Hakball'n

Sander Boschker bood weinig troost
toen hij Robbens balletje met de hak
met een reporter uit Hengelo besprak
voor de camera’s van TV-Oost:

“Sober spel’n is wat wij bedoel’n,
nu zit Arj’n krimpend bij Van Toorn
maar ja, wie niet wil hoor’n
moet het nu maar voel’n.”

Verstoord feest

In Zuid-Afrika,

dat een strijdende Mandela
ooit
op Robbeneiland verbande,

zagen we Oranje
met gesmoorde vreugde landen.

Nu Arjen, ónze hoop
eenzaam strijdt
voor een snelle revalidatie
ziet de ganse natie
het WK-goud
al bij voorbaat stranden.

Net zoals toentertijd
met Nelson,
is de wanhoop groot:

stoot een gescheurde spier
de wereldbeker uit onze handen?

Andere tijden

“Dus daarom wilde ik het volgende voorstellen; als morgen de jongens de wereldbeker winnen lijkt het me een geweldig idee als de spelersvrouwen ook op het bordes staan. U weet wel, waar die beker uitgereikt wordt. Wat vindt u daarvan, Meneer Jorritsma?”
Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn. De teammanager van Oranje heeft in de organisatie naar het WK in Zuid-Afrika veel hobbels overwonnen, maar dit telefoongesprek brengt hem toch even uit zijn evenwicht. Even flitst het door hem heen dat hij hier in het ootje genomen wordt. De befaamde voetbalhumor. Maar welke speler uit de selectie kan zo goed een vrouwenstem nadoen?
“Op het bordes? Bij de bekeruitreiking? Maar waarom dan?”
“Nou, na elke wedstrijd van het Nederlands Elftal zijn we vol in beeld geweest. De jongens kwamen dan steeds naar ons tribunevak toe. Ook na de halve finale. In Nederland zijn die beelden erg populair. Ze slaan in als een bom. Ook het bedrijfsleven vindt het interessant, meneer Jorritsma.”
“Het bedrijfsleven?”
“Ja, een directeur van Bavaria vroeg of we morgen na de finale bij de bekeruitreiking in beeld konden komen. Met die oranje Bavaria-jurkjes. Sil vindt het ook een waanzinnig idee.”
“Sil?”
“Silvie. Van Rafael. Ze ziet het helemaal zitten. Het is goed voor haar bekendheid in Duitsland. In Italië kijken ze ook. Dat is natuurlijk goed voor mij. En voor Wes ook. Ik zie ons al helemaal staan daar, dansend naast meneer Blatters!”
“Blatter.”
“Meneer Blatter dan, whatever. Hij zal het toch ook wel leuk vinden, een beetje leven in de brouwerij?”
Hans Jorritsma aait in zijn hotelkamer vol verbazing door zijn grijze krullen. Zijn gedachten worden meegenomen naar het WK van 1974. Het wereldkampioenschap in Duitsland beleefde hij als supporter voor de buis. Hij ziet ineens weer het beeld voor zich. De camera heeft in een tribunevak de spelersvrouwen in beeld. Het is de eerste minuut van de finale tegen de Duitsers. Nederland heeft een penalty gekregen. Truus van Hanegem durft niet te kijken en draait zich om, ze houdt haar handen gevouwen. Ineens springen alle mensen rondom haar op en schreeuwt Maya Suurbier in haar oor dat Johan Neeskens gescoord heeft. Waar zijn ze gebleven, de spelersvrouwen die hun mannen onzichtbaar door dik en dun steunden?
“Luister, Yolanthe, als we morgen de wereldtitel pakken, lijkt het me vooral een feest voor de spelers en hun coaches. De spelersvrouwen hebben toch niets op dat erebordes te maken?”
“Meneer Jorritsma, u zou eens moeten weten wat het voor mij kan betekenen als Wesley die cup omhoog tilt en ik op de achtergrond sta te swingen. En als ze die snippers spuiten, trek ik die Bavaria-jurk uit, dan komt mijn nieuwe ondergoed in beeld. Zal die meneer Blatter ook leuk vinden!”
“….”
“Meneer Jorritsma?”
“Ja, ik ben er nog. Eh, ik denk dat je toch een beetje doordraaft nu. Ik vind het eigenlijk een heel vreemd idee.”
“Dus u wilt geen toegangskaarten voor dat bordes voor me regelen?”
“Nee, dat lijkt me geen goed idee. Dat ga ik niet doen.”
“Toe nou, meneer Jorritsma, als ik dan eens een tattoo laat zetten. Op mijn buik een klein Hollands leeuwtje in een oranje shirt. Is mijn navel de bal.”
“Nee, Yolanthe. Doe dat maar niet. Ik denk dat ik niets voor je kan betekenen. Een fijne a….”
“Op mijn bil dan?”
-klik-
“Meneer Jorritsma? Meneer Jorritsma!?”

De brul van de leeuw

Afellay en Van Persie,
sinds ‘Mexico’
in de ziel verbonden

Een dartele welp,
klaar voor het avontuur,
werd door de leeuwenkoning gewogen

Krachtig brult Van Persie naar Londen:

dáár
wordt Afellay na de zomer
op Wengers rots
door de roedel
in het mooie spel meegezogen

Unaniem

“Voor de linksbackpositie kies ik Vernon Anita. Klein van stuk, maar ik mag hem wel.”
“Zou het niet doen. Braafheid kan ook in het centrum spelen. Heeft ook meer internationale ervaring.”
“Klopt.”
“Edson speelt nu voor Celtic. Prachtig shirt, met die groen-witte strepen. Hij vertelde dat hij voor ons shirts zou meenemen.”
“Oh, da’s mooi. Edson dus. En op de vleugel?”
“Ik zou Elia menemen.”
“En Lens dan? Hij traint goed, toch?”
“Ik kan maar niet wennen aan dat brilletje van hem. En hij lispelt. Irriteert me nu al.”
“Ja, dat gaat snel vervelen.”
“Engelaar stuur ik ook weg.”
“Orlando? Zijn vrouw brengt altijd van die lekkere hapjes mee. En hij brengt tenminste wat body op het middenveld.”
“Komt van PSV.”
“Oh ja, tuurlijk.”
“Vernon Anita, Lens en Engelaar. Zijn we er zo?”
“Nee, er moet er nog eentje af.
“Weet je het zeker?”
“Ja.”
“Ron Vlaar dan maar.”
“Vanwege zijn hamstring, natuurlijk.”
“Ook, maar hij kan niet klaverjassen.”
“Okay, we zijn eruit.”
“Ja, we zijn eruit. Ik vertel het vanmiddag wel op de persconferentie.”
“Wel zeggen dat het unaniem besloten is, hè?”
“Ja, unaniem.”