Beste meneer Van Gaal,

Vanaf nu spreek ik u aan met meneer. In vier weken kan veel veranderen. Als ik u een maand geleden met Hans Kraay op televisie zag, met holle ogen en roodaangelopen wangen, zei ik nog gewoon Louis. 
"Doe eens even normaal, Louis." 
In vier weken kan héél veel veranderen. Vanmorgen zag ik mijn buurman van een paar huizen verderop. Zorgvuldig ontdeed hij zijn voortuin van de Nederlandse vlag en een lang lint met oranje vaantjes. Er stond een grote glimlach op zijn gezicht. Hij heeft genoten van het WK. We hebben allemáál genoten van het toernooi dat met rare slagroomspuiten en reuzehorloges begon, maar al snel werd overgenomen door de winst op Spanje, de slidings van Vlaar, de goals van Fer en Depay, de ontsnapping tegen Mexico, de wissel van Krul, het huilende zoontje van Robben en de hechtingen in de kruin van Kuijt. Het maakte veel los bij ons Nederlanders. Iets wat ver van binnen was weggestoken, iets wat onder een dikke laag cynisme en de sleur van vaste maandelijkse lasten lag te verstoffen. We waren vergeten dat het nog bestond, maar het WK bracht het naar boven. Als een vergeten doos uit een gelukkige jeugd waar je bij een verhuizing in de kelder plotseling op stuit.
Trots.
Mijn buurman voelde het vanmorgen, ik voel het, u gaat het merken dat iederéén het hier voelt. Het is hier vrolijker geworden, gezelliger. We zijn meer buiten en vragen hoe het met elkaar gaat, de lucht is blauwer, de vogeltjes fluiten harder en we wachten netjes op elkaar in het bushokje. Natuurlijk, we hebben nog steeds haast. Nu moeten de koffers weer snel gepakt voor een vakantie naar Zuid-Frankrijk, maar we zullen de campingeigenaar, een zure man met baret en een dun snorretje, dit jaar toch anders begroeten.
"Bonjour, monsieur Guillaume! Alors, ca va?"
U zorgde goed voor de jongens van Oranje. U zag hoe ze samen aan hetzelfde touwtje trokken. U keek goedkeurend toe hoe Robben een pingel aan Huntelaar gunde en u stond schouder aan schouder toen Romero de goede kant op dook. We keken allemaal toe hoe u een vader was die met geduld en liefde zag hoe zijn zonen mannen werden. 
De kopbalduik van Robin van Persie startte een adembenemende reis. Bedankt dat wij, 16 miljoen bondscoaches, op deze wonderlijke vlucht even mochten meevliegen.

Met vriendelijke groet, 

Pieter Abrahams

PS Om het WK-gevoel in de huiskamer nog even vast te houden kochten we een hondje. Een teckel. Die van ons heet Meneer Van Gaal.

Scherven

"Hoeveel?"
Vol ongeloof meldt oudste zich bij de ontbijttafel. Ik herhaal de uitslag.
"7-1? Voor de Duitsers? Echt?"
Twee seconden kijkt hij als de coach van Costa Rica die in de 110e minuut Tim Krul ziet warmlopen, maar oudste herstelt zich snel.
"Dus dan moeten we in de finale tegen Duitsland," zegt hij, terwijl ie een boterham op zijn bord legt.
Ook jongste heeft veel vertrouwen in de halve finale tegen de Argentinië. Als hij 's middags van school komt en aansluit aan de lunchtafel, haalt hij een tekening uit zijn rugzak.
"Hier. De opstelling voor vanavond."
Op een groot vel staat met wasco een voetbalveld getekend. 'Depaay' en 'robben' staan op de vleugels. In de spits speelt 'robin', grote spelers hebben genoeg aan een voornaam. Achterin moeten 'devrij', 'vlaar' en 'martens indie' de Argentijnen van scoren houden. Krul staat op doel.
"Verrassend, een 1-3-3 systeem," zeg ik goedkeurend.
"Ja, en het wordt 1-0. Voor Nederland."
"Moeten we dit niet doorgeven aan de bondscoach?" vraag ik. Maar we besluiten om Van Gaal met rust te laten, we willen hem niet storen in zijn wedstrijdvoorbereiding.
Hoe onbekrast is een kinderziel bij een WK-debuut? Wedstrijden van het Nederlands elftal betekenen voor hen de opwinding van het lang opblijven, veel chips en op het einde komt het steeds goed. 
"We worden wereldkampioen, pap. Wij hebben Depay."
Ik hoop dat ze gelijk hebben. Deze dagen denk ik vaak terug aan mijn eerste WK. Mooie flitsen. Johnny Rep tegen Uruguay, de witte kniebanden van Jongbloed en Theo de Jong die vallend scoort tegen de Bulgaren. Maar ook de val van Hölzenbein in de finale en iemand die riep dat we er toch nog intuinden. Later, in '78 zette Mario Kempes een streep door de finale en vier jaar geleden stak Casillas er een teen voor. Dan word je voorzichtig. Is een bondscoach met een gouden pik genoeg voor het WK-goud?
Bij het opruimen van de lunchtafel stoot ik een glas van tafel. Zuchtend ga ik op mijn knieën.
"Scherven brengen geluk, pap," zegt jongste.
Ik weet dat versplinterd glas op mijn keukenvloer niets te maken heeft met een WK-wedstrijd en dat een goede dag op school en een lekkere lunch met  de jongens veel belangrijker is dan winst voor Oranje, maar terwijl ik de stukken glas en melkresten van de keukenvloer schraap, borrelt het voorzichtig omhoog. Vertrouwen. We gaan het redden tegen Messi.

Penaltyserie met beginners, Part two

"Tim Krul? Is Cillessen dan geblesseerd?"
"Misschien is ie wel moe."
"Ja, het is ook al half één."
"Ja, het is al nacht. Ben jij nog niet moe?"
"Nee, hoor. Zijn er nog borrelnootjes?"
"Het is afgelopen. Nu krijgen we penalty's."
"Penalty's?"
"Ja, net als toen. Met Brazilië en Chili."
"En Krul moet de penalty's keepen?"
"Ja."
"Hij is nog niet moe."
"....."
"Goh, hij heeft hem bijna."
"Ja, hij is wel erg lang, Krul."
"Nu moet Roewies."
"Krul heeft hem!"
"....."
"Wesley Sneijder is aan de beurt."
"Die zal wel tegen de paal gaan. Of de lat."
"Ik vind het erg spannend."
"Ja, echt wel. Ik heb er buikpijn van."
"....."
"Wanneer komt Huntelaar?"
"Ik denk dat die als laatste moet."
"Krul pakt hem weer!"
"Hebben ze nu al gewonnen dan?"
"Ja, Nederland is dóór!"
"Hoeft Huntelaar niet meer?"
"Nee."
"Goh, jammer."
"Papa juichte wel erg hard, hè!"
"Ja, mama ook. Ik schrok ervan."
"Is Nederland nou wereldkampioen?"
"Bijna. Nu moeten ze tegen Argentinië."
"Tegen Messi? Is dat ook weer 's nachts?"
"Ja, als het weer penalty's worden wel."
"We zijn er nu goed in."
"In penalty's?"
"Nee, in lang opblijven."

Brugwachter

De Belgen zijn hot. Na schrijver Herman Brusselmans en zanger Milow die met zijn prettig brutale Vlaamse tongval het loopvermogen van Kuijt of de nuchterheid van Huntelaar bezingt, is er opnieuw een Belg die vanuit de Nederlanden zonder terughoudendheid met bewondering wordt overgoten: Thibault Courtois. Niet dat de doelman van het Belgische elftal een imposante verschijning is. Courtois oogt als een hangplant. Hij lijkt meer op de bedeesde assistent-groenteafdeling van de plaatselijke Delhaize die voor het vak met keurig gerangschikte komkommers staat te blozen.
"Zeg jongeman, kun je me vertellen waar de rettich ligt?"
"Wablief?"
De uitstraling van een verlopen begonia weerhoudt Courtois er niet van om op fraaie wijze zijn werk te doen. Met de kalmte van oude frontsoldaat houdt hij zijn zestienmetergebied schoon. Daarmee hebben de Rode Duivels hun eigen Ed de Goey. Die stond ook in het doel als een duf duinkonijn, maar tikte vervolgens wel alle schoten buiten de palen. De roem van De Goey strandde in de kwartfinale van het WK van '94. De vrije trap van Branco werd hem zwaar aangerekend. Verbannen voor de rest van zijn leven naar een doorzonwoning in Waalwijk. 
In Brazilië staan de Belgen óók in de kwartfinale, nu tegen Argentinië. Ik verheug me erop. Ergens diep in de tweede helft wordt Di Maria nabij de zestien gevloerd door Kompany. Lionel Messi meldt zich bij de bal. De muur wordt nauwkeurig opgesteld. Op de tribunes gonst het door de rijen. Dan zet Messi aan voor zijn curve. Prachtig roterend zweeft de bal naar de bovenhoek. Courtois ook. Als de Belgische doelman die vrije trap met de rust van een verveelde brugwachter over de lat tikt, weten we genoeg: België wordt wereldkampioen.

Tijdvulling

Ook daags na de winst op Mexico is het goed toeven in Studio Brasil. De euforie rond het Nederlands elftal zindert nog na op de bank van Henry Schut. Als Co Adriaanse zijn licht laat schijnen over Louis van Gaals Plan B,  zoekt de huishond naar een lekker plekje bij Dione de Graaff. Dat moet je kunnen, je teckelneus verstoppen in de schoot van de Studio Sportpresentatrice en kijken alsof je een bot zoekt.
Adriaanse doet zijn uiterste best, maar ook hij komt niet tot een aanvaardbare verklaring voor de plotse ommekeer in Fortaleza. Vergeet alle theorieën over het veranderen van systemen en het inbrengen van Depay; misschien is de wonderbaarlijke ontsnapping wel een direct gevolg van het bezoek van Hans Klok een paar dagen geleden. Iets met een zwevend tafeltje onder een doek, geen windmachine deze keer.
Het bezoek van Klok aan Studio Brasil roept sowieso vragen op. De illusionist met een kapsel als een ontplofte hamsterkooi staat garant voor verbluffende kaarttrucs en weet een hongerige tijger in twee seconden te veranderen in een bevallige spelersvrouw, maar méér met voetbal heeft hij niet. 
Op dezelfde avond zat ook Hakim op de bank naast Hugo Borst. Nóg zo'n studiogast die net zo zinnig over tactiek praat als Kees Jansma over de werking van de krultang. "Is dat Marcello?" vroeg jongste. Hij houdt niet zo van Sesamstraat.
De komende week verwacht ik nog meer opvallende gasten. Tom Egbers krijgt in zijn eentje de twee uren naar de volgende wedstrijd niet vol ("Hier zien we de selectie bij het toetjesbuffet, Hugo"). Ranomi Kromowidjojo zal nog wel aanschuiven, Jochem Myjer die de bondscoach imiteert. De contacten met Erica Terpstra, Michael Boogerd, Halina Reijn, Jort Kelder, Gerard Cox en Joke Bruijs, Hilbert van der Duim en de Albert Heyn- manager uit de reclames zijn al gelegd. We krijgen de tijd tot aan de kwartfinale tegen Costa Rica met gemak gevuld.
Kan die Hans Klok trouwens niets doen aan de lies van Nigel de Jong?

Penaltyserie met beginners

"Neymar heeft kamp."
"Dat heet kramp."
"Okay, kramp."
"......."
"Goh, Brazilië en Chili spelen gelijk."
"Nee, ze gaan penalty's nemen."
"Penalty's?"
"Ja, om te kijken wie er wint."
"Oh, leuk."
"Heb jij nog chips?"
"Ja, welk plaatje had jij?"
"Stefan de Vrij."
"De Vrij? Vet, man."
"Ik wil graag nog Hunt...."
"Ze gaan beginnen."
"Wie moet eerst? Die opa met dat punkhaar?"
"Nee, David Loewies."
"......"
"Die keeper is goed!"
"Die van Chili ook. Die gaat naar Barcelona."
"Daar speelt Neymar ook."
"En Alexis Sanches."
"Alexie Sansjes?"
"Ja, die van Chi...."
"Zo! Keihard in de kruising!"
"Ja, mooi man."
"Nu moet Neymar."
"Die had toch kamp."
"Kramp."
"Hij scoort wel."
"Ja, hij scoort wel."
"Nu moet Jara voor Chili. Hij moet scoren."
"Je moet Gara zeggen."
"Ja, Gara."
"Paal!"
"Zo, die Brazilianen zijn echt blij."
"Ja, echt wel."
"Neymar huilt."
"Heeft hij weer kramp?"
"Nee, hij is blij."
"Ja, Brazilië gaat door."
"Ja, Brazilië gaat door."
"Zullen we nog een potje ezelen?"
"Op de inrit?"
"Ja, ik ben Neymar."
"Ik Dani Alves."
"Dani Alves?"
"Ja, die opa met dat punkhaar."

Touwtrekken

Louis van Gaal doceerde op zondagavond hoe het Nederlands elftal de finale in Rio de Janeiro bereikt:
"We moeten allemaal aan hetzelfde touwtje trekken."
Dat is helder als een zomernamiddag op Gran Canaria. Alle spelers, fans, analisten, loodgieters, bejaarden en Bert Maalderink dienen slechts één belang voor ogen te hebben: het landsbelang. 
Ondertussen keken we naar België-Rusland. Aan de zijlijn stond Fabio Capello, de man die in de Russische kleedkamer aan de touwtjes trekt. Kijk, Dick Advocaat in Moskou, daar heb ik wel een beeld bij. Geef Dickie een hotelkamer en een stapel videobanden van de Cypriotische tweede divisie en je hebt geen kind aan hem. Maar Capello? Die is gewend aan pasta, zalm en veel glazen Chianti. Het enige waar ze in Rusland véél van hebben zijn medeklinkers. 
Russische oliebaronnen weten wel raad met een coach die bij het nationale team aan het verkeerde touwtje trekt. Na de late goal van de Belgen zit Fabio zó weer thuis in een buitenwijk van Rome. Op het balkon met zacht klinkende muziek van Ramazotti en een lekker bord spaghetti.
Goed aan de touwtjes trekken, dat moet je kunnen. Mijn vriendin weet er hier wel raad mee. Een geboren touwtjestrekker.
"Aan tafel!" verordonneerde ze na de wedstrijd van de rode duivels.
"Wat eten we?" vroeg ik.
"Chili," zei ze niet zonder venijn, "met pittig gehakt en rucola."
Louis van Gaal kan tevreden zijn. Ik woon hier met een vrouw naar zijn hart. Ze trekt samen met de bondscoach aan hetzelfde touwtje. De tegenstander van Oranje morgen? 
Die vreten we op.

Acteren

Mannen houden van voetbal en sex. Deze combinatie kwam tijdens de wedstrijd tegen Duitsland prachtig samen op de bovenlip van de Portugese spits: Hugo Almeida droeg een prachtsnor.
Niet zo'n grijze treursnor die bij Guus Hiddink als een wilg onder de neusgrot hing of een lullig Ed-de-Goey-Vlassertje. Nee, Almeida versloeg ze met vlag en wimpel. Hij droeg een moustache die vrouwenwangen kietelt. Een symbool van mannelijke overheersing. Een uitbundige demonstratie van testosteron. 
Door de opvallende beharing is Hugo Almeida meteen een open boek. Kijk, van Cristiano Ronaldo weten we dat hij naast het voetballen poseert voor onderbroekenposters. Als hij nog tijd over heeft, staat hij als Schwarzenegger voor de slaapkamerspiegel. Pepe, met zijn hakbenen en lege blik, werkt in zijn vrije tijd in een koeienslachthuis. Vooral het versplinteren van de ruggengraat geeft hem veel plezier. Met zo'n snor als Almeida, het kan niet anders, ben je een groot filmacteur. Hugo glorieert voor de camera. Geen method acting. Hugo is geen acteur die een studie maakt van zijn personage, geef hem een minuut, dan staat ie klaar. Hugo heeft succes in films met weinig diepgang. Of juist veel, het is maar hoe je het bekijkt.
"Wat wil je eten, Hugo?"
"Als er maar veel eieren in zitten. Véél eieren."
Terwijl de wedstrijd tegen Duitsland nog in volle gang was, moet het een bijzondere ontmoeting geweest zijn in de kleedkamer, tussen Almeida en Pepe.
"Hé Pepe, wat doe jij hier?" vraagt Almeida vanuit de doucheruimte.
"Rood," antwoordt de voorstopper, "waarom liet jij je wisselen?"
"Ik moet me sparen. Er komen weer filmopnames aan."
"Filmopnames? Welke film?"
"Lord of the strings."
Vanonder de weelderige snor lacht Hugo Almeida zijn tanden bloot.
"Deel drie."

Sta ik er goed op?

"Volgende!"
"Hallo, meneer."
"Hallo. Ga hier maar staan. Op de stip, ja. Naam?"
"Clasie, meneer."
"Klaassie?"
"Nee, Clasie meneer. Met een C."
"En je achternaam?"
"Dat is mijn achternaam, meneer. Ik heet Jordy. Wat gaat u doen?"
"We maken een filmpje voor de stadionborden, Jordy. Dan kan iedereen zien wie er gaan spelen. Let op: als het lampje brandt, kijk je streng in de camera en op mijn teken doe je je armen over elkaar. Comprendre?"
"Eh, ... lampje, ... teken, ... armen over elkaar. Ik geloof het wel, meneer."
"Okay, daar gaan we. Jordy Clasie, take one en .... action!"
"......."
"Je kijkt alsof je op schoolreis gaat, Jordy. Streng zei ik toch."
"Als het lampje brandt, zei u."
"Kijk, hier brandt het lampje."
"Oh sorry, meneer."
"Geeft niet, Jordy. Take two..... action!"
"........"
"Waarom doe je je armen niet over elkaar?"
"U zou een teken geven."
"Ik deed toch zó."
"Oh, was dat het teken? Sorry, meneer. Dit is mijn eerste WK, ziet u."
"Okay, take three.....action!"
"......."
"Waarom houd je je vinger onder je neus, Jordy."
"Ik voelde een nies opkomen, meneer."
"Take four....action!"

(veel later)
"Waarom schiet je in de lach?"
"Bruno staat daar gekke bekken te trekken, meneer. Hij moet na mij."
"VOOR DE LAATSTE KEER: LAMPJE, STRENG KIJKEN, ARM OVER ELKAAR! HOE MOEILIJK KAN HET ZIJN?"
"U hoeft niet zo boos te doen, meneer."
"TAKE TWENTYSEVEN, ..... ACTION!!"
"...................... sta ik er goed op, meneer?"
"UITSTEKEND!! Grrrrr. VOLGENDE!!"

Nachtbraken

"Huh? Waddisser? Waar ben ik?"
"Gewoon, in de slaapkamer. Slaap maar lekker door, schat."
"Hè? Waarom staat de tv aan?"
"WK."
"De WK? Hoe laat is het?"
"Bijna half vijf. Japan-Ivoorkust. Drogba is net ingevallen."
"Half vijf!? Doe normaal man!"
"Ssst, niet zo hard, schat. Dadelijk worden de jongens wakker."
"Ik dacht dat je zei dat Engeland vannacht moest spelen."
"Ook. Verloren tegen Italië. Balotelli maakte de winnende."
"Heb je die ook zitten k......"
"Jaaaaah!!"
"Ik schrik me rot, man. Wat gebeurt er?"
"Ivoorkust scoort! Bony!"
"Niet zo hard. Zo meteen zijn de jongens wakker."
"......."
"Morgenmiddag val je in slaap. Net als gisteren. Bij Theo."
"Dat lag meer aan Theo."
"Morgenmiddag moeten we trouwens naar oma."
"Zondagmiddag? Dat gaat dus niet lukken."
"Waarom niet?"
"Zwitserland-Ecuador."
"(zucht)"
"Jaaaaah!! Ivoorkust scoort weer! Gervinho!"
"Ssst. Dadelijk maak je de k..."
"Papa? Papa!"
"Wat is er, jongen?"
"Wie heeft er gescoord?"
"Ivoorkust."
"Bony?"
"Gervinho. Bony maakte de eerste. Ga maar weer slapen, jongen."
"Okay, trusten."
"Welterusten, jongen."
".........."
"Wat?"
".........(zucht)"
"Wat zit je nou met je hoofd te schudden, schat?"
"Jullie zijn niet goed snik."
"Hoezo?"
"Dit gaat ver. Véél te ver."
"Fer?"
"Ja, ver."
"Leroy Fer?"

Beeldhouwwerk

Nu zelfs Oranje zich gaat ingraven rondom het eigen strafschopgebied, kun je het op je vingers natellen: veel voetbalplezier gaat dit WK niet opleveren. Honduras tegen Zwitserland, de Colombianen ploeterend tegen Japan; de groei observeren van een jong kastanjeboompje is waarschijnlijk net zo opwindend. We zullen het moeten hebben van het randgebeuren. 
Daar valt gelukkig nog veel te halen.
Die snor van Vicente del Bosque, daar kan ik me enorm op verheugen. Niets hangt troostelozer dan het grijze tapijtje onder de neus van de Spaanse bondscoach. Xavi en Iniesta tikken het Nederlands elftal helemaal dol, maar Del Bosque staat aan de zijlijn alsof hij wordt geteisterd door een rampzalige combinatie van plasdrang en nierstenen. 
Die wezenloze blik van Özil, daar kijk ik naar uit. De wapperende haren van Georgios Samaras op jacht naar een Grieks doelpunt, iets duivels van Luis Suarez en misschien wel het mooiste van alles: de baard van Andrea Pirlo.
Het hoofd van Pirlo close in beeld, als hij net met het buitenkantje Balotelli vrij voor de keeper heeft gezet, meer heb ik deze zomer niet nodig. De blik in de ogen, de diepe groeven. Andrea Pirlo leidt af van naderend onweer. De spelmaker van Italië laat je vergeten dat de ijskappen smelten en dat het bestuur van de FIFA rotter is dan een kasteelvloer met boktor. 
Volgens de overlevering is Pirlo geboren in de vijfde maand van 1979. Dat zou hem nu 35 jaar maken. Het kan niet anders dat Pirlo veel verder terug gaat. Zo'n voetballer moet uit een tijd stammen waarin schoonheid vanzelfsprekend was, een periode waarin een briljante oplossing voor een probleem als alledaags werd beschouwd. Het moet haast wel, Pirlo is geschapen in een atelier in Florence, ergens in de 16e eeuw. 
Geboetseerd door Michelangelo.