Matchfixing, part two

De krant. Ik lees dat Bauke Mollema hard op weg is naar het podium in de Tour. De koppen zijn helder: Mollema is een atleet gebouwd op stroopwafels en Maasdammer kaas. Melk is zijn motor op de flanken van de Mont Ventoux. Moeder Mollema meldt dat Bauke als baby in een pot met Wieger Ketellapper is gevallen. De lachsalvo's na het cabaret van Boogerd en Armstrong galmen nog na, maar we staan al weer met TI-Raleigh shirtjes en Rabobankpetjes in een file richting Parijs. De Champs Elysees is van ons! De woorden glenbuterol en amfetamine hebben als lemmingen vaste grond verlaten.
"Papa, ga je mee voetballen?" 
Oudste trekt me uit het ochtendnieuws. Opvallend. Hij vulde de dagen tot dusverre bij de tafeltennistafel. Geweldige battles met knapen uit Utrecht en Serooskerke, een tweeling uit Kaatsheuvel. Tussendoor een fraaie duik of een bommetje in het zwembad. Vanuit zijn ooghoek loeren naar Lisanne, de leuke dochter van de campingbaas. Of ze de spetters wel gezien had.
"Natuurlijk gaan we voetballen, jongen!"
Met zijn drieën gaan we naar het veldje.  De strijd op het dorre gras is hard. Oudste met zijn broer tegen mij. Na een intensief half uur en de stand 7-6 in het voordeel van de jongens, staat Lisanne ineens langs de lijn. Ze houdt twee tafeltennisbatjes omhoog. Of ie mee gaat naar de tafeltennistafel. De vogel is meteen gevlogen. Met gehalveerde tegenstand trek ik de partij alsnog naar me toe:  7-15. 
Krachtvoer in de Ronde van Frankrijk, belchinezen in vak C, Lisanne met haar tafeltennisplankjes; matchfixing woekert werkelijk overal.

Matchfixing

Okay, het was ook niet zonder risico. Palacio, de spits van Inter Milan kwam zelf met het idee. Een paar jaar geleden stond hij ineens naast me in Genua, op een congres over kaas. We bleken van dezelfde schimmelkaas te houden: 'Cuesa di Cane'. Sindsdien trekken we met elkaar op. Hij struint met mij over marktjes in Milaan, ik laat hem boerenkaas uit Brabant proeven. Vorige week, ineens een sms'je.
"Problemen. Ik scoor te weinig en we moeten tegen Spurs," schreef ie.
Daar wist ik wel wat op. "Geen punt, Rodrigo. Ik ga je helpen," antwoordde ik. We kozen voor een satellietverbinding. Ik kon gewoon op de bank blijven zitten, een zendertje werd met een snoertje aan het achterhoofd van Palacio geplakt. 
Nu was het zaak om geduldig te blijven. Ik wachtte tot de 52e minuut. Cambiasso had de bal. "Nu!" schreeuwde ik in mijn telefoon. Op tv zag ik hem keurig uit de rug van Gallas lopen en de 2-0 binnen schuiven. Inter kreeg prompt het geloof terug. 
Maar nog vóór de verlenging ging de telefoon. Een strenge meneer wilde weten waarom ik met Palacio communiceerde en voor welk syndicaat ik werkte en dat het afgelopen moest zijn. Interpol, veronderstelde ik. Maar het was een belchinees. 
Hij zat in de krullen van Adebayor.

Vergiftigd

Ons vakantiedorp in Frankrijk lag in de buurt van een stadje waar een touretappe startte. Omdat we niet eenkennig zijn, besloten we er een bezoekje aan te wagen. Voor de kinderen was vooral de reclamekaravaan het doel, de commerciële optocht die voor de wielerwedstrijd uitrijdt. Twee uur voor de start van de etappe arriveerden we met tuinstoelen en een goed gevulde picknickmand bij een vooraf uitgezochte rotonde. Tot onze ontzetting zagen we nog net de laatste twee wagens van de reclamekaravaan, die voor het ontbijt al gestart bleek te zijn. Teleurgesteld staarden onze jongens vervolgens twee uur naar het asfalt, waar af en toe een auto van de organisatie, een motoragent of een ploegleiderswagen passeerde. Eindelijk, eindelijk, voorafgegaan door talloze fluitjes volgde rond het middaguur het peloton. In vier seconden flitsten de wielrenners met de resterende Rabo-renners aan ons voorbij. Ik kon nog net de gele trui aanwijzen.
"Zo, dit was het jongens. Kom, we gaan naar huis," zei ik met de tuinstoel al weer in de hand.
"Echt?" vroeg jongste. Hij had er duidelijk meer van verwacht. Op de camping ging hij over tot de orde van de dag; hij pakte zijn bal.
Terug in Nederland probeerde ik het nog één keer. De koninginnerit in de Pyreneeën. Vanuit mijn ligstoel zag ik hoe de renners de bergtoppen aanvielen. Frank Schleck was daar niet meer bij. Terwijl Tomas Voeckler groots de Aspin, de Peyresourde en de Tourmalet bedwong, las ik op teletekst dat hij vanwege dopinggebruik uit de koers genomen was. 
"Geweldig! Daar neem ik mijn hoed diep voor af," was het tv-commentaar toen Voeckler de eindstreep bereikte. Ergens in mijn achterhoofd vroeg een stemmetje zich meteen af hoe zuiver de prestatie van de Fransman was, maar ook ik ging over tot de orde van de dag: het nieuwe voetbalseizoen. 
Het wapengekletter op het veld is namelijk ontwapenend eerlijk. De sport is niet vergiftigd door prestatieverhogende middelen. Het technische vermogen om de bal in de hoek te krullen en tactisch inzicht bepalen de winst: een wedstrijd in het stadion is zuiver als een kronkelend Alpenbeekje.
Alhoewel?
Voorlopig dient de voetbalsport af te rekenen met de verslindende greep van de commercie, schwalbebedrog, doorgedraaide supporters die verhaal komen halen op de training, krankzinnige aanslagen op de enkels, een volledig verziekt Oranje, corrupte FIFA-voorzitters, roze voetbalschoenen, weerzinwekkende hooligans, door tv-gelden totaal verstoorde Europese verhoudingen en het nieuwste gif uit het duistere oosten; matchfixing.
En dan heb ik het over Hans Kraay jr. nog niet eens gehad.