Ham

Ik liep over de camping met een ham. Niet van die plakjes in cellofaan, maar een grote gedroogde Serrano ham. Er zijn landen waar ze met zo'n bil zwerfhonden doden. Zo'n droge homp vlees op je arm, dat doet wat met je. Een jongetje met een bal dat me voor de voeten liep, veegde ik als een aangewezen slagman terug tegen het tentdoek. 
Meteen moest ik aan Dries Mertens denken. Aan zijn start in Napels, stad van de hammen. Dartel, als een brugpieper op de eerste dag, staat ie voor de poort van het stadion. Met glimmende nieuwe schoentjes meldt ie zich op het veld. Naast hem staat Edison Cavani, een hyena met lange haren uit Uruguay. Zijn vader joeg hem vroeger elke morgen het bos in. Kwam ie terug met twee wilde zwijnen op zijn schouders.
"Ciao, piccolo," schampert Cavani als ie de Belg naast zich ziet. Na de training, bij de middaglunch laat Mertens zijn versieringen zien. Speciaal voor de Serie A liet ie tatoeages zetten. Twee hijgende labradorpuppy's, achter elk oor één. Cavani kijkt niet op of om. Met een parmaham slaat ie zijn nieuwe collega onder het buffet met licht verteerbare salades. Hyena's laten zich niet likken. 
Nee, dan Strootman.
Strootman weet hoe je zoiets aanpakt. Jezelf zijn is in zijn geval voldoende. Rustig het trainingsveld van AS Roma oplopen. "Bongiorno, ik ben Kevin."
De wenkbrauwen laten hangen, woeste blik. De mond open als een toeareg na twee maanden woestijn. In het eerste duel Francesco Totti, toch al tien jaar keizer in Rome, richting het Collosseum kegelen. Bij een kopduel het oorlelletje van Daniele de Rossi in de mond nemen, hard doorbijten. Nog voor het einde van de training heeft Strootman een bijnaam: 'Hannibal'; de kannibaal uit Holland.
De volgende dag nemen de spelers van Roma cadeaus mee, de nieuwe aanvoerder moet gunstig gestemd. Flessen dure Chianti en veel vlees. Grote hompen Serrano ham. 

Clubliefde

Tot diep in Frankrijk laat de transferperiode zijn sporen na. "Ik ben Barcelona," zegt jongste als we op het harde gras tegenover elkaar staan voor een nieuw partijtje één tegen één. "David Villa," zegt hij erachteraan, naast Messi is dat zijn favoriet.
"Die speelt niet meer voor Barcelona, hij zit nu bij Atletico," zeg ik voorzichtig. 
Op het voorhoofd van jongste danst een wenkbrauw. "Hoezo?"
"Daar kan hij meer geld verdienen, denk ik."
Een kinderziel is flexibel, snel schakelt hij door.
"Dan kies ik PSV. Ik ben Lens!" Hij gooit de bal hoog op om te beginnen.
"Eh, die zit nu in Rusland..." De bal stuitert enkele keren zonder beroering.
"Dan ben ik Mertens."
"Naar Napoli." 
"Kevin Strootman, dan."
"Staat met één been in Rome."
"Toivonen?" Met elke nieuwe keuze daalt zijn enthousiasme een octaaf.
"Ola Toivonen is klaar bij PSV, hij wil naar Engeland."
Jongste zakt moedeloos in kleermakerszit. Zijn kin rust op beide handen. Het is hem even te veel. Trouw is in zijn kinderwereld een groot goed. Hij gelooft nog in het sprookje van Peter Pan. Mickey hoort bij Minnie. Meneer Aart zal Sesamstraat nooit verlaten. De schaamteloze partnerruil van voetballers in de zomer schaaft aan zijn ankers. Het schuift jongste op richting de grote mensenwereld.
Ineens heft hij het hoofd. "Wijnaldum?" vraagt hij. Hij is op zijn hoede.
"Dat is nog steeds een PSV'er," zeg ik met overtuiging.
Jongste veegt met de rug van zijn hand over het voorhoofd. Energiek komt hij in de benen en rent naar de bal die tegen een struik ligt te wachten. Als Georgino Wijnaldum dribbelt hij op me af. 
Waarschijnlijk speelt de Rotterdammer over een jaar bij Leverkusen, Sampdoria of Swansea. Nog tijd zat om hem dat te vertellen.