Tijdvulling

Ook daags na de winst op Mexico is het goed toeven in Studio Brasil. De euforie rond het Nederlands elftal zindert nog na op de bank van Henry Schut. Als Co Adriaanse zijn licht laat schijnen over Louis van Gaals Plan B,  zoekt de huishond naar een lekker plekje bij Dione de Graaff. Dat moet je kunnen, je teckelneus verstoppen in de schoot van de Studio Sportpresentatrice en kijken alsof je een bot zoekt.
Adriaanse doet zijn uiterste best, maar ook hij komt niet tot een aanvaardbare verklaring voor de plotse ommekeer in Fortaleza. Vergeet alle theorieën over het veranderen van systemen en het inbrengen van Depay; misschien is de wonderbaarlijke ontsnapping wel een direct gevolg van het bezoek van Hans Klok een paar dagen geleden. Iets met een zwevend tafeltje onder een doek, geen windmachine deze keer.
Het bezoek van Klok aan Studio Brasil roept sowieso vragen op. De illusionist met een kapsel als een ontplofte hamsterkooi staat garant voor verbluffende kaarttrucs en weet een hongerige tijger in twee seconden te veranderen in een bevallige spelersvrouw, maar méér met voetbal heeft hij niet. 
Op dezelfde avond zat ook Hakim op de bank naast Hugo Borst. Nóg zo'n studiogast die net zo zinnig over tactiek praat als Kees Jansma over de werking van de krultang. "Is dat Marcello?" vroeg jongste. Hij houdt niet zo van Sesamstraat.
De komende week verwacht ik nog meer opvallende gasten. Tom Egbers krijgt in zijn eentje de twee uren naar de volgende wedstrijd niet vol ("Hier zien we de selectie bij het toetjesbuffet, Hugo"). Ranomi Kromowidjojo zal nog wel aanschuiven, Jochem Myjer die de bondscoach imiteert. De contacten met Erica Terpstra, Michael Boogerd, Halina Reijn, Jort Kelder, Gerard Cox en Joke Bruijs, Hilbert van der Duim en de Albert Heyn- manager uit de reclames zijn al gelegd. We krijgen de tijd tot aan de kwartfinale tegen Costa Rica met gemak gevuld.
Kan die Hans Klok trouwens niets doen aan de lies van Nigel de Jong?

Favoriet

De zwetende oksels van Henry Schut in Studio Brasil kondigden het al aan: het WK ging nu toch echt beginnen. Nadat zelfs de tekkel in de studio zijn zegje had gedaan en het zwaar favoriete Braziliaanse elftal in polonaise (het móet een feest worden) het veld was opgekomen, zagen we eindelijk de bal rollen in het stadion van Saõ Paolo, waar muurtjes achter een witte spuitbusstreep stonden en Luka Modric met een veel te kort kapsel verscheen. Tussen al die gekkigheid viel een speler van Brazilië op als een baken van rust. Doe maar gewoon. Alleen die naam al.
Fred.
De man die voor het thuisland de aanvallen moet afronden heet geen Fred Emmer, Fred Racké of Fredje Teeven. Gewoon Fred. Fred heeft geen Asterix-vleugeltjes in zijn nek getatoeëerd en speelt niet op felgele (ja, wat zijn het?) schoen-en-sok-in-één-muiltjes. Fred is gewoon Fred. Hij staat in het veld als de man die in de trein de kaartjes knipt op het traject tussen Zutphen en Vinkeveen. 
"Zware dag gehad, Fred?"
"Twee zwartrijders met praatjes, wat eten we?"
Lang geleden had ik een vriend die zijn huisdier Fred noemde. Het was een knaagdier, een fret. Een tanig beestje met zwart haar en venijnige tandjes. Eigenlijk leek het beestje van mijn vriend veel op Fred. Tijdens het schoonmaken van zijn hok is de fret van het balkon gevallen. Hij kukelde zó over de balustrade van vierhoog, flats op de grond. Een beetje zoals Fred gisteren in het strafschopgebied van Kroatië.
Fred de fret was meteen morsdood. Of Brazilië met Fred de groep overleeft, valt nog te bezien.