Uiteinde

Met haar fraaie billenpartij in een witte skibroek staat mijn vriendin aan het fornuis. Ze blijft me verbazen. Na aankomst bij ons appartementje trok ik niet alleen koffers met warme truien en snowboots uit de kofferbak, ik vond er ook een complete EHBO-doos, een gourmetset, naaigerei, een fles Baileys en een grote pan met flessen zonnebloemolie, krenten en twee pakken oliebollenbeslag.
"Om acht uur moet Barney darten," zegt ze, nadat ze met de behendigheid van Jamie Oliver drie oliebollen op de rug heeft gelegd in de gloeiend hete pan. Gehaast zoeken de jongens met de afstandsbediening naar Sport 1, maar de zender waarop Mighty Mike gisterenavond gehakt maakte van zijn tegenstander, laat nu een voetbalveld zien en Real Madrid en AC Milan maken zich gereed voor de aftrap. De jongens kijken elkaar aan alsof ze bij de FEBO een goulashkroket bestellen, maar een entrecote met pepersaus in het bakje vinden. 
Terwijl een nieuwe schaal oliebollen op tafel komt, scannen we de opstellingen. Alle sterren doen mee en het wordt al snel een doelpuntrijk potje, maar de wedstrijd verwarmt alleen de vele sjeiks op de tribune en jongste naast me op de bank.
"Gaaf, pap, Real tegen Milaan kijken op vakantie," juicht ie. In zijn ogen is een oefenwedstrijd in het verre Dubai voor de sponsor, precies hetzelfde als een Champions-Leaguefinale.
Niet veel later volgt het toetje als Van Barneveld alsnog door een blondine met ferm opgebonden borsten naar het WK-dartspodium wordt geleid. Barney speelt als Manchester United tegen Bayern München. Hij bakt er niets van, maar maakt in de laatste minuut wel de winnende goal. Zijn onverwachte zege wordt echter verpest door 87 oliebollen in onze magen die als dronken zeelui in het onderruim wanhopig naar de uitgang zoeken. 
En dan moet oudjaarsdag nog beginnen. 

Borstreclame

Ze zat achter me op de tribune, in het vak waar de fanatiekste supporters zaten. We keken naar Juventus tegen Internazionale. Een wedstrijd zoals je zo vaak ziet in de Italiaanse Serie A, traag en ballen die niet aankwamen. Het bleef lang 0-0.  
Haar aandacht werd vooral getrokken door een speler van Inter. Een fanatieke jongen met een vrolijke oogopslag. Hij droeg felgekleurde schoenen en kwam vaak dreigend op langs de zijlijn. In de slotfase kwam hij vanaf rechts ineens in schietpositie. De opwinding achter me was voelbaar, haar nagels zetten zich schrap op mijn schouders. Het schot sloeg hard binnen, via de paal in de verre hoek. Juichend sprong ze op, alsof de titel nu bijna binnen was. Internazionale won deze wedstrijd, nu haar zoon had gescoord.
De nieuwe wedstrijden werden omgeroepen: op veld A Fiorentina tegen AC Milan, mijn team. Ik riep mijn Milanezen bij elkaar en gaf ze een hesje. Thijs, een kleine speler die toch dapper over het veld draafde, wist er wel raad mee. In tegenstelling tot Mario Balotelli, de echte Milan-ster die in zo'n overgooier verdwaalt als een kat in een vreemd pakhuis, gooide Thijs het gele hesje handig over zijn ranke schouders. Het woord Chocomel, dat bedoeld was als reclame op borsthoogte, bungelde bij hem op zijn knieën. Het zag er grappig uit; Thijs, de 5-jarige speler van AC Milan op het kerstzaalvoetbaltoernooi van de f'jes in een te ruim hesje. De moeder van de Internazionale-doelpuntenmaker zag  het ook. Ze wenkte me.
"Daar ga je zeker weer een stukje over schrijven," zei ze.

Latte machiato

Milaan, een stad om van te houden. Om twee redenen. De eerste vind je in het centrum. Niet op het plein voor de Dom. Daar zie je alleen Amerikanen in driekwartbroeken en Japanners die je vragen om een groepsfoto voor de basiliek. Nee, schiet achter de kerk de wijk in en raak verdwaald in een web van steegjes waar druivenstruiken tegen de gevels groeien en steeds meer mannen een krulsnor dragen. Je vindt er winkeltjes met terrasjes onder stoffen luifels en donkerbruine luiken naast de etalages. Op één ervan staat in mooie sierletters 'Il negozio di barbiere', de barbiershop van Giovanni en Allessandra di Terzi. Het is een paradijsje.
Een bezoek aan de kapperszaak van de familie Di Terzi, mooier kan de dag niet beginnen. De vingers van Giovanni, die met een vlijmscherp mes je hoofd ontdoen van baard-, neus- en oorharen terwijl op de achtergrond een aria van Verdi klinkt, het is een goddelijk genot.
Daarna, op het terras onder de luifel, als de aftershave nog in je poriën brandt, aanschuiven voor een latte machiato, die de barbiersvrouw voor je neerzet. Allessandra, een vrouw gehouwen uit siersteen, dáár had Buddingh eens een gedicht over moeten schrijven:

Vrede

Als zij met haar heupen wiegt
stopt het leven
alle tijd vervliegt

eenden staken het kwaken op het meer
de tijd staat stil
soldaten leggen hun wapens neer

als zij de heupen wiegt,
is voor oorlog niet langer een reden
in godsnaam,
geef haar de Nobelprijs voor de vrede


De tweede parel van Milaan ligt buiten de stad. San Siro. Speelplein van grootheden: José Altafini, Gianni Rivera, Marco van Basten. Na een roemrucht verleden met veel successen wil AC Milan een nieuwe weg inslaan. Gisterenavond werden de plannen duidelijk. Vanwege verminderde toestroom van fans wordt de tweede ring afgebroken. Het speelveld wordt ingekort tot een half veld en een hoek bij de cornervlag, de rest wordt toch niet gebruikt. Het is jammer, die teloorgang van Milaan. 
Maar mijn liefde voor de stad blijft intact. Door de knipbeurten van Giovanni. En het genot erna, de koffie van Allessandra.