Stugge noordenwind

In het land kent niemand haar. Tante Fokje. Haar hele leven woont ze in Friesland, in een klein nuchter kerkdorp. De mensen groeten er elkaar met een korte hoofdknik 's morgens. Frivoler wordt het niet, die dag. 
De dagen van tante Fokje zijn steeds hetzelfde. Bij de houtkachel kijkt ze uit over weilanden met weerbarstige knotwilgen. En ze breit. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat tikken haar breinaalden. Friezen halen de neus op voor de lifjes en lafjes van Victor en Rolf, ze willen tante Fokje. De wintertrui van postbode Tjerk in een rechtse draaisteek: tante Fokje. De wanten van boer Boersma met Noorse sluitknoop of de witte trouwjurk van de molenaarsdochter in Schots schapenwol; het komt allemaal uit Fokjes verrimpelde handen.
Het ritmisch getik van haar naalden wordt alleen onderbroken als AZ voetbalt. Want dan komt ie in beeld, voor de dug-out: de nieuwe buurman met zijn gebreide das. Geen enkele trainer schudt mooier met de kop, volgens Fokje. Ze kan er uren naar kijken, naar dat hoofd met dood sprokkelhout erbovenop. Het schudt prachtig afkeurend, met de mond verwrongen in een glimlach, als de scheidsrechter tegen AZ fluit. Friezen schudden precies zo het hoofd. Misprijzend. Als het over het weer gaat, of over het politieke gezwets uit het westen. En altijd draagt de trainer dan haar das. De grijze das, op een woensdagmiddag in elkaar getikt met een dwarse ondersteek.
Gisterenavond, AZ voetbalde in Amsterdam. Tante Fokje keek weer naar haar buurman. Maar het hoofd wou maar niet schudden. Tante Fokje staarde met grote ogen naar de coach van AZ. Zijn gezicht brak open. Twee keer balde hij vol vreugde zijn vuisten. Hij maakte zelfs een dansje met andere mannen. Tante Fokje zette beduusd de tv uit. Alsof de wind was gedraaid. De stugge noordenwind vervangen door een lentebriesje.
Diep in de nacht kwam de buurman thuis. In de straat was het donker, behalve bij tante Fokje. Onvermoeibaar tikten daar de naalden. Verheugd klopte de buurman op de ruit. Het derde doelpunt verlichtte nog steeds zijn ogen. 
"Heb je het gezien?" vroeg ie.
Tante Fokje keek streng omhoog, knikte kort en richtte zich toen weer op de nieuwe trui voor neef Hidde. Wat denkt ie wel niet, de buurman met zijn rare fratsen uit het westen.

Borrelpraat

Genee: (vilein lachje) "Wat vond je ervan, Johan?"
Derksen: "Waarvan?"
Genee: "Van de column van Paul Onkenhout in de Volkskrant van zaterdag."
Derksen: "Heeft ie een column dan?"
Genee: (met het artikel voor zich) "Hij noemt het dubieus dat een hoofdredacteur van VI hier aan tafel alleen maar mensen schoffeert en zit te gniffelen over sex."
Derksen: "Ach, Wilfred. Daar lig ik niet wakker van. Ook die meneer Onkenwoud mag zijn mening hebben."
Genee: "Onkenhout. Maar hij heeft het ook over je eigen programma op RTL7. Hij noemt je als interviewer een kruiperige, dweepzieke slippendrager die vragen stelt van schoolkrantniveau."
Gijp: "Hihihihi."
Derksen: (licht geïrriteerd) "Ja, Wilfred, zoiets geeft jou veel plezier, maar ik heb er niet zo'n last van."
Genee: "Hans, wat vond je van het duw- en trekwerk van Lens na afloop van Feyenoord-PSV?"
Kraay jr.: "Nou, er was niet veel aan de hand. Eigenlijk moet Le...."
Genee: (blik op monitor) "Moet Lens niet op cursus bij Van der Vaart voor een goede 'corrigerende tik'. Dat vraagt Ingmar Denekamp uit Jubbega."
Kraay jr.: (slecht geacteerd) "Nou laat je me weer niet uitpraten!"
Genee: "Maar wat denk je? Bokstraining?"
Kraay jr.: (nog slechter geacteerd) "Sodemieter op met je bokstraining!"
Gijp: "Hihihihi. Nee, daar gebeurt weinig, joh. Met Lensje en Mathijsen. Ik schrok eigenlijk meer van Engelaar die ertussen sprong!"
Genee: "Waarom dan?"
Gijp: "Nou, die stond vol met bijbelteksten. Daar is niks mis mee. Maar Engelaartje heeft de verzen van Mattheüs op zijn rug staan! Kan ie zelf niks van lezen! Hihihi! Dat kán toch niet! Kom op, hé!"
Genee: "Ben je weer aanspreekbaar, Hans?"
Derksen: (vette grijns) "Of wil je misschien even iets tegen je vrouw zeggen?"
Kraay jr.: "Nee, daar heb ik hé-le-maal geen zin meer in. Jullie bekijken het maar."
Gijp: "Hihihihi. Maar dan....., maar dan.... hihihi, neem ik je toch mee!"
Kraay jr.: "Waarheen?"
Gijp: "Naar Krimpen aan de Lek. Hihihi. Daar is een nieuwe paaldansvereniging. Niks mis mee! Hihihi."
Genee: (in de camera) "Dag dames en heren, dit was Voetbal International. Vrijdag zit Jan Boskamp er weer. Tot vrijdag!"

Against Modern Football

Naast een raar dansje en het kussen van de ring is het één van de trends in het moderne voetbal. De boodschap op het ondershirt. Een speler scoort, loopt naar de camera en trekt zijn shirt omhoog. In de huiskamer moeten we lezen dat Jezus wordt bedankt voor zo veel meeval of dat beterschap wordt gewenst aan een ernstig zieke vriend. 
Alfred Finnbogason scoorde de winnende goal tegen Twente en trok ook het shirt omhoog. Volledig wit. Kraakhelder. Een maagdelijk, onbeschreven shirt. In de herhaling dook ik met mijn oog óp het beeldscherm, maar het textiel bleef Omoschoon.
Daar ging ik.
Wat wilde Finnbogason mij zeggen? Steun aan Van Basten in moeilijke tijden? Een felicitatie aan zijn jarige moeder? Een VVV-bericht om het toerisme in IJsland te stimuleren? Het liet me niet los.
's Nachts in bed. Tollen en draaien. Het ondershirt van de spits van Heerenveen maakte me gek. In gedachte doolde ik door de krochten van het Abe Lenstra Stadion, op zoek naar de wasmand. Ineens zat ik rechtop in bed. Als een bliksemflits op de Sixtijnse kapel, drong het tot me door. De boodschap van Alfred is heel helder: ophouden met die onzin. Stoppen met die egotripperij van gemaakte hartjes. Terug naar de euforie van René van de Kerkhof; een vuist in de lucht en rennen maar, het hek mag open.
Alfred Finnbogason is mijn held.

De vliegende Hollander

Natuurlijk vloog Ajax eruit. In Boekarest wees Frank de Boer zijn centrale verdediger aan om de vierde strafschop te nemen. Niklas Moisander komt uit Finland. Alleen maar bossen en meren. Knikkerkuiltjes of struiken waarachter je je verstopt na het belletje trekken zijn er niet te vinden. Kinderen hakken er een wak in het ijs en vissen dagenlang op karper. Urenlang loeren in een zwart gat. Of ze springen erin, om daarna in de sauna, getimmerd van linksgeschaafd mahoniehout uit de tuin van opa, op temperatuur te komen.
Sneeuwhellingen, ook zoiets. Op 4-jarige leeftijd worden Finse kinderen met een rugzakje bovenaan de berg op een paar latten gezet. Dan krijgen ze een duwtje. Met een beetje geluk landen ze midden op het schoolplein. Het kan niet anders, zo'n opvoeding brengt kampioenen voort. Matty Nykänen, veelvuldig wereldkampioen schansspringen. Olympisch goud. Maakt niet uit hoe vaak hij daarna dronken zijn vrouw slaat of als stripper in een discotheek aan een paal hangt; voor eeuwig een held in Finland.
Op een kantoor van SBS6 zagen ze er wel brood in. Een stel gesjeesde b-acteurs, geflopte zangers, een ex-profvoetballer en een transseksueel bovenop een berg een zetje geven. Lachen! Op het eind van de baan zetten we een leeg saunahokje waar ze tegenaan kunnen kwakken. Dit alles onder commentaar van Gerard Joling met een nieuwe bril en een bontmuts.
Net op het moment dat de folklore van zijn land gedegradeerd werd tot een funny homevideo, moest Moisander een beslissende strafschop voor Ajax nemen. Natuurlijk was hij van streek. 
Nog een wonder dat ie de deklat schampte.

Wonderlamp

Sneijder in Istanbul. Dat is stampij op de bazaar. Een labyrint van honderden overdekte stalletjes met anijs, kappertjes en prullaria, waar fans zich verdringen voor hun nieuwe speler. Mannen die thuis een vrouw hebben met één oog en een pukkel op de wang, willen Wesley aanraken op zijn rechterheup. Daar ligt Cabau in inkt beschreven. Dichterbij de heuvels van Kasbergen zullen ze niet komen. Ook willen ze met de spelverdeler op de foto. Mooi voor later. 
"Kijk, opa met Sneijder voor een schaal met baklava."
In de drukte koopt Wesley nog gauw een oude olielamp. Voor thuis. Het maakt het sprookje van duizendenéén nacht compleet. 
Op zijn balkon aan de rivier die Turkije in tweeën splijt, tuurt Wes naar de wonderlamp. Ineens tollen allerlei wensen rond in zijn hoofd. Een vrouw die kan koken, gewoon kunnen zitten aan het stuur en het WK in Brazilië. Net als Aladin wrijft ie over de olielamp. Meteen verschijnt de geest. Hij heeft een platte neus en priemt zijn vinger op de borst van Sneijder.
"Wat nou Galatasaray? Is dat nou verstandig? Jij was de beste van Amsterdam, Madrid en Milaan! Wat wil je eigenlijk zeggen, met je roodoranje shirt en gedroogd fruit op het balkon? Dat de bondscoach dom is, of zo?"
Als een terechtgewezen kleuter kijkt Sneijder naar zijn schoenen. Snel schudt ie zijn hoofd.
"Nou, dan zijn we het eens. Snel verkassen graag." 
De geest is uit de fles en komt nu goed op stoom.
"Voetbal je wel vanuit de Totale Mens?"
"Doe je iets voor Spieren voor Spieren?"
"Slaap je 's nachts eigenlijk wel lepeltje-lepeltje?"
Uit wanhoop gooit Wesley de olielamp over de reling, maar grimmig blijft de stem door de heldere sterrennacht galmen:
"Noem je dat gooien? Vind je dat een worp? Wat insinueer je n...."
Met een plons verdwijnt de toverlamp in de Bosporus. Het is de enige manier om de kwelgeest tot zwijgen te brengen.