De familie Kraai

Op de camping staan we tussen twee echtparen uit Nederland. Aan de linkerkant een lange, grijze man met een Ted de Braak-snor die de dagen vult met het oplossen van woordzoekers, en een vrouw die het vegen van de voortent afwisselt met het lezen van boekjes uit de bouquetreeks. Rechts woont een norse, dikke vrouw met meer plooien op haar arm dan Sissi op haar baljurk, en een man die op Rinus Israel lijkt.
Beide stelletjes huizen in een Fendt Bianco 465 met voortent, met precies dezelfde spullen erin: een kastje met zo'n George Clooney koffiezetapparaat, een Ikea-schemerlampje en een vaas met nepgladiolen.
"We staan hier al dertig jaar," vertelde Rinus, op onze eerste dag. Het leek hem een grotere prestatie dan de Europa Cup omhoog tillen in San Siro.
's Avonds kruipen de stellen bij elkaar rondom een bak borrelnootjes en de schemerlamp. Dan spelen ze yahtzee of bespreken ze de voordelen van volkstuintjes, de aanbiedingen van de Gamma en de kunstknieën van De Braak.
Wij hebben weer andere beslommeringen. Het voetbalseizoen dient zich aan en Ajax speelt een voorronde voor de Champions League in Nice. In de kantine is het echter bingoavond en op internet vind ik geen betrouwbare alternatieven. Ik heb me net verzoend met teletekstpagina 810, als de jongens een appje sturen:
'WE HEBBEN HET LIVE'
In sneltempo wandelen mijn vriendin en ik naar de wandelpromenade langs het meer. Naast de gesloten strandingang, hebben de jongens inderdaad het laatste straaltje WiFi gevangen, want ik zie Onana de bal uitrollen naar De Ligt. Op het muurtje dat de afscheiding vormt van de voortuin van Frau Schmeizelhüber (overdag koopvrouw in 'Obst und Gemüse') staren we anderhalf uur met zijn vieren naar het mini-telefoonschermpje van oudste.
"Ik heb jeuk op mijn rug," zeg ik halverwege de eerste helft. Mijn vriendin verjaagt de kriebel en onderzoekt mijn rug langdurig op bultjes en andere oneffenheden. Na de goal van Balotelli, maar nog vóór de gelijkmaker van Van de Beek, komen De Braak en Rinus voorbij gewandeld, waarschijnlijk om de kunstknieën soepel te houden.
"Wat dóen jullie?" vraagt Rinus.
"We vlooien elkaar en kijken naar Ajax op de telefoon," antwoord ik.
In verwarring wandelen de mannen verder. De Braak kijkt nog over zijn schouder alsof de kraaien alle bonen uit zijn volkstuin hebben gepikt. Nee, ik geloof niet dat we in het kampeerstraatje van Buurman en Buurman passen.

Vallen

Iedereen had het over Messi. De nieuwslezer van het journaal op de radio, de buurman die de takjes van zijn auto veegde, het meisje in de winkel dat mij de broden overhandigde. Zelfs de oude dame in de rij bij de kassa met een chihuahua op de arm (ik zag meer een rozenkweker in haar of een lid van het sudokumarathoncomité in Bloemendaal), raakte niet uitgepraat over de wijze waarop Lionel Messi gisterenavond Bayern München elimineerde in de halve finale Champions League.
"Dat stiffie!"
Ik zat met mijn gedachten meer bij Boateng. Jérôme Boateng, de centrale verdediger van de Duitsers, de reus, de bootwerker, de marinier in het elitecorps van generaal Guardiola. Het was geen vallen meer wat hij daar deed, in de 80e minuut, toen Messi op hem af dribbelde en de bal afkapte.
Vallen, dat is alledaags. Je blijft hangen achter een drempel, stoot je knie en vloekt een keer. Je mist de laatste trede van de trap of de rechtsback weet met een uiterste sliding jou de bal te ontfutselen. Je verliest je evenwicht en met een mooie koprol bezweer je de zwaartekracht. Vallen is als koffie zetten, de bloemen water geven, een dagje naar het strand.
Wat Jérôme Boateng deed, vlak voor de Argentijn met een wippertje het tweede doelpunt aantekende en heel Nou Camp als een mantra zijn naam scandeerde, had niets met vallen te maken. Het leek nog het meest op beelden vanuit de oude Sovjet-Unie, na de val van de communisten. Ze roken de verandering, de Russen. Massaal gingen ze de straat op, en ademden diep de verse lucht in hun longen. Daarna gooiden ze een lang touw over het standbeeld van hun oude leider en samen, schouder en schouder, trokken ze tergend langzaam het verleden naar beneden. Boateng viel als Lenin van zijn sokkel.

Talentvol

Oudste is een bijzonder kind. Hij houdt van lezen, knutselen, tennissen, toneel, dansen, schrijven, verkleedpartijtjes, stoeien, knuffelen, hutten bouwen, computerspelletjes, zingen en gitaar spelen. Het lijkt erop dat alle creatieve talenten in de familie sinds de 18e eeuw zijn opgespaard om bij oudste tot volle bloei te komen. Voetbal neemt in zijn prioriteitenlijstje dezelfde plaats in als een mandarijntje op een volle fruitschaal. In een door de Champions League en Fox Sports gedomineerd huishouden leidt dat tot bijzondere momenten.
Als we op de bank naar een uitzending van Match of the Day kijken en er wordt een vraag gesteld over de doelpuntenmaker, kan het antwoord zo maar uit de knutselhoek komen, waar oudste met de tong uit zijn mond bezig is boven een nieuwe kijkdoos.
"Ryan Giggs, die is al veertig jaar," zegt ie dan zonder op te kijken.
Tussen al zijn creatieve activiteiten stort hij zich ook met regelmaat in de  voetbalpartijtjes van zijn broer en andere buurtkinderen. Ze lachen schamper als ie makkelijk uitgespeeld wordt, over de middenlijn struikelt of een radslag maakt op het moment dat de winnende goal dreigt. Dat zijn talenten overal bruisen, behalve in zijn voeten, voelen we ook in onze portemonnee.
Nadat bij wedstrijden op de inrit al twee regenpijpbeugels, een dakpan, een koffiemok en een jasbeschermer van de postbode sneuvelden, kwam daar deze week een nieuwe trofee bij. Een schot op doel leidde tot een deuk op de achterklep van de auto van de buurman.
"Ga je mee voetballen, papa?" vroeg oudste, toen alle verzekeringspapieren waren ingevuld.
"Eh..., tja,...., denk je dat..." hakkelde ik, maar hij bedoelde binnen, op de  bank, met de veilige Wii. Een potje Spurs tegen United.
Ik vond het een uitstekend idee.

Arjen doet het zelf

Duitsland is in. Verjaardagsfeesten worden gevierd met Sachertorte en moezelwijn en in de supermarkt is de Schwarzwalder Schinken al weken in de aanbieding. Mijn bakker op de hoek, doorgaans de nuchterheid zelve, bakt dagelijks honderden Berliner bollen. Ineens zijn we allemaal ein Berliner. 
Het komt allemaal door de finale van vanavond. Niet Real of Barcelona, geen Manchester of Milan, maar twee Duitse ploegen spelen om de hoogste Europese eer en Robben staat op rechts.
Arjen Robben in een Champions League-finale, daar mag ik graag naar kijken. Als de bal aan de voet komt, trekt hij het apothekershoofd tussen de schouders en gaat rennen. Binnendoor, altijd binnendoor.
Dat zit zo.
Robben woont in Bad Schlisselheim, een gehucht onder de rook van München. Een kerkje, zeven huizen en Friseursalon Ullrich Hühnenstreich, nur für Männer. Robben woont naast het kappertje. Hij lag meteen bij Ullrich in de stoel. Een beetje klagen over schwalbes. Het scoren ging ook nog moeilijk, die tijd.
"Ik zou binnendoor gaan voor de verre hoek,"  zei Ulli, terwijl hij met de Braun op twee over de schedel ging.
Vanavond loopt Bad Schlisselheim uit voor de wedstrijd. Horst Knupf, Bastian Erderweisz, Holger Sammergeil, Ludwig Brüdermensch en Didi Karmenov, zoon van een Armeense immigrant; trots zullen zij allen de finale aanschouwen in de huiskamer van Ulli. Met het bovenste knoopje van de lederhose los, een goed gebruik in Beieren.
Dan, na de wedstrijd. Met overslaande stem informeert een ARD-reporter naar het winnende doelpunt: "Hoe komt dat toch, Arjen, dat binnendoor gaan en scoren in de verre hoek?" 
Ulli houdt zijn adem in.
"Ach, das geht vanselbst," Arjen haalt de schouders op.
In Bad Schlisselheim kijken ze elkaar verbijsterd aan. Sammergeil slaat woest zijn bier van tafel, Knupf staat demonstratief op en verlaat de kamer. Ook daar wordt de conclusie getrokken.
Arjen Robben? Egoïst.

Eindsignaal

Het is een mooie bal, een nieuwe. Met de sterren van de Champions League erop. Jongste laat hem alle hoeken van de kamer zien. Dribbelt om de eettafel heen, haalt hem bij de buffetkast onder zijn voetzool door en maakt een sliding bij de kamerplant. Het glijdt lekker, in zijn pyjama op de houten vloer. Jongste geeft zelf commentaar bij de wedstrijd.
"Mooie goal van Barcelona."
"Door de benen van Van Bommel."
"Gave pass van Pekswolle!"
"Messi scoort!"
Aan tafel, gebogen over de voorpagina, word ik meegezogen in zijn fantasie. Vanuit mijn ooghoek zie ik hem opnieuw de bal tegen de achterdeur plaatsen. Op zijn knieën glijdt ie richting de bank. Hij wijst op zijn rug. Er staat een dino op.
"Koekoek!" Ik doe ook een duit in het zakje.
Hij is ver weg, jongste. Er zit veel volk, er wordt met vlaggen gezwaaid, ze scanderen luid zijn naam. Ineens een dwingende stem van boven. "Laatste keer! Douchen!" Zijn moeder.
Met een zucht gaat hij de trap op, op zijn rug laat ook dino zijn pootjes hangen. Half onder het gordijn blijft ie zielig achter, de nieuwe Champions Leaguebal. In alle rust richt ik me weer op de voorpagina. Verrassend, hoe snel zo'n stadion leegloopt.

Champions League

De avond begon met een spin op het hoofd van Salomon Kalou. Tatoeages in de nek en roze voetbalschoenen voldoen niet meer. Voor de finale van de Champions League zat de aanvaller van Chelsea vijf uur in een kapsalon:
"Als het maar opvalt, kapper!"
Niet door het zorgvuldig geschoren hoofd van Kalou, maar ik was voor de Duitsers. Zij hadden geen insect, maar het Nederlands voetbal in het hoofd geprint: driftig aanvallen in een fantastisch stadion. Financieel kerngezond. Gedurende de hele finale beukte München op het vijandelijke doel en verloor na strafschoppen; dichter bij Oranje kun je niet komen.
De erelijst van Champions League-winnaars wordt uitgebreid met Chelsea. De streken van Drogba en het knietje van John Terry in de rug van Barcelona staan echter nog vers in mijn geheugen. Net als in de Engelse Premier League, waar Manchester City de titel kocht, wordt geldsmijterij beloond. Roman Abramovich beraadt zich op één van zijn jachten op een nieuw speeltje. Het gif van de nieuwe rijken dringt steeds verder door in de stadions, het verlamt langzaam de romantiek van het voetbal.
De spelers van Chelsea toonden Europa trots de grote beker, Drogba en Terry dansten van geluk, Salomon Kalou deinde mee. Op zijn achterhoofd zat nog steeds een spin. 
Meteen zag ik het. Het was een Tarantula.

Kameraden

De Erasmusbrug staat er trots bij, deze dagen. De gespierde kabels dragen  met speels gemak het verkeer richting het centrum van de stad. Ook de Euromast staat fier overeind, de piek kietelt uitdagend de hemel en in de haven worden de schepen fluitend geladen. Er lijkt een wave door Rotterdam te gaan door het hongerige spel van Feyenoord één.
Enkele uren na de competitiewedstrijd tegen Heracles loopt algemeen directeur Eric  Gudde naar zijn geparkeerde auto voor De Kuip. Hij kijkt schichtig om zich heen. Mede door zijn inspanningen staat de club uit Zuid op een mooie tweede plaats, een krachttoer die zijn weerga niet kent, maar de bestorming van het Maasgebouw is hij nog niet vergeten. Het hersenloze gebeuk op de gevel, de agenten die met getrokken pistool en doodsangst in de ogen de woedende horde op afstand hielden, het wil zijn hoofd maar moeizaam verlaten.
Als Eric Gudde met een dubbele piep het portier opent, hoort hij iemand zijn keel schrapen. Geschrokken draait hij zich om. De directeur staat oog in oog met vijf potige kerels. Jonge havenarbeiders met kortgeschoren koppen en zwarte bomberjacks. Gudde overweegt een sprint naar het veilige Maasgebouw, een overlevingsreflex na vijf jaar Feyenoord, als één van de mannen naar voren stapt. Opnieuw schraapt hij zijn keel.
"Eh, meneer Gudde, we willen u bedanken voor al het werk dat u voor Feyenoord doet," hij steekt zijn hand uitnodigend uit. Even is Eric Gudde sprakeloos, maar hij ontspant en beantwoordt de uitgestoken kolenschop.
Na een periode vol machteloze agressie is het een opmerkelijk beeld voor het verlaten stadion: het vredesakkoord tussen directie en het Legioen, begeleid door een schuchter applaus van vier omstanders. De voorspoed van coach Ronald Koeman en zijn neefjes wordt voorzichtig, als een pasgeboren vogeltje gekoesterd: het succes kan elk moment weer wegfladderen, maar voorlopig blijft gespierde taal achterwege, gebalde vuisten gaan alleen de lucht in na weer een goal van Guidetti en tranen worden gespaard. Woest zullen ze De Kuip overspoelen nu Feyenoord zich, tegen alle verwachtingen in, weer gaat melden bij de elite van Europa: de Champions League.
In Rotterdam staan ze weer hand in hand.

Onsmakelijk

Het is gezellig in het spelershome van Chelsea. Koffiejuffrouw Betty is druk in de weer met kopjes en schoteltjes. Ze hoort bij de huiskamer van de spelers als de Tower Bridge bij Londen. Gianfranco Zola, Glenn Hoddle, Ruud Gullit, Luca Vialli; Betty heeft ze allemaal langs zien komen. Ze weet wat de sterren willen. Petr Cech krijgt een schouderklopje, Frank Lampard wil zijn koffie zwart en John Terry verdient af en toe een standje. Didier Drogba meldt zich aan de bar en bestelt een tosti.
Dan treedt Roman Abramovich de ruimte binnen, de geldschieter die zijn leven slijt in een vipbox op Stamford Bridge. De Chelsea-spelers schieten op hem af als bijen op de honing. De winst op Barcelona wordt besproken, er wordt veel gelachen. Drogba doet voor de 46e keer voor hoe hij de bal onder Victor Valdès binnenschoot, als Betty hem met een warme tosti in de hand op de schouder tikt. Met een schreeuw stort de grote Ivoriaan ter aarde. Hij grijpt met beide handen naar zijn knie en roept om verzorging. "Didier, stand up! That's disgusting!" Abramovich laat er geen misverstand over bestaan.
Geschrokken door de scherpe toon springt de spits overeind. In zijn gebruikelijke houding, met opgetrokken schouders en gespreide armen, probeert Drogba de situatie te redden:
"I'm sorry, mister Abramovich, it's only a tosti...."