Balletjes

Doordat zijn wedstrijd wederom werd uitgesteld, mocht jongste meedoen met een ander F-team. Met opgezette kragen en warme schoenen keken mijn vriendin en ik schuin achter één van de doelen naar de wedstrijd. De lucht hing zwaar boven het speelveld, maar het zevental speelde opvallend fris. De bal ging soepel rond als een dorpsroddel op het marktplein. Een metertje verder stonden de ouders van het F-team samengeklit. Ze hadden duidelijk andere zaken aan hun hoofd dan de tactische varianten die hun zonen op de mat legden.
"Ik heb 'm gezien," zei een moeder geheimzinnig. Het kortgeknipte haar piekte vrolijk vanonder een wollen haarband.
"Wat?" vroeg een vrouw. Ze had haar krullen verstopt onder zo'n Peruaanse wintermuts met touwtjes aan de zijkanten.
"Fifty shades of grey! In de bioscoop!"
Er rolde weer een aanval onze kant op, maar de Peruaanse boog samenzweerderig naar haar buurvrouw:"Vertel! Hoe was het!"
"Ja leuk!" zei de haarband, "maar je moet wel eerst het boek lezen!"
De F'jes tikten behendig een corner binnen, maar het ontging de vrouwen. Ze giechelden als twee meiden tussen de lessen Duits en geschiedenis in. De woorden 'ring' en 'plug' waaide mijn kant op en de Peruaanse vroeg hoe dat nou ging, 'die truc met de ijsklontjes'. De lucht leek ineens verdeeld in allerlei tinten grijs.
Het F-team scoorde opnieuw na een vloeiende combinatie. Het schot sloeg een gat in het dak van het doel. De stand was inmiddels opgetild naar 4-0, maar de moeders hadden het hoofdstuk 'balletjes' aangesneden. De haarband liet met haar vingers allerlei formaten zien. Ze hadden vele mogelijkheden, de balletjes. Het zweet stond in zakken op het voorhoofd, toen mijn vriendin me plotseling aantikte.
"Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar die film met die, eh... balletjes," zei ze. Op haar wangen stonden opvallend rode blosjes. Ik moest even slikken, voordat ik antwoordde.
"Ik houd het liever bij een balletje breed, schat," fluisterde ik.

Oliebollen

Voor de oliebollenkraam wachtte een lange rij. De laatste dagen van het jaar maakten hongerig. Voor me stonden twee mannen. Ze spraken met een Limburgs accent en namen, bij gebrek aan actuele wedstrijden, het voetbaljaar 2012 door.

"Dat EK kón ook helemaal niks worden, die gasten waren niet fit," zei de dikke. In mijn gedachten zag ik hem staan, elke twee weken aan de lange zijde in De Koel of achter het doel in De Baandert. Zijn hangsnor verwachtte weinig hoop.

"De bondscoach had met Huntelaar moeten spelen. Van Persie bakte er niets van," zei zijn buurman, een lange vent met een alpinopet.

"Nee, Van Marwijk kreeg er koppijn van. Daar in Oekraïne werd zijn haar nog een tintje grijzer." De dikke zei het met grote stelligheid. Een paar seconden bleef het stil. In de kraam siste het vet onder een nieuwe lading oliebollendeeg.

"Net zoals dat boek van Jannie," zei de alpinopet, "Vijftig tinten grijs."

De dikke keek met grote ogen opzij. "Leest Jannie?"

Op het gezicht van de alpinopet kwam een ondeugende grijns. "Ja, sinds kort. Ze kruipt met die pil lekker tegen me aan als ik voetbal kijk. Gezellig, man!"

De dikke had het door. "Naar Feyenoord zeker," wilde hij weten. Langzaam schoven we op naar de kraam. De alpinopet keek verrast. "Ja, die Pellé vindt ze wel een leuke speler, hoezo?"

Mijn oren begonnen te gloeien, en niet van de kou. Ik besloot dat het nog lang mocht duren, het wachten op de oliebollen.