Clownesk

Ooit is Piet Velthuizen een oude man. Een bejaard baasje op een bankje in een achtertuin die terugkijkt op zijn jaren als voetballer. Welke beelden zullen er door zijn hoofd spoken als hij in zijn vijver met koikarpers staart? Die ene interland tegen Oostenrijk in 2008? De eenzame dagen in Allicante? Of toch dat krankzinnige moment in maart 2014 toen hij in één actie PSV een doelpunt cadeau deed en de kampioenskansen van Vitesse verneukte?
Arme Piet.
Hij weet zich geen raad als Locadia simpel binnen tikt. Eerst draait ie zijn hoofd weg van het doel waar de bal zich in de netten rolt. De reflex van de struisvogel. Maar na die ene seconde van ontkenning kruipt de misser als een kakkerlak tussen zijn schouderbladen. Als Velthuizen alsnog naar het doel koerst om de bal uit het net te halen, weet ie het: morgen ben ik een hit op internet.
Ik geef het je te doen, de wedstrijd tegen PSV professioneel uitspelen terwijl je weet dat je net een nieuw YouTube-filmpje hebt geproduceerd. Op het moment dat je een corner van Narsingh plukt, gonst het al door je hoofd: dit gaat de hele wereld rond. 
Acht jaar profvoetballer. Geduldig kneden aan het beeld van een betrouwbare keeper bij Vitesse. Loeren naar een kansje in Oranje. En dan dit. Schoenenlappers in Kinshasa lachen zich suf, pizzabakkers in Pisa slaan zich op de dijen om die malle keeper die zélf de bal voor zijn maaiende linkerbeen wegtikt. Piet moet leven met de lol van twee kangaroehoeders op de uitgestrekte prairie, ver voorbij Canberra:
"Watch this, it's hilarious."
"Holymoly! Who's that dude?"
"Velthoizen. From Holland."
"Velthoizen? What a clown!"

Gnoe

De meest opmerkelijke plek in het dierenrijk is die van de gnoe. De gnoe tuurt met droeve ogen over de steppe en denkt dan te weten hoe de natuur in elkaar zit. Met water halen en het jagen op prooien en zo. De gnoe vindt zichzelf de koning van de dieren. De giraf, de panter, het stokstaartje; ze horen het besmuikt aan. Ze laten de gnoe voluit oreren, maar achter zijn rug lachen ze hem uit.
De wedstrijd in de Kuip vrijdag, achter het doel, moest ik er ineens weer aan denken. De gelijkenis was bijna beangstigend. Die hangende schouders, het met tegenzin voortbewegen, die droeve ogen, die lome blik waarmee de Vitesse-keeper over zijn strafschopgebied tuurde: Piet Velthuizen is een gnoe.
De boodschap van Piet Velthuizen vrijdagavond hing bijna als een spandoek boven het speelveld: Hallo, zien jullie me nog? Ziet iedereen hoe ik de rust bewaar met de bal aan de voet? Hebben jullie gezien hoe ik dat schot van Clasie pakte? Velthuizen staat letterlijk te springen om weer aan te sluiten bij Oranje. Dolgraag wil hij daar vertellen hoe je dat aanpakt met prooien en zo, en dat hij nu meer verdient dan vier ton. Ook na de wedstrijd, voor de camera van Fox, was Velthuizen op een missie.
"Haakt Vitesse af voor de titelstrijd, Piet?"
"Absoluut niet! Let maar op ons. En op mij."
"Wat bedoel je?"
"Ik ga mee naar het WK deze zomer in Brazilië."
De interviewer, de cameraman, de man van het geluid, ze knikten allen instemmend, gaven Piet een high five en wensten hem succes. Maar ze dachten allemaal hetzelfde. 
Gnoe.