#MeToo

De golf van bekentenissen van vrouwen en mannen die zich aangerand voelen door machtswellustige personen trekt diepe sporen in de samenleving. Ook bij mij thuis. Zaterdagmorgen poetste ik in de badkamer mijn tanden. Mijn vriendin droogde zich, na een lange douche, naast me af. Normaal weet ik wel raad met zo’n situatie. Een liefdevol klapje op een vlezige bil, vergezeld van een paar complimenterende woorden (“Je ziet er nog goed uit, mop!”), waarna ik me blijmoedig op de dagtaken stort. Maar opgeschrikt door de publieke opinie bleef mijn ene hand rusten op de wastafel en vervulde mijn andere klauw ritmisch de mondverschoningstaak.
Schraalhans bleek zaterdag sowieso keukenmeester, want ook de invulling van de televisieavond bleek aan inflatie onderhevig.
“Wie voetbalt er vanavond?” vroeg oudste.
“Niemand,” zei ik, ”alleen de play off-wedstrijden voor het WK 2018.”
Jongste zapte voor de zekerheid langs alle Fox Sports-kanalen, maar kwam niet verder dan een documentaire over het betonnen leven van Ron Vlaar.
“Dus ook geen Match of the Day?” vroeg hij, met de intonatie van de persoon die bij Monopoly hoopvol een kanskaart pakt, maar plotseling naar de gevangenis moet (“en dus ook niet langs start!”).
Lichtjes aangeslagen zakten we verder onderuit op de bank. De chips bleef onaangeroerd. Oudste maakte een rondje langs de kanalen en bleef hangen bij Linda de Mol die ouderwets stond te schateren achter een deskje. Het bleek een lach-of-ik-schiet-programma-over-die-goeie-ouwe-tijd te zijn. In dit geval 1989. Waarschijnlijk was dát de reden dat John de Wolf ook aanwezig was, compleet met schreeuwende blouse en Rotterdamse mat in de nek. Nadat we nietszeggende feitjes hoorden over de Lambada en Yvonne Kroonenbergs bestseller ‘Alles went, behalve een vent’ (oudste: “Een Fendt?”), zapten we mismoedig door.
Ziggo Sport.
Denemarken streed daar met Ierland om het laatste WK-ticket. De malaise rondom Oranje sloeg ineens als een natte doek in het gezicht.
“Echt stom. Dat Nederlands Elftal,” verzuchtte oudste.
“Ja, zonde,” zei jongste.
Mijn vriendin vond echter de juiste woorden.
“Na jaren denk je dat er een basis van wederzijds vertrouwen is, maar er is nu alleen maar leegte. Ik voel me eigenlijk belazerd.”
Even bleef het stil in de huiskamer. Op tv probeerde Eriksen een steekbal op Jörgensen.
“Me too,” kreunde ik.

Waardevol

Na de barbecue helpen oudste en jongste hun moeder met de afwas. Ze worden afgeleid van het dagelijkse klusje met de borden en het bestek door de miljoenen euro's die in hun broekzak branden. Door zich aan te melden bij Scorito, een managementspel op internet, staan ze beiden voor de gewichtige taak een eredivisieteam samen te stellen met het budget van vijftig miljoen euro.
"Ik zet Kortsmit op doel," zegt oudste, "die kost maar anderhalf miljoen."
"Nee, man. Onana! Die houdt vaker de nul," antwoordde jongste met een druipend bord in zijn handen. Terwijl hun moeder stoïcijns doorsopt, worden gewichtige zaken doorgenomen om zo veel mogelijk punten te scoren. 4-3-3 of 3-5-2 spelen? Dolberg in de spits, of toch Jörgensen? Haps als linksback?
"Ik heb Van Ginkel," zegt jongste, als het middenveld wordt doorgenomen. "En jij?"
"Ramselaar, Van Overeem en Lasse Schöne," antwoordt oudste met vier vorken in zijn hand. "Maar ik zou altijd gekozen hebben voor Nouri."
Aan de afwastafel valt het stil. Het is zo'n stilte die de lucht ineens zwaarder maakt.
De jongens drogen zwijgend het wijnglas van hun moeder en mijn koffiemok. Ook zij hebben de filmpjes gezien. De vlog van Abdelhak Nouri zélf, op de dag dat hij zijn debuut in Ajax één mocht maken, de fratsen met Ziyech in Tikkie Takkie Touzani en uiteindelijk de beelden van de oefenwedstrijd in Oostenrijk met Nouri naast de ambulance op het veld, verscholen achter doeken en hulpverleners. Ook toen voelde de lucht ineens zwaar. Genadeloos werd een streep gezet door een veelbelovend leven. Nouri. Hartstilstand. Hersenschade.
Pas als hun moeder het afwaswater in het putje spoelt, hervatten de jongens hun vakantie.
"Okay, dan kies ik ook voor Onana."
"En Kortsmit dan?"
"Die wordt reservekeeper."
"Maar hoe kom je aan die tweeëneenhalf miljoen euro?"
"Goochannejad wissel ik voor Ayepong van NAC."
"Dan houd je 750.000 over. Zullen we naar het meer gaan?"
In twee seconden hebben de jongens hun zwembroek aangetrokken. Vijftig miljoen euro wordt ingewisseld voor een onbezorgde plons in het water. De waarde daarvan zal vast nog wel eens doordringen.