Ontdekje plekje

We gingen er eens goed voor zitten. Slovan Liberec tegen AZ met commentaar van Sierd de Vos. Daar kan geen reisprogramma van Floortje Dessing tegenop. Het begon al met de linksback bij de Tsjechen, Fleisman.
"Die van de treintjes," zei Sierd.
Vervolgens begon De Vos met een beschrijving van de omgeving. Terwijl Beerens enkele voorzetten aansneed en Gouweleeuw zich vastbeet in de spits van de tegenstander, gleden we in een comfortabele coupé met fluwelen zitting een vallei binnen. Tegen de helling zagen we een bos. 
"Daar leeft de huamsîk," vertelde Sierd, "een spechtachtige vogel die zijn veren wast in het avondlicht van de Donau." 
We werden prettig gehypnotiseerd. Het geluid van het treinonderstel dat ritmisch over de rails denderde, de stoomfluit van de machinist en de zalvende stem van De Vos die meldde dat we Rùstici naderden. Een voorstadje van Bratislava, waar alle mannen na de werkdag samenkomen in een dranklokaal en elkaar met vlakke hand in het gezicht slaan, voordat ze er een voclavá op drinken, een witbier uit de streek met extract van de witte steenuil.
Het was zelfs mooier dan Rail Away.
Mijn vriendin zakte weg in een heerlijke waakslaap. Oudste pakte de atlas erbij, jongste vroeg of zijn zwembroek meemocht. Op televisie kreeg Fleisman een schop van Ortiz.
"Fleisman ontspoort," zei Sierd.
Verder overleg was overbodig: dat wordt Tsjechië deze zomer. 

Opvoedkunde

Zomeravond in Nederland. Onder de luifel in de achtertuin met een koel pilsje. Het is er aangenaam. De geur van verschroeid barbecuevlees vermengt zich met vertrouwde geluiden die door de terrasdeuren naar buiten waaien.
"...Badstuber, ......Schweinsteiger, ....mooie pass naar Ribéry."
In de huiskamer speelt jongste met zijn Wii. Sinds de laatste Champions League-finale is Bayern München favoriet. De commentaarstem van Ten Napel maakt het geluidenspel compleet. Ik hoor het gejoel van de toeschouwers aanzwellen, Evert komt met een onvermijdelijk cliché:
"Olic, goeie genade!"
Als jongste met gespreide armen naar buiten komt gerend en op zijn knieën richting de schommel glijdt, weet ik genoeg: Bayern heeft gescoord.
"2-0!" roept jongste met de Wii-joystick in zijn hand. Snel haast hij zich weer naar binnen, op jacht naar de winst. 
Enkele minuten later, met in de hand een nieuw biertje uit de koelkast, passeer ik jongste op de tweezitsbank. 
"En? Heeft Bayern gewonnen?" vraag ik, terwijl ik het dopje van de fles wip. 
"Bayern is al afgelopen, dit is Vitesse," zegt jongste. Hij wijst naar de televisie. Ik vind ze verrassend realistisch, die computerspelletjes. Op het scherm zie ik geelzwarte spelers op een rijtje. Een muurtje voor een vrije trap, net buiten de zestien. Het Gelredome op de achtergrond, Velthuizen op doel, Theo Janssen met zijn tatoeages; niet van echt te onderscheiden. De vrije trap gaat erin. Linksboven verandert de stand: vit-pet 1-2.
"Je laat Vitesse verliezen, jongen! Tegen wie spelen ze?" 
"Een club uit Roemenië," antwoordt jongste.
"Welke club? Steau Boekarest?"
"Petrolul."
Hij kon meteen naar boven, jongste. Met zijn brutale praatjes.

Falcao

Het kan nooit lang meer duren. Ik verwacht het reclamefilmpje bij het komende EK, in de rust van Nederland tegen Denemarken. Daar staat hij, de stoere spits van Atletico Madrid, bovenop een klif. In een scherp uitgesneden broekje staart hij uitdagend in de camera, waarna hij de duik in het diepe water maakt. Vervolgens komt het flesje deodorant in beeld en prevelt hij met Colombiaans accent de ingestudeerde woordjes:
"For men like me."
Falcao denderde als een bronstige bizon mijn huiskamer binnen. Zijn shirt probeerde vergeefs de spierpartijen in toom te houden, het zwarte haar in slierten aan het krachtige hoofd geplakt; mannelijker worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt.
Tot deze week kende ik slechts één Falcao, de sierlijke sliert met het rechte bovenlijf op het Braziliaanse middenveld van het WK van '82. Tussen Socrates en Toninho Cerezo zette hij met prachtige steekballen Zico aan het werk, maar in de finale om de Europa League werd hij overvleugeld door zijn woest sleurende naamgenoot. 
Na de EL-finale poetste ik voor de spiegel in de badkamer mijn tanden.  Opzichtig hield ik mijn buik in en pompte ik mijn schouders op. Zo leek het best nog wat. Ik zag me, net als Falcao, ook schitteren in een commercial op het komende EK. Languit op de bank, stoer in de camera kijken en dan lispelen 'voor mannen zoals ik'. Vervolgens de grote zak met paprikachips in beeld. 
Met veel dipsaus.