Hulde

Voor het podium stonden jeugdige voetballers, basketballers, handboogschutters en dansers ongeduldig bij elkaar, maar de kampioenenhuldiging op de Markt begon met een ode aan Tijn, de dappere nagellakker uit onze gemeente die die morgen was bezweken aan hersenstamkanker. In de minuut stilte die na de speech van de burgemeester volgde, werd geen woord gezegd, maar liet de zesjarige, na de miljoenen voor onderzoek en het college over hoe je van iets kleins iets groots kunt maken, een laatste les na: wees blij met elke dag dat je onbezorgd tegen een bal kunt schoppen of slaan.
De burgemeester trok de kampioenenhuldiging sowieso in een breed perspectief, want The Black Swords, jongens uit het dorp die met hun optredens bij Holland's Got Talent óók een gevoelige snaar bij het volk raakten, werden ook naar voren geroepen.
En toen moest het moment van opa Theo nog beginnen.
Opa Theo is de grootvader van J., één van de ploegmaten van jongste en de trouwste supporter van het team. Niet alleen alle thuis- en uitwedstrijden van het team bezoekt hij trouw, ook doordeweeks bij alle trainingen staat hij langs de lijn. De manier waarop is opvallend. Rustig, bescheiden, altijd ondersteunend.
"Kom op jongens, dadelijk lukt het wel!"
En als een combinatie lukt of als er door zijn jongens een goal wordt gemaakt, in stilte genieten. Licht gespannen drentelen op de verzamelplaats voor een uitwedstrijd. Pretoogjes na de wedstrijd in de kantine. Dat is opa Theo.
Opa Theo is oprecht verbaasd als hij, na de huldiging van het pupillenteam van jongste, óók op het podium wordt geroepen. Van de burgemeester ontvangt hij mooie woorden, een oorkonde ('Supporter van het jaar') en een grote bos bloemen.
Na afloop, als jongste met enkele voetbalmaten en The Black Swords op het plein een partijtje vier-tegen-vier zijn gestart, verwerkt hij op een terrasje de eerste emotie. Zo komt er op een zonnige vrijdagavond op het marktplein veel bij elkaar: leven, dood, talent, inspiratie, sport, muziek, vreugde, verdriet. En het geluk van opa Theo.

Hoop

Eén van de mooiste momenten van het kalenderjaar 2016 vond zondagmorgen 18 december plaats, een paar seconden na de wedstrijd van Bladella JO11-1 tegen VV Dommelen. Na een heroïsch duel, met veel strijd en vier doelpunten die met de 'dab', de 'Benteke' en ook de ouderwetse sprong in de lucht gevierd werden, pakte jongste met zijn voetbalvrienden het kampioenschap van de 1e klasse, door samen met het al uitgespeelde VV Hapert het gelijke aantal punten te behalen. Terwijl om ons heen het hoofdveld ontplofte met vuurwerk, spuitende kinderchampagne en dansende spelers, stond ik op het veld ineens tegenover de vader van ons keepertje dat, vaak op verbluffende wijze, zijn doel schoon wist te houden. We wisselden felicitaties uit, keken elkaar diep in de ogen en schoten vervolgens vol.
In het leven draait het niet om een kampioenschap met een jeugdteam of een gewonnen wedstrijd tegen VV Dommelen. Gezondheid, vrijheid, verbondenheid met de wereld om je heen, het is allemaal veel belangrijker. Maar in die wereld gaat tegenwoordig ontevredenheid als een sluipmoordenaar tekeer, hele volksstammen staan boos tegenover elkaar. We leven in een tijd waar kerstmarkten beveiligd moeten worden met betonblokken. Dan is het enorm verleidelijk om aan te sluiten bij de onschuld van kinderen, bij een groep E-spelers bijvoorbeeld, waar het niet gaat om macht of gelijk hebben, maar een gelukte schaar, een splijtende dieptepass of een gewonnen kampioenswedstrijd.
Nu, in de week na de euforie op de club, is het opnieuw een kind dat de aandacht trekt. Tijn, een 6-jarige jongen uit het buurdorp Hapert, laat via Serious Request weten lak te hebben aan zijn ongeneeslijke ziekte. Hij roept de mensen op om elkaars nagels te lakken en geld te storten op de rekening van het Rode Kruis. Het idee van Tijn gaat in no-time viraal. Onbekende én bekende Nederlanders laten massaal weten geraakt te zijn. Voor een paar dagen worden woede en verdeeldheid onder het volk vervangen door eensgezindheid. In het Glazen Huis brengt Miss Montréal een ode aan Tijn. Opnieuw schiet ik vol. Een week die met met het kampioenschap van jongste begon, eindigt met nagellak op miljoenen vingers. Het zijn de kinderen waar we het van moeten hebben, maar als dat zo is, is er altijd hoop.

Ik wens iedereen fijne feestdagen en een 2017 met gezondheid, vrijheid en verbondenheid.

Pieter Abrahams