Kantoorbaan

Op zijn FIFA 13 heeft jongste zichzelf benoemd tot technisch directeur van Real Madrid. In tegenstelling tot Martin van Geel en Marcel Brands, koortsachtig op zoek naar een scorende spits, levert de laatste dag van het transferwindow hem weinig stress op. Met zijn benen over de leuning van de bank richt ie loom zijn afstandsbediening op de televisie.
"Wat doe je?" vraag ik.
"Ik koop Messi," zegt ie. Hij onderdrukt nog net geen geeuw.
Op televisie zie ik een gezicht dat inderdaad op dat van Messi lijkt. Dan komt jongste in actie. Hij richt opnieuw zijn afstandsbediening en doet een bod: in beeld verschijnt 27.500.000 euro. Het bedrag verspringt meteen.
"Wat gebeurt er?" zeg ik verbaasd.
"Paris St. Germain wil hem ook," zegt de TD van Real. Het duurt even, maar hij heeft beet op ruim 37 miljoen. 
Messi wordt meteen opgesteld. Jongste start een wedstrijd van Madrid  tegen Valencia. Het samenspel tussen Messi en Cristiano Ronaldo verloopt opvallend goed, ijverig geregisseerd door de duim van jongste. Ineens verspringt het beeld weer op het transferbord. Xabi Alonso staat er nu op.
"Wat gebeurt er nu?" vraag ik. Het spel gaat me nog steeds te snel.
"Xabi Alonso heeft te veel balverlies. Ik verkoop hem."
De middenvelder verkast ter plekke voor 18 miljoen naar Monaco. En passant koopt jongste Neuer voor 7 miljoen van Bayern ("Beter dan Kazieljas"). Met Neuer op doel hervat jongste de wedstrijd. Door een hattrick van Messi wint Real met 3-0.
Dan is het eten klaar.
"En? Hoe was jullie dag?" vraagt zijn moeder als we allen aan tafel zitten.
Terwijl hij het deksel van de pan tilt, zet jongste het geploeter van een technisch directeur in het juiste licht:
"Gewoon. Een paar spelers gekocht. Wat eten we?"

Reserve

De Wii staat aan. Manchester United neemt het thuis op tegen West Ham. Een makkelijk potje, maar jongste hangt erbij als een Amerikaanse schaatser op een niet-Olympisch jaar. Ongeïnspireerd. Het is in ieder geval niet de houding die je van een spits op Old Trafford mag verwachten. Bezorgd vraag ik wat er aan de hand is.
"Ik zit op de bank," zegt ie flets, terwijl zijn duim plichtmatig over de knoppen van de remote control glijdt. Op het scherm zie ik dat Rooney en Van Persie elkaar de bal toespelen, Abrahams is inderdaad in geen velden of wegen te bekennen. 
Ik ben verbaasd. 
Jongste heeft zich op eigen kracht in dit spel gemanoeuvreerd, ook was meneer de genius achter zijn spectaculaire transfer naar Manchester. Hoe kun je op de reservebank belanden als je zélf aan alle touwtjes in dit poppentheater trekt? 
"Ik weet de juiste knop voor wisselen niet," zegt ie sip.
Tja.
Het leven van een jonge topsporter gaat niet over rozen. Samen dragen we dit wereldleed en kijken zwijgend naar de matte wedstrijd op de televisie. Manchester United komt ook nog op achterstand. De gifbeker moet werkelijk helemaal leeg. Op het scherm juicht de spits van West Ham met gebalde vuisten.
"Hij heeft zo'n lelijke paardenstaart," zegt jongste in zijn afkeer, "net als Iemorienoviets."
Ik begrijp precies wie hij bedoelt, maar het komt er erg grappig uit.
"Wié bedoel je?" vraag ik gemeen, maar hij heeft me door. Hij zendt me een dodelijke blik en herstelt zich dan prachtig.
"Zlatan."

Megatransfer

Het transferwindow van januari, dat wordt genieten. Hilarisch amateurtoneel met technisch managers en spelersmakelaars als B-acteurs op een houten vlonder in het dorpshuis. Na de pauze houdt het publiek de adem in; de komst van de nieuwe vedette lijkt af te ketsen op de afkoopsom en de auto van de club. Wedden dat het 31 januari  alsnog rond komt, kort voor middernacht? 
Jongste doet er niet zo moeilijk over.
"Ik speel nu bij Manchester United!" roept hij, met de afstandsbediening van de Wii in zijn hand. Abrahams speelde enkele weken geleden nog in de spits bij Cristal Palace, een klein clubje in de marge van de Premier League. Moest ie in duel met voorstoppers als John Terry, Skrtel en Vincent Kompany. 
Op zijn FIFA 13 start hij de wedstrijd Manchester United tegen Southampton. Ik zie Abrahams tussen alle mancunians het veld op lopen. In tegenstelling tot Christian Eriksen en Bony kent hij weinig aanpassingsproblemen. Moeiteloos draait de nieuwe spits mee in het combinatiespel van Nani en Wayne Rooney.
"Wat was eigenlijk de transfersom?" vraag ik.
"Wat bedoel je?"
"Hoeveel miljoen heeft Manchester United voor je betaald?"
"Niks," zegt jongste, terwijl ie op het beeldscherm handig een pass van Ryan Giggs controleert, "ik heb moeten betalen om bij Manchester te mogen."
Met verbazing kijk ik naar de tv. Abrahams, de nieuwe spits van Manchester United die Van Persie op de bank houdt en nu de openingstreffer scoort tegen Southampton, draait de zaken om.
Ik ben geraakt. Op Old Trafford, de wereld van miljoenensalarissen, dure Ferrari's en klatergoud, betaalt een speler gewoon contributie.
Ik zie hem glimlachen op zijn driezitter in Helmond, Berry van Aerle.

De spits van Crystal Palace

Eén van de geneugten van het weekend, de zaterdagkrant. Ik kijk op van het sportkatern als jongste luidruchtig met zijn leukste Sinterklaascadeau speelt: FIFA 13. 
"Mooie pass!"
Op het televisiescherm zie ik spelers in een rood shirt elkaar de bal toespelen. Telkens is kort de naam in beeld van degene die de bal beroert. Ferdinand - Vidic - Giggs. Ik kijk verbaasd naar jongste als een poppetje in een geelblauw shirt de bal afpakt en de naam Abrahams oplicht.
"Abrahams? Wie is dat?" vraag ik. Jongste kijkt opzij alsof ik zojuist heb gevraagd of Van Persie een wasmiddel is.
"Dat ben ik. Dat zie je toch!" Op televisie zie ik Abrahams het centrum van Manchester United uitspelen en uitgekookt scoren met een stift.
"Hoe doe je dat?" vraag ik hem. 
"Zo'n stiffie? Dat heb ik je toch al uitgelegd," zegt jongste licht geïrriteerd. Onwetende vaders zijn lastig in duel met Rio Ferdinand.
"Nee, dat spel," ik wijs naar het beeldscherm, "hoe kom jij in dat spel terecht?" Jongste zet de wedstrijd op pauze en start het instellingenpaneel van het computerspel. Ineens zie ik hem vol in beeld onder het clublogo van Crystal Palace: Abrahams, aanvaller, staat er onder zijn profiel. Met een paar duimbewegingen verandert ie zijn haar van roodblond naar ravenzwart. Met het indrukken van een paar knoppen breng je tegenwoordig je ultieme fantasie in beeld.
Ik denk terug aan vroeger. Dat was bloed, zweet en tranen op het schoolplein. Een diepe schaafwond na een sliding, maar jezelf wijsmaken dat je Neeskens was.
Op het beeldscherm hervat jongste de wedstrijd. Abrahams dolt opnieuw de verdediging van de Engelse kampioen en schiet de bal langs De Gea in het kruis. Hij bevalt me wel, die spits van Crystal Palace.
"Waarom zo'n klein clubje en niet Bayern of Barca?" vraag ik nog.
"Je moet het rustig opbouwen," zegt jongste stoïcijns. 
Er zit nog een goeie kop op ook.