In tranen

Door de camera in de kleedkamer van Ajax kon iedereen meekijken: in Nederland vier je de titel met pizza's en een fles cola. Een paar minuten voor het laatste fluitsignaal glipte Frank de Boer de spelerstunnel binnen. Daar stond ie, de Ajax-coach. Boven een urinoir met in de ene hand een folder van de plaatselijke Pizzahut, in de andere zijn mobieltje. 
"De Boer. Ik wil graag pizza's bestellen. Acht Quattro Stagioni, en tien Vegitariana. Met extra ui. Over twinitig minuten graag. Het Polman Stadion. De uit-kleedkamer."
Toch wilde het kampioensfeest van Ajax niet echt van de grond komen. Misschien kwam het wel door Ricardo van Rhijn, die voor de muziek moest zorgen. Het hele seizoen zoekt ie aan de rechterkant al vergeefs naar het juiste ritme.
Ook op het plein naast de Arena wilde het niet vlotten. De Ajacieden zwaaiden naar de fans als een gezin met een abonnement voor de Efteling. Voor de vierde keer in de rij voor de Fata Morgana. Dan weet je het wel. 
Ik had met ze te doen, de Ajax-supporters. Op het eind van een slopend seizoen wil je euforie. Kippenvel. Ontroering doordat het laatste punt voor de poorten van de hel is weggesleept. Maar ondanks de extra ui kwamen er geen tranen. Frank de Boer stapte na het laatste hosnummer van het podium alsof hij in Purmerend nog een buffetmeubel van zijn vrouw ging bezorgen.
De warme emoties kwamen vandaag niet vanuit Amsterdam, maar vanuit de Kuip, waar Jordy Clasie besefte dat ie zonder zijn mentor verder moet. Ronald Koeman zélf, die zijn vader er graag bij had gehad en vanuit de Gelredome waar Theo Janssen zijn vrouw de liefde verklaarde.
Dat is de oogst van het seizoen '13-'14. Natte pizzadozen en een Arnhems straatschoffie verdwaald in een vreemde versie van de Honeymoonquiz. 
En dan moeten we nog een speelronde.

Koorknaapje

We besloten er nog eens lekker in te knallen, de laatste carnavalsavond. De dorpskroeg, tot het uiterste hoekje versierd met serpentines en felgekleurde maskers, lonkte als een oceaanspiegel op een warme zomerdag. Met B. en L., feestvrienden van het eerste uur, doken we er als de familie Jongejans in. Met salto en hele schroef. Langdurig bleven we onder.
Ik herinner me vaag een danspartij met een Zeeuws meisje dat steeds lachte als een paard en een felle discussie met twee als Nick en Simon verklede stucadoors over wie nu eigenlijk het beste zong, Nick of Simon.
Het was ver na het middernachtelijk uur toen L. begon over de tattooshop. Theo Janssen was gestopt met voetballen en dat verdiende een ode. De alcohol borrelde als kwik door mijn aderen, maar ik hing aan L.'s lippen. Theo Janssen, de speler die de koffiejuffrouw hard in de billen kneep en met het gezicht van een koorknaapje naar Mike Havenaar wees als ze verontwaardigd achterom keek, gestopt met voetballen? Ik wist dat hij al maanden loom in de bank hing voor een aflevering van Temptation Island, met een peuk in de mond en een glas Grolsch bij de hand, maar Theo nooit meer op de velden?
B. en ik, we stemden luidruchtig in met L.'s voorstel. Lallend meldden we ons in de shop op de hoek van de Laurierstraat. Ik hoor B. nog schreeuwen terwijl we over de drempel strompelden:
"Theo forever!"
Vanmorgen ontwaakte ik samen met Theo langzaam uit een diepe coma. Met pretoogjes en ongeschoren wangen vond ik hem terug op mijn bovenarm. Theo 4ever stond er in hoofdletters boven. Toch is onze ode aan Theo Janssen, de laatste voetballer met de katapult in zijn achterzak, niet geheel geslaagd. B. appte dat hij wakker werd met de zanger van Right Said Fred op zijn schouder en zojuist hing L. aan de lijn. Furieus. Zijn meisje ook.
"Wat doet Maarten van Rossem op jouw kont?" had ze gevraagd.

Opvoedkunde

Zomeravond in Nederland. Onder de luifel in de achtertuin met een koel pilsje. Het is er aangenaam. De geur van verschroeid barbecuevlees vermengt zich met vertrouwde geluiden die door de terrasdeuren naar buiten waaien.
"...Badstuber, ......Schweinsteiger, ....mooie pass naar Ribéry."
In de huiskamer speelt jongste met zijn Wii. Sinds de laatste Champions League-finale is Bayern München favoriet. De commentaarstem van Ten Napel maakt het geluidenspel compleet. Ik hoor het gejoel van de toeschouwers aanzwellen, Evert komt met een onvermijdelijk cliché:
"Olic, goeie genade!"
Als jongste met gespreide armen naar buiten komt gerend en op zijn knieën richting de schommel glijdt, weet ik genoeg: Bayern heeft gescoord.
"2-0!" roept jongste met de Wii-joystick in zijn hand. Snel haast hij zich weer naar binnen, op jacht naar de winst. 
Enkele minuten later, met in de hand een nieuw biertje uit de koelkast, passeer ik jongste op de tweezitsbank. 
"En? Heeft Bayern gewonnen?" vraag ik, terwijl ik het dopje van de fles wip. 
"Bayern is al afgelopen, dit is Vitesse," zegt jongste. Hij wijst naar de televisie. Ik vind ze verrassend realistisch, die computerspelletjes. Op het scherm zie ik geelzwarte spelers op een rijtje. Een muurtje voor een vrije trap, net buiten de zestien. Het Gelredome op de achtergrond, Velthuizen op doel, Theo Janssen met zijn tatoeages; niet van echt te onderscheiden. De vrije trap gaat erin. Linksboven verandert de stand: vit-pet 1-2.
"Je laat Vitesse verliezen, jongen! Tegen wie spelen ze?" 
"Een club uit Roemenië," antwoordt jongste.
"Welke club? Steau Boekarest?"
"Petrolul."
Hij kon meteen naar boven, jongste. Met zijn brutale praatjes.