Nou Camp, vak 122

Vanwege een blessure betrad Messi pas na afloop van de wedstrijd het veld. Op zijn arm droeg hij zijn zoontje. Ook dat deed hij achteloos.
Om de supervoetballer heen was het een drukte van belang. Allerlei mannetjes brachten reclameborden en confettikanonnen in stelling om het behaalde kampioenschap in de Primera Division te vieren.
Twintig meter achter me, op de eerste ring van Nou Camp, zat mijn nichtje. In een invalidenvakje zat ze in haar rolstoel naast een oudere mevrouw uit de Randstad. Het omaatje bleek een vurige fan van Feyenoord. Dat leverde tijdens de wedstrijd met mijn nichtje, overtuigd Ajacied, mooie gesprekken op.  Na een fase van voorzichtig aftasten was het kennismakingsgesprek op sportieve wijze door de Rotterdamse beslecht.
"Nou ja, gefeliciteerd met de titel in Amsterdam dan maar."
Terwijl de spelers van Barcelona met de kinderen aan de hand aan een ereronde begonnen, barstte boven het stadion een groot vuurwerk los. 
Ik keek nog eens achterom.
Mijn nichtje en haar buurvrouw, met een grote glimlach bekeken ze samen naar het spektakel. Geen verheven opmerkingen over godenzonen. De woorden 'joden' en 'kakkerlakken' vielen niet. Schouder aan schouder keken Ajax en Feyenoord toe bij de huldiging van de nieuwe Spaanse kampioen. 
Om ons heen straalden alle socios van trots. In een flits, toen Messi, Xavi, Iniesta en alle andere spelers voor ons passeerden, voelde je het wezen van voetbal door de rangen golven. Voetbal is geen strijd. Het is verbroedering. 

Wachten

Met mijn zus en twee nichtjes wachtte ik op een muurtje voor Nou Camp. Het duurde nog tien minuten voordat de stadionpoorten geopend werden. Drie meter naast ons stond een dikke Spanjaard zijn stalletje met vlaggen, vaantjes en voetbalshirts te schikken.
Een vrouw met Nick en Simon op haar shirt stopte met haar zoon voor het kraampje. Haar man keek op de tweede rang toe. Zijn onderbroek was zichtbaar boven zijn spijkerbroek. 'Björn Borg' stond erop.
Nu kwam het erop aan. Het wekenlange zeuren om een voetbalshirt ging hier zijn voltooiing krijgen. Er hing een prachtig retroshirt tussen en een klassieke 'blaugrana' met gele bies, maar zijn vinger strekte zich uit naar het shirt waarin Barcelona dit seizoen de uitwedstrijden speelde. Het truitje dat van boven oranje begint en van onder geel eindigt.
De vrouw deed het woord. Terwijl ze steeds met de ogen knipperde, maakte ze in gebrekkig Engels duidelijk dat er nog een naam op de rug moest. Haar man hield zijn handen in de zakken. Het was zo'n vader die alles betaalde en hoopte dat ie er dan vanaf was. De Spanjaard vond het prima. In alle rust perste hij de letters M-A-X op de achterkant.
Even later opende Nou Camp haar deuren voor de wedstrijd tegen Real Valladolid. Als een zuurstok voegde Max zich in de stroom Catalanen, in de rug gedekt door Björn Borg en Nick en Simon. Ik keek naarstig om me heen. Was dit toegestaan? Greep hier niemand in? Voetje voor voetje schoof folklore uit de polder op naar één van de mooiste stadions van Europa. Overweldigend mooi en aartslelijk in één beeld gevangen. Het bood zich op een dienblaadje aan: World Press Photo 2013. Maar nog voordat ik de camera uit mijn zak had gegrist, was het Hollands gezinnetje al uit beeld verdwenen. Meedogenloos verzwolgen door de massa.