Danse macabre

Of het nu om dat doelpunt van Schick vanaf de middellijn gaat, de bodemloze energie van Denzel Dumfries of een finalegoal na twee minuten; dit EK bruiste regelmatig. Toch vond het allerbelangrijkste moment van dit voetbaltoernooi vier weken eerder plaats. Ik was buiten en Jongste zei: “Er is paniek op het veld.” Met een bbq-tang in de hand keek ik naar de beste teamprestatie van deze zomer. Toen na een elektriciteitsschok de benen van Eriksen schokten, voelden we het allemaal: de dood loerde mee. De dood, een angstgegner voor velen. Neem Roberto Mancini, de coach van de Italianen. De man is bijna zestig, maar staat als een gigolo langs de zijlijn. Op een leeftijd dat hij zijn eerste spataderen moet zalven, traint hij zijn torso. Op een terras knipoogt hij naar veel te jonge serveersters die hem een latte brengen. De eeuwige jeugd als medicijn tegen de dood die als voetschimmel al lang een weg naar boven is gestart. Maar ooit zal ook de Italiaanse bondscoach in de spiegel kijken en erkennen: die strijd verlies je. Zijn aanvoerder, Giorgio Chiellini, heeft minder last van het verval. Dat dunne haar, de ingevallen wangen van een longpatiënt, de rug die dit toernooi bij elke wedstrijd krommer groeide; de dood heeft op het lichaam van Chiellini zijn piketpaaltjes al geslagen. Maar met het gemak van een oude pizzabakker bewerkt hij de vijandelijke spits met ui en parmaham. Als een sliding overlevingskunst is, lacht Chiellini in het zestienmetergebied de dood in zijn smoel uit. Voor Christian Eriksen werd dit EK geen eindstreep, maar een nieuwe start. Zonder twijfel keek hij naar die laatste stop van Donnarumma. Het betekent voor Engeland opnieuw 55 jaar wind en regen. Chiellini tilde in extase de beker en lonkte vergeefs naar onsterfelijkheid. Op die vibe worden over een klein jaar in buitenwijken van Turijn en op het Toscaanse platteland baby’s geboren, die Giorgio en Gianluigi heten. Zo draaiden op Wembley begin en einde om elkaar heen. De EK-finale, een één-tweetje tussen leven en dood. We kijken er niet meer van op. Want diep van binnen weten we: zo gaat het eigenlijk elke dag.

#MeToo

De golf van bekentenissen van vrouwen en mannen die zich aangerand voelen door machtswellustige personen trekt diepe sporen in de samenleving. Ook bij mij thuis. Zaterdagmorgen poetste ik in de badkamer mijn tanden. Mijn vriendin droogde zich, na een lange douche, naast me af. Normaal weet ik wel raad met zo’n situatie. Een liefdevol klapje op een vlezige bil, vergezeld van een paar complimenterende woorden (“Je ziet er nog goed uit, mop!”), waarna ik me blijmoedig op de dagtaken stort. Maar opgeschrikt door de publieke opinie bleef mijn ene hand rusten op de wastafel en vervulde mijn andere klauw ritmisch de mondverschoningstaak.
Schraalhans bleek zaterdag sowieso keukenmeester, want ook de invulling van de televisieavond bleek aan inflatie onderhevig.
“Wie voetbalt er vanavond?” vroeg oudste.
“Niemand,” zei ik, ”alleen de play off-wedstrijden voor het WK 2018.”
Jongste zapte voor de zekerheid langs alle Fox Sports-kanalen, maar kwam niet verder dan een documentaire over het betonnen leven van Ron Vlaar.
“Dus ook geen Match of the Day?” vroeg hij, met de intonatie van de persoon die bij Monopoly hoopvol een kanskaart pakt, maar plotseling naar de gevangenis moet (“en dus ook niet langs start!”).
Lichtjes aangeslagen zakten we verder onderuit op de bank. De chips bleef onaangeroerd. Oudste maakte een rondje langs de kanalen en bleef hangen bij Linda de Mol die ouderwets stond te schateren achter een deskje. Het bleek een lach-of-ik-schiet-programma-over-die-goeie-ouwe-tijd te zijn. In dit geval 1989. Waarschijnlijk was dát de reden dat John de Wolf ook aanwezig was, compleet met schreeuwende blouse en Rotterdamse mat in de nek. Nadat we nietszeggende feitjes hoorden over de Lambada en Yvonne Kroonenbergs bestseller ‘Alles went, behalve een vent’ (oudste: “Een Fendt?”), zapten we mismoedig door.
Ziggo Sport.
Denemarken streed daar met Ierland om het laatste WK-ticket. De malaise rondom Oranje sloeg ineens als een natte doek in het gezicht.
“Echt stom. Dat Nederlands Elftal,” verzuchtte oudste.
“Ja, zonde,” zei jongste.
Mijn vriendin vond echter de juiste woorden.
“Na jaren denk je dat er een basis van wederzijds vertrouwen is, maar er is nu alleen maar leegte. Ik voel me eigenlijk belazerd.”
Even bleef het stil in de huiskamer. Op tv probeerde Eriksen een steekbal op Jörgensen.
“Me too,” kreunde ik.