Sta ik er goed op?

"Volgende!"
"Hallo, meneer."
"Hallo. Ga hier maar staan. Op de stip, ja. Naam?"
"Clasie, meneer."
"Klaassie?"
"Nee, Clasie meneer. Met een C."
"En je achternaam?"
"Dat is mijn achternaam, meneer. Ik heet Jordy. Wat gaat u doen?"
"We maken een filmpje voor de stadionborden, Jordy. Dan kan iedereen zien wie er gaan spelen. Let op: als het lampje brandt, kijk je streng in de camera en op mijn teken doe je je armen over elkaar. Comprendre?"
"Eh, ... lampje, ... teken, ... armen over elkaar. Ik geloof het wel, meneer."
"Okay, daar gaan we. Jordy Clasie, take one en .... action!"
"......."
"Je kijkt alsof je op schoolreis gaat, Jordy. Streng zei ik toch."
"Als het lampje brandt, zei u."
"Kijk, hier brandt het lampje."
"Oh sorry, meneer."
"Geeft niet, Jordy. Take two..... action!"
"........"
"Waarom doe je je armen niet over elkaar?"
"U zou een teken geven."
"Ik deed toch zó."
"Oh, was dat het teken? Sorry, meneer. Dit is mijn eerste WK, ziet u."
"Okay, take three.....action!"
"......."
"Waarom houd je je vinger onder je neus, Jordy."
"Ik voelde een nies opkomen, meneer."
"Take four....action!"

(veel later)
"Waarom schiet je in de lach?"
"Bruno staat daar gekke bekken te trekken, meneer. Hij moet na mij."
"VOOR DE LAATSTE KEER: LAMPJE, STRENG KIJKEN, ARM OVER ELKAAR! HOE MOEILIJK KAN HET ZIJN?"
"U hoeft niet zo boos te doen, meneer."
"TAKE TWENTYSEVEN, ..... ACTION!!"
"...................... sta ik er goed op, meneer?"
"UITSTEKEND!! Grrrrr. VOLGENDE!!"

Snotneus

Feyenoord arriveerde deze week in de noordelijke Kaukasus. Met nul uit drie  naar het Oostblok, met op de landingsbaan zwarte beren die aan een half verteerd konijn snuffelden; dramatischer kan een seizoen niet beginnen. In de Kuip droomden ze in de zomer van een trotse Engelse club of een reis naar Spanje, maar het werd een stad in Rusland die schuurt als nagels op een schoolbord.
Prachtige beelden, de selectie van Koeman op een vrije namiddag dolend door de binnenstad van Krasnodar. Schouder aan schouder slenteren over een groot plein. Hand in hand kameraden op z'n Russisch. Bij het metershoge standbeeld van een oude Tsaar stoot Erwin Mulder Mathijsen aan. "Is dat Poetin?" De doelman van Feyenoord lijkt meer op Ed de Goeij dan hem lief is.  
Of de jacht op souvenirs. Martins Indi in een oud winkeltje met een bontmuts voor de spiegel. Wesley Verhoek lacht luid. Of Jordy Clasie, die  twijfelt tussen een blikje kaviaar of een cd van het Tsjevalni-koor, maar zich uiteindelijk met een fles ouderwetse wodka bij de kassa meldt. Krepkaya, pure wodka van de oude communisten. Dat zal zijn vader leuk vinden, met van die Russische letters op het etiket. De winkelmevrouw, een babouschka met meer snorharen dan Clasie, is echter onverbiddelijk. Het stampvoeten van de kleine middenvelder maakt geen indruk op Svetlana. Met veel handgebaren en drie woorden Duits maakt ze het duidelijk: hier wordt geen sterke drank aan pubers verkocht.
En dat Ronald Koeman dan tegelijkertijd een persconferentie houdt in een veel te kleine ruimte onder de hoofdtribune. In een peloton microfoons verkondigt hij  zijn nieuwe waarheid:
"Ja, ook op het middenveld. Jordy Clasie bijvoorbeeld. Hij moet stappen zetten. Hij moet anders het duel ingaan. Mannelijker."

Coïtus interruptus

We waren er nog lang niet, maar op de achterbank vermaakte oudste zich met het Donald Duck Vakantieboek. Met de tong tussen zijn lippen vulde hij de puzzels in. Jongste had andere prioriteiten.
"Mama, heb je mijn voetbalschoenen meegenomen?" Zijn moeder stelde hem gerust; ze zaten tussen wandelschoenen en teenslippers in de koffer.
Bij aankomst op de camping werd als eerste het sportveldje geïnspecteerd.  Een strook met dor gras, hard als staalborstel, twee ijzeren goaltjes met gaten in de netten en aan de randen stond het onkruid hoog. We waren gearriveerd in Frankrijk.
Jongste legde de bal klaar toen we beiden voor een goaltje stonden.
"Ik ben Clasie," zei hij met bravoure. "Eh, dan ben ik Pellè," antwoordde ik. Mijn buik kon wel een beetje sex-appeal gebruiken.
Na een paar minuten wipte jongste handig de bal op en joeg hem in het kruis. Met gespreide armen sprintte hij terug naar eigen helft. Diep in de Dordogne rende jongste voor een paar seconden door een kolkende Kuip. Hij spéélde niet langer de Feyenoord-middenvelder, hij wás Jordy Clasie.
Mijn antwoord mocht er wezen.
Na een hoog opstuiterende bal volleerde ik richting doel. Net op dat moment liep Cécile, de blondine van de receptie, achterlangs. Haar zomerjurkje danste luchtig om de heupen. Ze streek een lok achter een oor, zoals alleen vrouwen dat kunnen. Via de verroeste paal sloeg de volley binnen. Cécile reageerde met een glimlach, een ogenblik keek ze me diep in de ogen. Net lang genoeg. Voor even was ik geen voetbalvader op een borstelig Frans veld, bliksemflitsen joegen door mijn lichaam, de sensatie van een zwoele Italiaan. Ik was Pellè.
De snelle tegenaanval leidde tot een uithaal van jongste. Ten Napel zou zeggen: "verwoestend!" Het schot raakte vol mijn slaap, de bril tuimelde lullig op de grond. 
Toen was het weer voorbij.