“Drink je melk eens op!”
In een huiskamer van een Haagse volkswijk zit een jongen met zijn oor tegen de radio geplakt. De woorden van zijn moeder worden verdrongen door de donkere stem van de verslaggever. Het Nederlands elftal speelt. Kees zit in zijn eigen wereld. Frans de Munck trapt de bal uit, een harde tackle van Cor van der Hart, een dribbel van Faas Wilkes. Het geluid van de Kuip zuigt hem naar de strafschopgebieden. Hij hoopt dat de eerste helft eeuwig duurt, maar het rustsignaal klinkt. Het betekent bedtijd voor de zoon des huizes. Gehoorzaam drinkt Kees zijn melk en poetst zijn tanden. Boven, in zijn bed is hij de redder des vaderlands. Kees speelt de tweede helft voor Oranje. Na een passje van Wilkes tikt hij de winnende goal binnen. Een volle Kuip scandeert zijn naam. Bij het verlaten van het veld schudt hij handen en wordt hij geknuffeld. Iedereen wil hem aanraken.
Zesenvijftig jaar later is de selectie van het Nederlands elftal neergestreken in Uruguay. In de lobby van het spelershotel in Montevideo verstuurt perschef Jansma een ‘tweet’ via zijn Iphone. Zinvolle informatie voor het thuisfront.
‘Aswolk Argentinië vertraagt mogelijk terugreis Oranje’.
Aan een tafel in een hoekje kaarten Robben, Pieters, Cocu en Faber. In een comfortabele zitbank hangen Afellay en Kuijt onderuit. Klaas-Jan Huntelaar stapt uit de lift en passeert de perschef. “Kees, heeft het speelveld vandaag ook, eh, kale plekken?” Mathijsen en Nigel de Jong lachen hard.
De uitgelaten sfeer wordt onderbroken door het seintje van bondscoach Van Marwijk. De spelersbus is gearriveerd. Via de draaideur van het hotel glijdt het gezelschap door een haag van uitzinnige Uruguyanen naar de touringcar. Kees Jansma schuifelt tussen Van Persie en Krul naar de bus. Hij schudt handen, geeft high fives en wordt geknuffeld. Iedereen wil hem aanraken.
Kees speelt voor Oranje. Fier kijkt hij omhoog. Boven de hoofden van de hysterische fans ziet hij de blauwe lucht. Aswolken mogen de terugreis van Oranje nog lang vertragen.
woensdag 8 juni 2011
zondag 5 juni 2011
Slechte timing
Het heeft even geduurd, maar inmiddels heb ik het een plek kunnen geven. Mijn nichtje werd 18 jaar en ze besloot haar volwassen status in een gehuurde zaaltje te vieren, precies op de avond dat Barcelona en Manchester United de finale van de Champions League gingen spelen. Daar sta je dan, met je colaatje in de hand. De enthousiaste dj speelt 'Lang zal ze leven', maar je kijkt met een schuin oog naar het tv-schermpje in de hoek dat zonder geluid de opkomst van beide elftallen laat zien.
In 1995 overkwam me hetzelfde. Het Ajax van Louis van Gaal veroverde op geweldige wijze Europa, maar op de avond dat de triomftocht tegen AC Milan groots bekroond ging worden, stond ik in een gehuurde zaal te klappen voor een net getrouwd bruidspaar. Met de basgitarist van de feestband vormde ik die avond een verbond. Terwijl het gelukkige paar en alle gasten om ons heen toostten op het huwelijksgeluk, gingen onze gedachten dwangmatig uit naar de aftrap in Wenen. De gitarist had op mij een voorsprong: een klein tv-setje, verdekt opgesteld achter de boxen, hield hem op de hoogte. In de loop van die avond gingen de bruid en bruidegom op de schouders, terwijl de band 'Love is in the air' speelde. Iedereen zong en klapte voor een zonnige toekomst voor het verse paar, halverwege het lied ineens óók de basgitarist die op het podium hoger sprong dan een kikker met paringsdrang. In twee tellen stond ik naast hem.
Kluivert had gescoord.
In 1995 overkwam me hetzelfde. Het Ajax van Louis van Gaal veroverde op geweldige wijze Europa, maar op de avond dat de triomftocht tegen AC Milan groots bekroond ging worden, stond ik in een gehuurde zaal te klappen voor een net getrouwd bruidspaar. Met de basgitarist van de feestband vormde ik die avond een verbond. Terwijl het gelukkige paar en alle gasten om ons heen toostten op het huwelijksgeluk, gingen onze gedachten dwangmatig uit naar de aftrap in Wenen. De gitarist had op mij een voorsprong: een klein tv-setje, verdekt opgesteld achter de boxen, hield hem op de hoogte. In de loop van die avond gingen de bruid en bruidegom op de schouders, terwijl de band 'Love is in the air' speelde. Iedereen zong en klapte voor een zonnige toekomst voor het verse paar, halverwege het lied ineens óók de basgitarist die op het podium hoger sprong dan een kikker met paringsdrang. In twee tellen stond ik naast hem.
Kluivert had gescoord.
vrijdag 3 juni 2011
De eksters en de pauw
Het gerucht gaat dat het plaatsvond in het seizoen 2006-2007. The Newcastle Arms, de pub op loopafstand van St. James' Park, vulde zich met voetbalsupporters. Foto's van Jackie Milburn, Malcolm MacDonald en Alan Shearer sierden de muur. De lucht in de kroeg vulde zich met voorbeschouwingen op de wedstrijd van die middag tegen Watford FC, walmen 'fish and chips' en de muziek van schnabbelstudent Jeff, die in een ver hoekje vanachter zijn synthesizer evergreens stond te zingen.
Ogenschijnlijk keek niemand op toen een oudere man met een cap van de New York Yankees diep over de ogen de pub binnenkwam, met in zijn kielzog een magere man in pak. Ze nestelden zich aan de bar naast een supporter met 'Duff' op zijn rug. In eerste opzicht niets aan de hand, twee vreemde snoeshanen tussen zwart-wit gestreepte shirts. Maar het plan van Elton John om incognito de uitwedstrijd van zijn ploeg te bezoeken, viel in duigen toen Jeff de beginakkoorden van een zeer bekend liedje liet horen.
'I guess that's why they call it the blues'
Alle ogen in the Newcastle Arms bundelden zich prompt naar de man aan de bar met de baseballcap. Volgens de overlevering draaide Elton John zich om, smeet zijn pet door de pub, wurmde zich een weg naar het hoekje van Jeff, nam plaats achter de synthesizer en sprak de legendarische woorden "Now it 's my turn!". De zanger hief zijn handen en wachtte nog drie spannende seconden alvorens hij counterde met een zeer bekend nummer. Het dak ging eraf toen hij Fats Domino's bekendste liedje in Newcastle's voordeel aanpaste:
'I found my thrill on Newcastle Hill'
Als ware hij Jackie Milburn zelf, met high fives en klappen op de schouder, verliet de erevoorzitter van de Londense club de pub en startte zijn wandeling naar het stadion van de Magpies.
Newcastle United won met 2-1.
Ogenschijnlijk keek niemand op toen een oudere man met een cap van de New York Yankees diep over de ogen de pub binnenkwam, met in zijn kielzog een magere man in pak. Ze nestelden zich aan de bar naast een supporter met 'Duff' op zijn rug. In eerste opzicht niets aan de hand, twee vreemde snoeshanen tussen zwart-wit gestreepte shirts. Maar het plan van Elton John om incognito de uitwedstrijd van zijn ploeg te bezoeken, viel in duigen toen Jeff de beginakkoorden van een zeer bekend liedje liet horen.
'I guess that's why they call it the blues'
Alle ogen in the Newcastle Arms bundelden zich prompt naar de man aan de bar met de baseballcap. Volgens de overlevering draaide Elton John zich om, smeet zijn pet door de pub, wurmde zich een weg naar het hoekje van Jeff, nam plaats achter de synthesizer en sprak de legendarische woorden "Now it 's my turn!". De zanger hief zijn handen en wachtte nog drie spannende seconden alvorens hij counterde met een zeer bekend nummer. Het dak ging eraf toen hij Fats Domino's bekendste liedje in Newcastle's voordeel aanpaste:
'I found my thrill on Newcastle Hill'
Als ware hij Jackie Milburn zelf, met high fives en klappen op de schouder, verliet de erevoorzitter van de Londense club de pub en startte zijn wandeling naar het stadion van de Magpies.
Newcastle United won met 2-1.
zondag 29 mei 2011
The day after
Na de door Barcelona gewonnen CL-finale sprak Frank Snoeks mooie woorden. “Lionel Messi is zo’n speler die straks aan de trainer vraagt of hij de cup vannacht op de kamer mag hebben.” Zelden werd de steraanvaller van de Catalaanse kampioen beter getypeerd dan door deze zin van de NOS-commentator.
Ter aanvulling een anekdote. Mijn neef, hij heeft niets met voetbal, bracht drie jaar geleden met zijn toenmalige vriendin een weekend door in Barcelona. Op een zondagochtend beklommen ze de Montjuich, de berg naast de stad met uitzicht over het centrum en de Middellandse Zee. De vriendin studeerde fotografie en wilde vanaf de berg mooie plaatjes schieten. Mijn neef wachtte op een terrasje schuin tegenover het Olympisch stadion en doodde de tijd met een stok kaarten.
“What game are you playing?”, vroeg een jongen aan een ander tafeltje in gebrekkig Engels, terwijl hij aan een pretzel knabbelde. Mijn neef legde het kaartspelletje uit en in no time waren ze in een druk gesprek verwikkeld. De jongen vertelde dat hij uit Zuid-Amerika kwam en een tijdje in de stad was om er te werken. Mijn neef vroeg niet door. Het vrolijke gesprek eindigde met de klik van een camera. De teruggekeerde vriendin had de kaartvrienden vastgelegd.
Bij thuiskomst kreeg de familie trots de fotoreportage te zien. Na de vele plaatjes van de stad en de zee vanaf de Montjuich, volgde de foto met twee jongemannen op een terras, druk verwikkeld in een kaartspel. Mijn oom, minder wereldvreemd dan zijn zoon, wees hem op de bijzondere ontmoeting.
“Wat doe jij daar met Messi?”
Nog steeds haalt mijn neef er zijn schouders over op.
Lionel Messi is de beste voetballer ter wereld, maar hij vindt het leuk om kaartspelletjes te spelen met een toerist, ergens in de stad. Succes maakt je wereld echter kleiner. Op een zondagochtend incognito aan een pretzel knabbelen op de Montjuich zit er voor de Argentijn niet meer in. Het bestaan van een voetbalster is soms wreed. Toch heeft het leven van de kleine voetballiefhebber van Barcelona ook mooie kanten. Wakker worden na een bewogen avond op Wembley met de Champions League beker op je nachtkastje is er één van.
Ter aanvulling een anekdote. Mijn neef, hij heeft niets met voetbal, bracht drie jaar geleden met zijn toenmalige vriendin een weekend door in Barcelona. Op een zondagochtend beklommen ze de Montjuich, de berg naast de stad met uitzicht over het centrum en de Middellandse Zee. De vriendin studeerde fotografie en wilde vanaf de berg mooie plaatjes schieten. Mijn neef wachtte op een terrasje schuin tegenover het Olympisch stadion en doodde de tijd met een stok kaarten.
“What game are you playing?”, vroeg een jongen aan een ander tafeltje in gebrekkig Engels, terwijl hij aan een pretzel knabbelde. Mijn neef legde het kaartspelletje uit en in no time waren ze in een druk gesprek verwikkeld. De jongen vertelde dat hij uit Zuid-Amerika kwam en een tijdje in de stad was om er te werken. Mijn neef vroeg niet door. Het vrolijke gesprek eindigde met de klik van een camera. De teruggekeerde vriendin had de kaartvrienden vastgelegd.
Bij thuiskomst kreeg de familie trots de fotoreportage te zien. Na de vele plaatjes van de stad en de zee vanaf de Montjuich, volgde de foto met twee jongemannen op een terras, druk verwikkeld in een kaartspel. Mijn oom, minder wereldvreemd dan zijn zoon, wees hem op de bijzondere ontmoeting.
“Wat doe jij daar met Messi?”
Nog steeds haalt mijn neef er zijn schouders over op.
Lionel Messi is de beste voetballer ter wereld, maar hij vindt het leuk om kaartspelletjes te spelen met een toerist, ergens in de stad. Succes maakt je wereld echter kleiner. Op een zondagochtend incognito aan een pretzel knabbelen op de Montjuich zit er voor de Argentijn niet meer in. Het bestaan van een voetbalster is soms wreed. Toch heeft het leven van de kleine voetballiefhebber van Barcelona ook mooie kanten. Wakker worden na een bewogen avond op Wembley met de Champions League beker op je nachtkastje is er één van.
zaterdag 28 mei 2011
Piet begrijpt het niet
In zijn tuin in Alicante, op een verre uittrap van de Middellandse Zee, houdt Piet Velthuizen een balletje hoog. "...vierentwintig, vijfentwintig, zesentwintig,...." Piet telt geconcentreerd mee als de bal van zijn ene op zijn andere voet wipt. Het geeft houvast in deze onzekere dagen. Bij negenendertig gaat het mis. Keepers kunnen niet hooghouden. Met een snelle reflex voorkomt hij dat de bal in de vijver stuitert. Het zou de rust van zijn koikarpers verstoren. Met de bal in de hand loopt hij naar de tuintafel en checkt het display van zijn telefoon. Geen gemiste oproepen. Piet begrijpt het niet. Een subtopper uit de Bundesliga zou hij wel aandurven. Is er in Engeland niemand geblesseerd? Vorm vertrekt deze zomer, FC Utrecht misschien?
Vanuit de huiskamer klinken de stemmen van Pauw en Witteman. De herhaling van de uitzending van gisterenavond, maar het beeld staat op teletekst. Pagina 801. Velthuizen hoopt op de verkoop van een doelman ergens in Europa, zodat de carrousel op gang komt. Met de ogen van de roofvogel die voor de wedstrijd door het Gelredome vliegt, ziet hij dat de pagina ververst wordt.
'Van Marwijk roept Ten Rouwelaar op voor Oranje'
De reservedoelman van Hercules Alicante incasseert opnieuw een tik op de kin. Een jaar geleden had hij de wereld in handen. Nu lijkt het alsof diezelfde wereld als een dwarrelende bal door zijn handen glipt. Vergeefs checkt hij nog eens zijn telefoon en gooit dan de bal weer op. Zacht telt hij het ritme waarmee de bal van de ene op de andere voet wipt.
"Een, twee, drie, vier, vijf ...."
Vanuit de huiskamer klinken de stemmen van Pauw en Witteman. De herhaling van de uitzending van gisterenavond, maar het beeld staat op teletekst. Pagina 801. Velthuizen hoopt op de verkoop van een doelman ergens in Europa, zodat de carrousel op gang komt. Met de ogen van de roofvogel die voor de wedstrijd door het Gelredome vliegt, ziet hij dat de pagina ververst wordt.
'Van Marwijk roept Ten Rouwelaar op voor Oranje'
De reservedoelman van Hercules Alicante incasseert opnieuw een tik op de kin. Een jaar geleden had hij de wereld in handen. Nu lijkt het alsof diezelfde wereld als een dwarrelende bal door zijn handen glipt. Vergeefs checkt hij nog eens zijn telefoon en gooit dan de bal weer op. Zacht telt hij het ritme waarmee de bal van de ene op de andere voet wipt.
"Een, twee, drie, vier, vijf ...."
Abonneren op:
Posts (Atom)
