft zitten, maar met nog meer vuur ergens in Afrika bovenop een krokodil duikt, vervolgens een keer met zijn kop schudt en dan voldaan de camera in kijkt: “Supergaaf!”
In deze aflevering stond Freek kromgebogen in een wildreservaat in Zambia. Als Kromowidjojo dook hij in het struikgewas. Toen de stofwolken waren opgetrokken, stond Vonk met een reuzenhagedis in zijn hand, een varaan.
“Die heeft hij thuis ook,” zei ik, “eentje van twee meter, als huisdier.” Oudste keek me aan alsof ik een sprookje vertelde.
“Serieus,” ging ik verder, “zo'n beest ziet er boosaardig uit, maar Freek heeft hem getemd. Hij doet niets, zijn naam is Johan.”
Op een tweede scherm keek ik naar PEC Zwolle tegen FC Twente. De Tukkers hadden het moeilijk. Aan het begin van de tweede helft kwamen ze zelfs op achterstand. Langs de lijn stond Michel Janssen. Driftig probeerde hij de bakens te verzetten.
“Goh, die trainer van Twente is boos,” zei oudste. Op de achtergrond zat Alfred Schreuder op de bank, de man zonder diploma die in Enschede, zo weet iedereen, aan de touwtjes trekt.
“Nou, hij kijkt wel boos, maar hij doet eigenlijk niets,” antwoordde ik.
Ze leken ineens veel op elkaar. Johan, de varaan van Freek Vonk en de schaduwtrainer van FC Twente. 

PEC tegen Cambuur

Op televisie hoorde ik een vreemde opsomming: "Saymak, Achenteh, Klich, ... Mokhtar." Het was een aanval over vier schijven van PEC Zwolle in de wedstrijd tegen Cambuur. Het was goed dat ik voetballers op een veld zag, voor hetzelfde geld denk je aan nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Beelden van muren vol kogelgaten. Woedende burgers verdringen zich voor de camera, met veel vuur spuwen ze hun woede mijn huiskamer in.
"...tot zover de onrust in Mokhtar. Terug naar jou in de studio, Philip."
Een tegenaanval van Cambuur leverde het volgende rijtje op: "Nienhuis, Van der Laan, Bakker, Oebele Schokker."
Oebele.
Dat dringt je terug naar de binnenlanden van Friesland. Tachtig stuks bontvee herkauwend in de wei. Met Fokke, Tjitske en Lieuwe slootje springen achter de boerderij van Steensma. In de namiddag met zweet op het voorhoofd thuis komen, waar een glas melk klaar staat. Verrukt vertellen over je avonturen en dan je melksnor schoon likken.
PEC won met 2-0 van Cambuur en werd daarmee de nieuwe koploper in de Eredivisie. Dat is hartstikke leuk, maar mijn oog bleef hangen bij de 68e minuut. Toen werd hij vervangen, Oebele. De camera ving hem op, hij liep recht mijn huiskamer in. Het zweet parelde op zijn voorhoofd, met een trainingsjack liep hij meteen door naar de kleedkamer.
Ik weet het bijna zeker: daar zat zijn moeder te wachten. Met een glas melk.