Deense lekkernij

Toen Ajax gisteren met Pec en veren de Kuip werd uitgejaagd, zat Viktor Fischer aan de Noorse kust. Niet dat hij zich van een fjord wilde storten, maar de jonge godenzoon heeft wat tijd nodig voor zichzelf.
Diep in de tweede helft, murw gebeukt na verwoestende aanvalsgolven door Zwolsche dadendrang, had ik er genoeg van. "Ajax mist Fischer," stamelde ik. Een vertwijfelde poging invloed uit te oefenen op de geschiedenis die al lang geschreven leek. De reactie van mijn medekijkers was veelzeggend: "Wie?"
Roem blijkt vergankelijk.
Vorig seizoen denderde hij op de linkerflank onze huiskamer binnen. Brutale dribbels. Daarna verscheen hij in menig stadiontunnel met een omgekeerde snelkookpan of een kortgetrimd bonsaiboompje op zijn schedel. Nieuwe hoofdstukken in het boek Modern haar. Op stoelen in dameskapsalons werd volop gesopt bij de gedachte aan de Deense Ajacied.
Nu een onwillige bilspier Fischer heeft geveld, moet Ajax het met andere vleugelflitsers doen. Maar een robuuste IJslander met een naam die doet denken aan glinsterend vulkaangesteente en De Sa, die meer lijkt te verlangen naar een Surinaams broodje kip dan een geslaagde voorzet, zetten de Arena nog niet in vuur en vlam.
Gisteren, bij de stand 5-1, kwam mijn vriendin de huiskamer binnen. Geschrokken overzag ze de ravage. Twee minuten keek ze mee, het was genoeg.
"Doet dat lekker ding niet mee, die blonde uit Denemarken?" vroeg ze verbaasd. Fischer mag opgelucht werken aan zijn revalidatie. Hij is nog niet vergeten.

Roze

Het roer moest om. Tweeëntwintig jaar met een Andries Knevel-hoofd door het leven struinen; ik geef het je te doen. Het begon, ergens in de zomervakantie, met haargroei op mijn wangen. Diep in de binnenlanden van Frankrijk besloot ik, in navolging van Ruud Gullit en de gebroeders De Boer, een baardje te laten staan. Lekker, zo'n vogelnestje op de kin. Het genot van laat-maar-gaan.
Het werd gevolgd door meer haar op mijn kruin. Ik liet het, net als Viktor Fischer, in een grote lok groeien. Een grote bos wuivend riet dat eigenwijs naar de Vinkeveense plassen wees. Ik geef toe, het was even wennen. Maar snel nam ik de proef op de som. Met mijn nieuwe look ging ik naar de winkelstraat. Dat is niet iedereen gegeven, als Justin Timberlake een slagerij binnenstappen en met een dode cavia op de kaken een paar slavinken bestellen. "Ook een pond gehakt, graag," zei ik er overmoedig bij. De slager gaf geen krimp. Hij stopte stoïcijns een gratis bakje zult in mijn tas.
Gisteren, vroeg in de morgen, vond ik het tijd voor een nieuwe stap. Aangemoedigd door de sokken van Ajax trok ik een oude broek uit de kast. De broek die ik droeg toen in de buurt een feest werd georganiseerd, met als thema 'Pink is flink'. Wat goed is voor de kampioen van Nederland, is goed voor mij. Het stond me goed, die roze broek. Terwijl de rest boven sliep, huppelde ik als een bonte kievit door het huis. Ik bakte broodjes in de oven en danste vrolijk op een liedje van Nick en Simon. Ik had een topochtend.
Pas na een uur werd de rest wakker. Ineens stond mijn vriendin op de trap, in haar nachtgewaad. Met grote ogen keek ze de kleurenpracht aan. "Wat zie jij eruit! Is jouw  midlifecrisis begonnen, of zo?" Het was meteen gedaan met de pret.
Mijn besluit was snel gemaakt. Morgen neem ik een nieuwe vriendin.

Paringsdrift

Ineens leek Theo Janssen op Wilson, uit die film van Tom Hanks. Ik was er graag bij geweest, Theo die een hippe kapperszaak in de buurt van de Korenmarkt binnenloopt.
"Goedemiddag, ik wil graag een hoofd als een volleybal."
Het valt ook niet mee in de kleedkamer van Vitesse. Sta je in je onderbroek met een lijf als een bloemetjesgordijn en wil je het net getatoeëerde doodshoofdaapje rondom je navel tonen, begint Wilfried Bony zich uit te kleden. Gesprekken vallen stil, de verzorger stopt met masseren, de trainer onderbreekt zijn tactisch instructie. Iedereen staart naar het gestaalde lichaam van de spits. Armen als bouwkranen, billen van schokbeton. Alleen daardoor heeft Bony al twee stoelen nodig. 
Als de kampioenstitel wordt verdeeld op uiterlijk vertoon, leggen ze het af in Amsterdam. Het hoofd van Kolbein Sigthorsson is een varen na zware regenval. In het kleedlokaal van Ajax staat hij tussen Scandinaviërs met puberlijven. Voorzichtig dons op de bovenlip. Jongens die langzaam volwassen worden op een appartement in Diemen, ver weg van moeders vleugels. Zelf leren koken, je eigen kleren wassen, voor het eerst verliefd ook. Op vrijdagmiddag staan ze met frisgekamde haren en een bosje tulpen op een perron van het Centraal Station. Omdat het meisje komt. Verliefdheid dartelt door de bloedbanen. Ineens doen ze gekke dingen. Ze stofzuigen zingend de huiskamer, kopen een luchtje van Cacharel, stiften de bal over Babos. 
In de Arena weten ze het. Je bereikt het Leidscheplein niet met een ontploft hoofd of bruut spiergeweld. Ajax wint de titel met hormonen.

Lawinegevaar

In de voorbeschouwing op de topper in De Arena zwenkte de camera naar de tribune naast de nieuwe dug-out, het vak met oud-Ajacieden. Ineens was hij in beeld, Barry Hulshoff. Het markante hoofd bracht me terug naar de jaren zeventig. Ronnie Tober nam je nog serieus, er waren autoloze zondagen en Ajax veroverde Europa. Terwijl Cruijff voorin de wetten voor ruimte en tijd bijstelde, schakelde Hulshoff de spits van de tegenstander uit.
Dat was een bezienswaardigheid.
Barry Hulshoff had een kromme rug en bakkebaarden. In volle ren leek hij op een Deense dog met buikkramp. Die had hij thuis ook, een Deense dog. Hulshoff is de eerste voetballer die op zijn hond ging lijken. Na het journaal, als Joop den Uyl zijn politieke beleid had toegelicht, rende Barry in een reclamefilmpje met dat beest over het strand. Liet ie die hond tegen zijn lange lijf springen en aan zijn bakkebaarden likken. Dan trok Barry een blik Sjappie open.
Voetballers met hun hond in een commercial, het lijkt weer een trend. Na het avondeten stapt Frank de Boer met zijn Bordercollie door de buurt. Op speurtocht naar huiskamers waar Eredivisie Live op staat.   
Pijnlijk, de trainer van Ajax heeft die schnabbels niet nodig. De klassieker toonde aan waarom. De Boer leidt zijn team kundig door de competitie. Viktor Fischer mag voorin aan ruimte en tijd sleutelen en Alderweireld schakelt met rechte rug de spits van de tegenpartij uit, waardoor Feyenoord geen voet aan de grond kreeg.
Na het derde doelpunt van Ajax brak de hemel open, maar het bleek om een laag sneeuw te gaan dat door het dak scheurde. De lawine bedekte de dug-out van Ajax, alsmede enkele oud-spelers, maar Frank de Boer toonde opnieuw zijn strategisch talent. Hij zette direct zijn speurhond in, zodat de meesten met de schrik vrijkwamen. Naar Barry Hulshoff wordt nog steeds gezocht.