The One

"Beste mensen van de pers, graag wil ik iets tegen u zeggen. Ik ben ver gekomen in deze jaargang van de Champions League. Daar wil ik veel mensen voor bedanken. Op de eerste plaats natuurlijk mister Rizolli. Hij is hier gekomen om een goede wedstrijd te leiden. Dat is hem gelukt. Hij heeft het uitstekend gedaan. Niet iedereen ziet in zo'n dive van Diego Costa een penalty. Mister Rizolli wel. Ik wil hem feliciteren met een perfecte wedstrijd.
Ook wil ik mijn spits bedanken, Fernando Torres. Ik geef het je te doen, een wedstrijd spelen tegen je geliefde. Zijn opofferingsgezindheid en zijn wil om vanavond tot het uiterste te gaan zijn onovertroffen. Fernando is great, een inspiratie voor alle kinderen hier vanavond aanwezig in Stamford Bridge en thuis voor de televisie. Als tegenprestatie krijgt Fernando morgen een vrije dag, nee wacht, om ervoor te zorgen dat Torres volledig herstelt en al zijn kwaliteiten weer in dienst kan stellen van Chelsea hoeft hij dit seizoen niet meer terug te komen.
En naast het bestuur van de UEFA, alle vrienden van Porto, Arsène Wenger met zijn lege prijzenkast, mijn vriendin Joan met mijn creditcard, ons hondje Peebles met zijn winderigheid en onze groundsman Bob met zijn penaltystipkraters, wil ik tot slot een dankwoord richten aan mijn zeer gewaarde collega Diego Simeone.
De wijze waarop hij Atlético Madrid heeft geleid naar de finale is indrukwekkend. Ik wil hem feliciteren met de manier waarop hij zijn spelers, de arbitrale leiding, de fans op de tribunes en de mensen van de media weet te beïnvloeden. Zijn performance langs de lijn is fantastisch. Good haircut. Ik noem het zelfs special, hij heeft goed naar me gekeken. Veel succes in Lissabon, Diego. Ik zal naar de finale kijken thuis, tegen die losers van Real. Met sloffen aan mijn voeten en Peebles op schoot zal ik toekijken wie mijn beker mag optillen. See you next year."

Open brief

Okay, we missen de finale. Maar we kwamen nog erg dichtbij, ik had niet anders verwacht. Of dit het einde was van een tijdperk, vroeg een journalist na afloop. Hij bedoelde natuurlijk of dit het einde was van míjn tijdperk, de hyena.
Luister, die Duitsers speelden niet slecht. Talenten met goud in de schoen, opgehitst door een beginnende coach aan de zijlijn, een stagiair. Hij doet me denken aan de eend in mijn achtertuin, Jürgen Klopp, hetzelfde dons op de kaken. Elke morgen waggelt hij door mijn heg, een nest jongeren achter zich aan. In een rechte lijn zonder zijsprong, bang nog voor de gevaren van het leven. Götze, Reus, Gündogan, Lewandowski; zij zijn dat nest. Dortmund is een team met volgzame kuikens. 
Na mijn ontbijt ga ik naar boven en kleed me om. Als torreador. Als stierenvechter sta ik voor de spiegel. Voor wéér een dag in de stierenkooi van Madrid. Dat is wat ik doe, overleven tussen onberekenbare runderen, vol testosteron. Het enige voorwerp dat ik heb is een rode lap, door mijn moeder in elkaar genaaid uit Chinees zijde. 
Stieren zijn krachtige beesten, volwassen, trots, intelligent. Ze schrapen hun hoeven, briesen uit de neusgaten. Hun hoorns hebben het op mijn achterste gemunt. Een fraai achterste, al zeg ik het zelf. Elke dag prikkel ik Cristiano, hou ik Pepe in toom en zet ik Casillas naast me, op de bank. Mijn dagen spelen zich niet af in een achtertuin, tussen het riet. Real is geen rimpelloze vijver.  
Maar ze zullen mij en mijn rode lap nog gaan missen als ik besluit om de Koninklijke te verlaten. Ze zullen over me praten als een prijsvechter, als hun tweede vader. Vraag het maar aan John Terry, Ballack, Zanetti, Drogba, Eto'o, Sneijder.
Ik zag de moedereend zweten, de laatste minuten in Bernabéu. Zijn eendenbilletjes lagen bijna op de barbecue. Als Ramos die voorzet goed raakt, spelen wij de finale. Het lot besloot anders. Ik wens hem veel succes op Wembley. Misschien zal Klopp de achtertuin ooit verlaten. Heeft hij een moeder die een rode lap voor hem naait, desnoods van ruw katoen uit het Ruhrgebied?
Het is slechts een voetbalseizoen dat voor mij eindigt, u gaat nog van mij horen.

Met warme groet,

The Special One (more than ever)
José Mourinho

Angstzweet

"Luister, jongens. Vanavond Champions League. Het is uitverkocht, ze komen voor jullie en voor mij, The Special One. Wij zijn koninklijk, wij zijn de besten. Geef de bal aan Cristiano, dan komt het goed. Zijn er nog vragen?"
Mourinho kijkt de kring rond. Hij staat in het midden van de kleedkamer. De handen losjes in de zakken, de borst vooruit, het kraagje van de jas rechtop. Zijn twijfel huist al jaren in een burcht van arrogantie. 
De vinger van Özil gaat omhoog.
"Hoe lossen we het verdedigend op?" 
Mourinho draait zich om naar zijn spelmaker.
"Tegen wie spelen we vandaag?"
"Manchester United, mister," antwoordt Özil.
Mourinho haalt een rode zakdoek uit zijn binnenzak en gooit 'm naar Sergio Ramos.
"Die is voor die Engelse stier, Rooney. Zet het hek maar vast open."
De spelers van Madrid slaan zich van pret op de dure dijen. Die mister toch! Maar de vinger van Özil gaat opnieuw omhoog.
"En Van Persie, mister? Wat doen we met Robin van Persie?"
Meteen verstomt het gelach. Het wordt doodstil in de kleedkamer. Mourinho  loopt naar Özil.
"Speelt Van Persie bij Manchester?" De Duitser knikt.
De coach draait zich om naar Pepe. De sloper zit in een hoek van de kleedkamer. Hij laat een toegeknepen oog over de zool van zijn voetbalschoen glijden. Een vingertop checkt de scherpte van de noppen. 
Secondenlang blijft het stil. Iedereen kijkt naar Mourinho. Op zijn voorhoofd verschijnen zweetdruppels. Het grijs aan de slapen breidt zich uit.
Dan priemt de trainer een vinger naar zijn voorstopper.
"You, Pepe! You take care of Van Persie!" roept Mourinho met venijn. Speeksel vliegt onbeholpen uit zijn mond. Maar alle spelers kijken met open mond naar de hand. Vol ontzetting, als diepgelovigen die vanuit het Godenrijk een teken voor naderend onheil ontvangen, staren ze naar de uitgestoken vinger van hun coach. Het is de hand die hen door alle stormen leidt.
Hij trilt.