Zout

Ons gezin is gespleten in twee voetbalkampen. Oudste, zijn moeder en ik zijn voor van Ajax. Hoewel mijn vriendin en ik beseften dat een keuze voor een voetbalclub niet is op te dringen (met oudste waren we 'lucky'), deden we in de opvoeding van Jongste toch onze uiterste best met drinkbekers, pyjama's en rugzakjes in hoofdstedelijke kleuren, maar hij ging stoïcijns zijn eigen weg en koos voor PSV.
Jongste heeft geen last van de nummerieke minderheid, hij beweegt vrij door het gezin als een leeuwenwelp die in de dierentuin in de apenkooi is terecht gekomen en vriendschap heeft gesloten met een gekke bavianenkolonie. Natuurlijk leidt het wel tot kolderieke taferelen.
Zo ook het afgelopen weekend.
Mijn vriendin en ik zaten zondag op een bankje op de tennisbaan, waar Oudste met zijn maten een competitieronde afwerkte. Terwijl Oudste geconcentreerd serveerde en dubbelhandig retourneerde, begon PSV aan het lastige uitkarwei in Utrecht. Jongste, die ervoor koos om alleen thuis die wedstrijd te volgen, hield me op de hoogte. Nog vóór zijn broer de eerste set gespeeld had, ging al twee keer mijn telefoon.
"Al 0-1, pap. Locadia!"
"Het staat nu 1-3. Locadia speelt geweldig!"
Natuurlijk gunde ik jongste zijn pleziertje. Ik zag hem al zitten, op de bank met Fox. Mijn moment zou later die middag komen, Ajax ging thuis in de Johan Cruijff Arena Vitesse wegzetten. Doordat de tenniswedstrijden van Oudste en de anderen uitliepen op driesetters, was ik echter aangewezen op de berichtgeving op mijn telefoon. Terwijl Oudste manmoedig in een mooie najaarszon stand probeerde te houden tegen een sterke opponent, druppelde het debacle in Amsterdam mijn mobieltje binnen. De 0-2 voelde als een mokerslag, maar Jongste laat zo'n buitenkansje niet lopen.
"Het gaat geloof ik niet zo lekker met Ajax, pap," zei ie.
Het was vooral dat snaakse lachje aan het einde van zijn zin, dat veel zout in de wonden strooide.

Technisch hart

"Sar."
"Marc hier. Goedemorgen."
"Goedemorgen. What's up?"
"Hakim wil weg."
"Hakim? Waarom?"
"Hij ziet het niet zitten."
"Wat?"
"Dit seizoen. Bij Ajax. Na gisteren."
"Hoezo?"
"Er moet meer bij, zegt hij."
"We hebben er toch achttien."
"Zei ik ook. Donny, Frenkie, André. Niets mis mee."
"En er komen toch nog jongens bij."
"Ja. Ben bezig met Böde Badsen van Boltclup Wünderklumpen. Type Sanchez."
"Gaat niet lukken."
"Waarom niet?"
"Is gestopt. In 2015."
"Oh."
"En verder?"
"M'bambé Kunde."
"Wie?"
"Gescout in de binnenlanden van Burundi. Een sensatie."
"Maak maar rond."
"Wel geduld hebben."
"Waarom?"
"Hij is pas veertien jaar."
"En Kesper?"
"Dolberg?"
"Ja. Kesper."
"Monaco belt straks."
"Vijftig miljoen?"
"Yep. Doen?"
"Wat zegt Dennis?"
"Doen."
"Verkopen dan."
"Maar dat zal Hakim niet leuk vinden."
"Zeg Hakim maar dat Siem komt."
"Tuurlijk. Siem."
"Komt in orde. Hoi."
"Hoi."

Vastgelopen

Diego Armando Maradona, de voetballer die in 1986 met alle natuurwetten spotte door op onnavolgbare wijze langs verdedigers te glijden om Argentinië de wereldtitel te bezorgen, vroeg gisteren in de Hema van het Brabantse Mierlo om een opgewarmde rookworst.
Dit is te veel. Ik snap het. Daarom nóg een keer.
Maradona, die de mensheid alleen al hoop gaf door met losse veters een bal hoog te houden op een liedje van Opus, staat onder de rook van Helmond in de Hema en vraagt met gestrekte hand (de Hand van God!) om een opgewarmde gemalen worst.
Dat is hetzelfde als Jezus die eigenhandig van het kruis stapt om zich te melden in de snackbar van 't Maaskantje.
"Doe mij nóg unne berenklauw, jonguh!"
Het opmerkelijke voedselverzoek van Pluisje ontregelt mijn bestaan volledig en ik zát al muurvast door het Europese Kampioenschap Van De Oranje Leeuwinnen. Heel Nederland volgde de triomftocht van Shanice, Vivianne, Sari, Jackie, Daniëlle en stond in een Utrechts park voor een podium van links naar rechts te dansen, omdat Foppe het zei.
"Schitterend! Ze zijn nog zo púúr, jonguh!" schreeuwde iemand in de camera.
Puur?
Deze zomer werd in onze buurt door de buurtjongens een wielerwedstrijd gehouden. Met een BMX en een dikke-banden-Batavus ontweken ze met de tong uit de mond de postbode en deden enthousiast de Ronde van Frankrijk na. Compleet met puntenklassement en bolletjestrui, terwijl de verkeersheuvel voor buurman Van Opheusden de hoogste berg in de straat vormt.
De Tour de France in de wijk was prachtig ontwapenend, heel erg puur, maar iedereen weet wat er gebeurt als de plaatselijke slager met het eerste sponsorcontract gaat wapperen: langzaam kruipen Dekker en Boogerd in die pure jongenslijfjes.
Daarom, in godsnaam, zend onmiddellijk alle vrouwencompetities op prime time uit, zodat ze in Qatar wakker schrikken en ook het vrouwenshirt met oliegeld besmeuren. Een kwestie van tijd dat Miedema in Londen steggelt om een beter contract en dat er foto's verschijnen van een nachtclub op de Ramblas waar een paar gigolo's om het lichaam van Lieke Martens cirkelen (kan John de Bever dáár niet een liedje over zingen?).
Als ook Maradona alle rookworsten met rust laat en terugkeert naar zijn natuurlijke habitat: een veranda, ergens aan een corrupt strand in Zuid-Amerika, waar hij de dienstmeid in de billen knijpt en lusteloos vraagt om nóg een lijntje, dan is alles weer genormaliseerd.
Mooi, dan kan ik weer door met mijn leven.

Hoofdpijn

Onze caravan staat onder een grote eik. 's Nachts schrikken we geregeld wakker van een vallende eikel op het dak. Plok!
Overdag hebben we daar geen last van: we liggen op het strand en turen naar de bergtoppen rondom het meer, we plonsen in het water, we gaan waterfietsen, we houden een tafeltennistoernooi, we eten een pizza bij de kantine, de jongens tennissen op de gravelbaan, we wandelen in de bergen of we rijden naar de Spar in het dorp voor het avondeten en goede WiFi.
Sinds kort heeft jongste zich binnengewerkt bij de voetbalpartijtjes aan de andere kant van de camping. Twee opgeschoten pubers, één in Bayern München-tricot en de ander in een Chelsea-shirt met Kanté op de rug, vormen de ballotage voor het betreden van het drukbezochte kunstgrasveldje (met rubberkorrels, maar daar hoor je niemand meer over). Eerst stond ie op de wachtlijst; hangend tegen een doelpaal was ie scherp op naast geschoten ballen. Maar toen ie een verre bal met een mooie curve terug in de voeten van Kanté bezorgde, kreeg ie met een snelle handbeweging een veldplaats tussen vele Nederlandse haantjes, enkele Duitse Torjäger en een verdwaalde Oostenrijkse balliefhebber.
Het houdt hem behoorlijk bezig, want gisteren meldde ie zich te laat voor het avondeten. Met uiterste precisie had ik rösti's en Wienerschnitzels gebakken en mijn vriendin had een wittekoolsalade met appel en krenten gemaakt, die in de keuken van een sterrestaurant kirrende geluidjes zou veroorzaken.
Maar jongste kwam dus niet opdagen. De salade was op en zijn schnitzel en twee eenzame rösti's stonden op tafel te verschrompelen, toen hij zich aan de dis meldde. Dit vroeg om een ouderwetse tuchtiging. Ik richtte me op jongste met het morele kompas in de ene en een priemende vinger in de andere hand.
"Je bent te laat," begon ik streng. En precies tóen stuiterde een eikel recht op mijn knar.

De familie Kraai

Op de camping staan we tussen twee echtparen uit Nederland. Aan de linkerkant een lange, grijze man met een Ted de Braak-snor die de dagen vult met het oplossen van woordzoekers, en een vrouw die het vegen van de voortent afwisselt met het lezen van boekjes uit de bouquetreeks. Rechts woont een norse, dikke vrouw met meer plooien op haar arm dan Sissi op haar baljurk, en een man die op Rinus Israel lijkt.
Beide stelletjes huizen in een Fendt Bianco 465 met voortent, met precies dezelfde spullen erin: een kastje met zo'n George Clooney koffiezetapparaat, een Ikea-schemerlampje en een vaas met nepgladiolen.
"We staan hier al dertig jaar," vertelde Rinus, op onze eerste dag. Het leek hem een grotere prestatie dan de Europa Cup omhoog tillen in San Siro.
's Avonds kruipen de stellen bij elkaar rondom een bak borrelnootjes en de schemerlamp. Dan spelen ze yahtzee of bespreken ze de voordelen van volkstuintjes, de aanbiedingen van de Gamma en de kunstknieën van De Braak.
Wij hebben weer andere beslommeringen. Het voetbalseizoen dient zich aan en Ajax speelt een voorronde voor de Champions League in Nice. In de kantine is het echter bingoavond en op internet vind ik geen betrouwbare alternatieven. Ik heb me net verzoend met teletekstpagina 810, als de jongens een appje sturen:
'WE HEBBEN HET LIVE'
In sneltempo wandelen mijn vriendin en ik naar de wandelpromenade langs het meer. Naast de gesloten strandingang, hebben de jongens inderdaad het laatste straaltje WiFi gevangen, want ik zie Onana de bal uitrollen naar De Ligt. Op het muurtje dat de afscheiding vormt van de voortuin van Frau Schmeizelhüber (overdag koopvrouw in 'Obst und Gemüse') staren we anderhalf uur met zijn vieren naar het mini-telefoonschermpje van oudste.
"Ik heb jeuk op mijn rug," zeg ik halverwege de eerste helft. Mijn vriendin verjaagt de kriebel en onderzoekt mijn rug langdurig op bultjes en andere oneffenheden. Na de goal van Balotelli, maar nog vóór de gelijkmaker van Van de Beek, komen De Braak en Rinus voorbij gewandeld, waarschijnlijk om de kunstknieën soepel te houden.
"Wat dóen jullie?" vraagt Rinus.
"We vlooien elkaar en kijken naar Ajax op de telefoon," antwoord ik.
In verwarring wandelen de mannen verder. De Braak kijkt nog over zijn schouder alsof de kraaien alle bonen uit zijn volkstuin hebben gepikt. Nee, ik geloof niet dat we in het kampeerstraatje van Buurman en Buurman passen.