Draak

Toen ik thuis kwam, hing jongste als een vorst in een fauteuil voor de televisie. Hij keek niet naar Spongebob of het Sinterklaasjournaal, maar naar Fox Sports, de herhalingen van het weekend.
"Welke wedstrijd is dit?" vroeg ik.
"Serie A haailaaits, AS Roma tegen Inter." Jongste zei het met de vanzelfsprekendheid waarmee een groenteman een kilo peren weegt op de markt. 
"Speelt Strootman?" wilde ik weten.
"Ja, en Totti, Pjanic en Gervinho ook," somde jongste op.
Na de wedstrijd van Roma tegen Internazionale kondigde een blonde mevrouw met strak opgebonden borstjes Juventus tegen Torino aan. Met toegeknepen ogen scande jongste de opstelling van Juventus.
"Buffon speelt niet," zei hij. 
Het beviel me prima om samen met jongste te kijken hoe Pirlo de wedstrijd voor Juventus besliste, maar opeens knaagde een pedagogisch stemmetje in mijn achterhoofd. Is al dat tv-kijken wel goed, zeurde ie. En meteen erachteraan de vraag of kennis van alle Serie A-clubs niet vervangen moest worden door nuttigere zaken. Ik capituleerde.
"Nu de tv uit," beval ik toen de samenvatting van Juventus afgelopen was. Jongste had er weinig moeite mee.
"Is goed, pap," zei hij enthousiast, "kom, dan gaan we darten!" 
Die zag ik niet aankomen. Buiten had ik onder het afdak het dartbord opgehangen dat de jongens gisteren in hun schoen hadden gekregen. Jongste had zijn jas al aan. "Pap, kom je?"
In mijn hoofd flitste een visioen voorbij, jongste dertig jaar ouder. Hij had een bolle kop, een bierbuik en een zevenkoppige draak van inkt op zijn rechterarm. Met zweet op zijn voorhoofd probeerde hij een triple 20 te gooien. Snel zette ik de tv weer aan. De blonde kondigde AC Milan tegen Udinese aan.
"Kijk gerust nog maar een wedstrijdje uit de Serie A," zei ik gehaast.

Slaapproblemen

Op het moment dat de jongens in de badkamer stonden, scoorde Feyenoord tegen Sevilla. "1-0?!" riep jongste met een mond vol tandpasta naar beneden.
"Ja! Een mooie goal van Toornstra," antwoordde ik. Misschien had ik de informatie beter voor mezelf kunnen houden, want jongste voelde in bed De Kuip zinderen. 
Stiekem zette ik het geluid van de televisie zachter, zodat de 2-0 van El Ahmadi op de bovenverdieping niet te horen was, maar jongste liet zich niet afstoppen. Met nog enkele minuten op de klok, meldde hij zich halverwege de trap.
"Mama, ik heb keelpijn," zei jongste. Hij trok er een gezicht bij alsof een egel door zijn slokdarm kroop. Over de schouder van zijn toeschietende moeder gluurde hij naar de televisie. El Ahmadi kwam opnieuw in kansrijke positie. Zijn moeder besloot het spelletje mee te spelen.
"Kom, dan drink maar een glaasje."
In de keuken hoorde ik het geluid van stromend water. Jongste verdreef traag de prikkel in zijn keel, want zijn glaasje was pas leeg toen de wedstrijd in Rotterdam beëindigd werd. "Heeft Feyenoord gewonnen, pap," vroeg ie,  toen hij langzaam naar de trap stiefelde.
"Met 2-0. Heb je nog pijn, jongen?"
"Nee, nu niet meer. Is PSV al begonnen?" vroeg ie er direct achteraan.
"Waarom? Komt de keelpijn terug als Depay scoort?"
"Misschien wel," zei jongste, terwijl hij achter zijn moeder de trap opliep. Hij deed niet eens moeite zijn lach in te houden.

Roelof

Voetbal is een mooie sport, die je op vele manieren kunt beleven. Lang geleden, toen Rita Corita de Nederlandse tv veroverde en iedereen verwachtte dat de tijden van Ard Schenk nooit meer verbeterd zouden worden, begon ik als schril voetballertje in een pupillenteam. Daarna stond ik jaren in het doel en vulde ik opengevallen baantjes in als leider, knipper en plakker van het clubblad, coach, shirtjeswasser en assistent-trainer. Eigenlijk dacht ik dat alles afgevinkt was; de bal kende voor mij geen geheimen meer.
Tot afgelopen zaterdag.
Het team van jongste was al lang klaar met de warming-up, er werd al angstvallig over de schouders naar de kleedlokalen gekeken, toen leider L. naar me toekwam en me diep in de ogen keek.
"De scheidsrechter is er niet. Wil jij fluiten?"
Een lange rij beelden, die begon met woedende ouders en die eindigde met een politie-escorte waarmee ik het sportpark verliet, flitste door mijn hoofd.
"Eh,..., ja, .... eh, ... nee, ik?Hoezo?" stamelde ik als een debutant.
"Ik denk dat jij dat heel goed kunt." 
Doordat L. genadeloos mijn weakspot wist te vinden, stond ik een ogenblik later op de middenstip met een fluit in mijn mond. Daar holde ik, tussen een kudde 7- en 8-jarigen op mijn zondagse schoenen de bal achterna. Ik zat meteen in mijn rol. Resoluut besloot ik wie er mocht ingooien en waar de voordeelregel toegepast moest worden. Terwijl ik onderwijl snotneuzen schoonveegde, links en rechts schoenen strikte en een backje bemoedigend toesprak nadat hij in eigen doel mikte, voelde ik de Luinge in mij omhoog borrelen. Zo stapte ik na afloop ook van het veld, als een verwaande mastodont die de complimentjes van de ouders ontving als kaarsjes op een bruidstaart.
Mijn euforie was van korte duur.
"Je hebt de was verknald," zei mijn vriendin toen ik thuiskwam. Boos hield ze het rode bloesje voor mijn neus dat ik bij de witte was had gestopt. Toen ik daarna aan tafel haar glas melk omstootte, kon ik meteen vertrekken.
Twee keer geel is rood, vond ze.

Verdoofd

Hoewel het mooi weer was, zaten we zondagmiddag binnen. Oudste leerde zijn huiswerk over zandgronden, jongste keek met zijn moeder geboeid naar de wedstrijd van FC Groningen tegen PSV. De club van jongste had moeite om te scoren in de Euroborg.
"Goh, die Padt keept echt wel goed," verzuchtte ie.
"Pad? Ik heb wel zin in een bospad," antwoordde mijn vriendin. Ze had een herfstwandeling in het vizier.
"Padt schrijf je met déétéé, net als Nordfeldt," zei oudste zonder op te kijken van zijn huiswerk. Naast de zandgrond löss weet hij ook de namen van elke eredivisiekeeper moeiteloos te spellen. De naam van de Groningen-goalie galmde met regelmaat door de huiskamer, Sergio Padt verijdelde doelpogingen van Maher, Depay en Narsingh.
"Een pad is ook een ander woord voor een bruine kikker," zei oudste, die graag met nieuwtjes uit de natuur strooit en inmiddels bij vragen over stuwwallen en zwerfkeien was aanbeland. 
Ook in de tweede helft leek het erop dat de PSV-aanvallers vergeefs op Padt afliepen. Heldhaftig wierp hij zich voor elk schot, totdat ook hij na een uur moest buigen voor een scherpe kopbal.
"Luuk de Jong scoort!" riep jongste. Opgelucht sprong ie van zijn stoel.
"Scoort met déétéé?" vroeg mijn vriendin toen jongste weer was geland. Ze stuurde er een knipoog achteraan. Vol verwachting keek ik naar oudste, maar hij stelde me niet teleur. Foutloos kopte hij deze voorzet binnen. Doordat De Leeuw dat enkele minuten later ook voor Groningen deed, daalde de stemming bij jongste. Het springen was hem vergaan. Hij hing verdoofd in zijn stoel als een aangereden kikker. Een bruine.

Glansparade

Doordat de leider van het F-team van jongste verhinderd was en zijn collega-coach voor het werk in Australië zat, werd ik gebeld: of ik de derde leider wilde assisteren tijdens de training. Boven vond ik in een kast een geschikte joggingbroek en in een verre hoek mijn oude voetbalschoenen, zodat ik me monter met jongste op de donderdagavondtraining meldde. Gretig sjouwde ik met doeltjes, pionnen en het ballennet. Ik voelde me net Jan Salie uit het Sinterklaasjournaal, hoofd Bijzaken van de gemeente Gouda.
De warming-up, de techniekoefeningen, het afwerken op doel: aan de zijlijn, met mijn handen over elkaar, doorstond ik de vuurproef met glans. De training groeide geleidelijk naar het hoogtepunt toen de trainer met een partijspel wilde eindigen en aan mij vroeg of ik het grote doel wilde verdedigen.
Och ja, dat wilde ik wel.
Er ontstond een verbeten strijd tussen mijn ploegje en de tegenpartij, waarvan jongste de grote aanjager was. Met 2-2 op het bord en nog enkele seconden te gaan, passeerde jongste twee tegenstanders. Met de bal aan zijn voet taxeerde hij de afstand tot het doel, waarna hij (zoals dat heet) verwoestend uithaalde. De tijd verstilde. Het been van jongste zwaaide ver door, alle ogen volgden geboeid de baan het schot, sommige armen namen een voorsprong op de afloop en gingen juichend de lucht in. Op de reflex uit mijn oude lichaam werd niet gerekend, maar met de daadkracht van een minister van Financiën in crisistijd vertrok ik naar de rechterbenedenhoek, waar ik het winnende doelpunt van jongste voor de doellijn weggriste.
Later in het kleedlokaal, waar het douchewater weldadig kletterde, was algehele bewondering mijn deel. Vele F-vingertjes wezen in mijn richting. Niet langer was ik slechts de vader van jongste, vanaf nu was ik de vader die redde in tijden van nood. Ik verliet het sportpark als hoofd Hoofdzaken.
Jongste was minder enthousiast. Hij sprak twee dagen niet met me.