Verdwaald

Zou Ji Sung Park weet hebben van Friese weilanden? Heeft hij ooit een lange rij knotwilgen gezien, half hangend over een sloot met kikkerdril? Heeft ie zich ooit gewaagd aan een glas Beerenburg?
In het stadion van Cambuur keek Park om zich heen als een pinguïn in het centrum van Dordrecht. De Zuid-Koreaan veroverde met Guus Hiddink ooit de wereld. Nu stond hij op een winderig veld in Leeuwarden, waar achter de cornervlag een opvallend reclamebord hangt: Spoelstra zonwering, voor al uw zonwering.
Het was een prachtig schouwspel. Ji Sung Park, uit bij Cambuur. Zo verzorg je de aanvoer in Old Trafford naar Robin van Persie, zo sta je ineens oog in oog met Michiel Hemmen, cultheld in Friesland. Op vrije avonden trekt de bonkige spits van Cambuur zich terug in een schuurtje. Bouwen aan zijn eigen skûtsje.
Je kon het van zijn Aziatisch gelaat afschrapen, Ji Sung Park begreep niets van de wereld waarin hij verzeild was geraakt. Het eerste doelpunt kreeg hij nog mee, bedeesd wrong hij zich in de kluwen rond Bruma. Bij Locadia's winnende staarde Park smekend naar de dug-out; hoe vond hij de uitweg in deze vreemde mist?
Het hoogtepunt moest toen nog komen. Het handen schudden na afloop. Je zag ze elkaar naderen, Park en Hemmen. De twee uitgestoken handen vormden werelden die in elkaar grepen. Dan de blik in elkaars ogen. Die ene seconde. Het was alsof een Koreaan op de Bonkevaart naar de overwinning gleed.

Topografie

We keken met zijn vieren naar Studio Sport, voor de jongens de afsluiting van het weekend. Jongste zag Ajax zwoegen tegen Cambuur.
"Wordt dit in Cambuur gespeeld?" vroeg ie.
"Cambuur is geen stad. Ze spelen in Leeuwarden," zei oudste. Hij heeft wel eens een atlas op schoot. Jongste dacht na. Dit was nieuwe informatie. 
"Groningen, dat is toch wel een stad?" Hij richtte zich tot zijn broer.
"Ja," zei oudste.
"En Utrecht en ADO Den Haag?"
"Ook."
"En Gowètiegels?"
"Die zijn genoemd naar vogels. Roofvogels. Die hebben ze ook bij Vitesse, in Arnhem. Dat ligt in Gelderland," zei oudste. Ik vond dat ie goed op de hoogte was. De televisie toonde inmiddels de samenvatting van PSV tegen FC Utrecht. Het hoofd van Ji Sung Park kwam in beeld.
"Komt Park uit Polen?", vroeg jongste. Ik vond het een mooie combinatie, maar oudste moest nu passen. Hij keek vragend naar mij.
"Nee, uit Korea," zei ik, "een heel ver land."
"Ligt Korea naast Gelderland?"
"Nee, dat is een provincie," legde oudste uit, "een stukje van Nederland."
Jongste zuchtte zwaar. Dit viel niet mee, zo'n uurtje Studio Sport. De wereld was in zijn hoofd een warboel, maar hij werd gered door zijn moeder.
"Kom jongens, naar bed," zei ze toen Tom Egbers de uitzending afsloot, "morgen moeten jullie weer naar school."
Het gezicht van jongste klaarde op. School? Dat is vier straten verderop. Voorlopig vond hij dat ver genoeg.

Terug naar de kust

Gisteren liepen mijn vriendin en ik hand in hand over het strandje. Het strandje van toen. We hadden geen aandacht voor de ijskarren met schreeuwende kinderen, we negeerden de badgasten en de surfers alsof ze er niet waren. We liepen, als twee verliefde pubers, door naar het verlaten gedeelte voorbij paal 16. 
Ons plekje. 
Lang geleden, toen de hunkering naar elkaars vlees de poriën uitkroop, kon een zwoele zomeravond op deze plek maar op één manier eindigen: met sex on the beach. Het bruisen van de branding, het mos op de rotsen, de sensatie van de zeehond die met zijn snorharen nieuwsgierig mijn billen kietelden; het mocht eeuwig duren. De herinneringen prikkelden ook mijn vriendin. "Hé lekker ding, als we nu 'ns....?"
Om kort te gaan; we hadden het niet moeten doen. Mijn benen plakten vies aan het zeewier, de zeemeeuwen tetterden in mijn oor en het getij kwam veel te snel. Met natte enkels moesten we onze liefdeskadans onderbreken.
's Avonds, in de eigen slaapkamer, maakten we het karwei af. Het vertrouwde matras, het genot van het briesje door het openstaande raam, mijn vriendin die zacht ademend tegen me in slaap zakte. Als een man die het voor elkaar heeft zapte ik nog even naar Nederland 3 voor Studio Voetbal. Van Gelder begon over Mertens en Van Ginkel.
En over Ji Sung Park.
De Koreaan wil net als Heurelho Gomes dolgraag terug naar PSV. De club waar ze met Van Bommel, Alex en Afellay successen vierden. Dat warme Eindhovense hoekje met dat gezellige stadion waar de mensen jaren geleden juichten als Park over het middenveld zoemde en Gomes met zijn hoofd boven de lat uitsprong. Het voelde alsof zeehonden met snorharen hun billen kietelden.
Park en Gomes hebben het nog niet door: het wordt nooit meer als toen.