Beste schijt-aan-corona-feestganger,
Ik hoorde van het feestje in Borne. Dat zal een dolle boel geweest zijn in de garage! Veel bier en luide muziek. Wie wil dat nou niet in deze sobere tijden; na al dat oliepeilen even lekker aan de boemel met collega’s en vrienden. Cool, man!
Toch heb ik een vraag.
Stel nou dat een ietsiepietsie van dat venijnige virus is overgesprongen toen je tegen de billen schurkte van die blonde van de administratie, tijdens dat ene nummer van Mister Egoïstic and his Empty Heads? En stel nou dat dat ziekmakertje je in paniek en zwaar happend naar lucht bij een Spoedeisende Hulppost om genade laat smeken, wat zég je dan als artsen en verplegend personeel direct jouw leven proberen te redden, met gevaar voor eigen gezondheid?
Ik weet namelijk dat ze dat doen, ik woon al dertig jaar samen met die onvoorwaardelijke overgave aan patiënten.
Ik ben waarschijnlijk geen goede arts, beste feestganger, ik mis namelijk die overgave. Ik zou aarzelen en in die seconden zou ik de gezondheid van onze jongens overdenken. Het welzijn van mijn ouders. Familie, vrienden. Misschien denk ik wel aan andere besmette mensen die ondanks alle opgevolgde voorschriften óók bij de SEH om hulp moeten smeken.
Ik vrees dat ik na die aarzeling niet direct in zou gaan op jouw smeekbede, ik vrees zelfs dat ik je even in de luwte zou zetten, in een kamertje voor ‘overigen’. Ik zou in maanpak naast je komen staan en wachten tot jij moeizaam en met uiterste krachtsinspanning antwoord probeert te geven op mijn hierboven gestelde vraag.
Misschien veeg ik daarna zelfs het zweet van jouw voorhoofd. Zo ben ik dan weer wel.
Met vriendelijke groet,
Thuiszittend Nederland
zaterdag 4 april 2020
vrijdag 3 april 2020
Dag 20
Tijdens het braden van kipkrokantjes hoor ik gebonk tegen onze zijmuur. De jongens ‘ezelen’ op de inrit, een kaatsspelletje met de bal. Al jaren een vertrouwd geluid dat voor mij net zo rustgevend is als oceaangeruis voor een yoga-hippie. Het gebonk vermengt zich met ontluikende basstemmen, dus buurjongens G. en B. hebben zich aangesloten.
Vier knapen uit twee gezinnen, dat bedreigt de anderhalve-meter-afstandsregel, maar mijn innerlijke discussie levert snel een conclusie: de heren hebben een uitlaatklep hard nodig.
Ineens melden de jongens zich binnen. Pardon?
“Ja, Buurman Baasje is boos. De bal rolde tegen zijn Renault.”
Buurman Baasje woont in de straat áchter ons. Zijn oprijlaantje is verbonden met onze inrit door een paadje van vier meter breed. Tja. Mijn innerlijke neiging tot polderen legt aan de jongens uit dat sociale cohesie in deze dagen belangrijker is dan een gewonnen ezelspel.
Ik richt me weer op het avondmaal, als na enkele minuten het gebonk tegen onze zijmuur wordt hervat. Om mogelijke buurtbommen te ontmantelen, haast ik me naar buiten. Oudste plaatst net een harde kaats. De bal rolt richting het ei van Columbus. Twee horizontaal geplaatste keukentrappen blokkeren het paadje en redden zowel de bewegingsruimte van de jongens als de vrede in de wijk. De nieuwe generatie bouwt bruggen. Als de jeugd de toekomst is, dan komt het goed.
Vier knapen uit twee gezinnen, dat bedreigt de anderhalve-meter-afstandsregel, maar mijn innerlijke discussie levert snel een conclusie: de heren hebben een uitlaatklep hard nodig.
Ineens melden de jongens zich binnen. Pardon?
“Ja, Buurman Baasje is boos. De bal rolde tegen zijn Renault.”
Buurman Baasje woont in de straat áchter ons. Zijn oprijlaantje is verbonden met onze inrit door een paadje van vier meter breed. Tja. Mijn innerlijke neiging tot polderen legt aan de jongens uit dat sociale cohesie in deze dagen belangrijker is dan een gewonnen ezelspel.
Ik richt me weer op het avondmaal, als na enkele minuten het gebonk tegen onze zijmuur wordt hervat. Om mogelijke buurtbommen te ontmantelen, haast ik me naar buiten. Oudste plaatst net een harde kaats. De bal rolt richting het ei van Columbus. Twee horizontaal geplaatste keukentrappen blokkeren het paadje en redden zowel de bewegingsruimte van de jongens als de vrede in de wijk. De nieuwe generatie bouwt bruggen. Als de jeugd de toekomst is, dan komt het goed.
donderdag 2 april 2020
Dag 19
Normaal houd ik niet van wandelen. Dat gedoe met de ene voet voor de andere. Maar het thuisverblijf kweekt stilstand. De laatste dagen voelen de wandelingen anders. Ze lijken meer op, nou ja, glorietochten. Fietsers steken hun duim op (“mooie columns!”), vreemden spreken me aan en laten weten dat ze door mijn stukjes vrolijk aan de dag beginnen. Het voelt als Asterix die door de Galliërs op het schild wordt gehesen. Ook in de supermarkt. Bij de sperziebonen laten mensen me op anderhalve meter afstand weten dat ‘ik rondga in de groepsapp’.
Zo’n lauwerkrans op je hoofd, het doet wat met je. De rug gaat recht, de pas wordt ferm. Het vertrouwen groeit, zeg maar. Net als het ego dat uit het jasje barst. Bij Veronica Inside zouden ze er rap mee afwerken.
Kieft: “Ik vind het eigenlijk wel irritant worden.”
Genee: “Hoezo?”
Kieft: “Nou, hij gaat nogal in zichzelf geloven.”
Op de terugweg naar huis ziet mijn vriendin het ook. Nuchter als Bonnie St. Claire op maandagmorgen zet ze bij thuiskomst met één opmerking mijn voetjes weer terug in de boerenklei.
“Zeg schrijvert, zet jij het oud papier even aan de straat?”
Zo’n lauwerkrans op je hoofd, het doet wat met je. De rug gaat recht, de pas wordt ferm. Het vertrouwen groeit, zeg maar. Net als het ego dat uit het jasje barst. Bij Veronica Inside zouden ze er rap mee afwerken.
Kieft: “Ik vind het eigenlijk wel irritant worden.”
Genee: “Hoezo?”
Kieft: “Nou, hij gaat nogal in zichzelf geloven.”
Op de terugweg naar huis ziet mijn vriendin het ook. Nuchter als Bonnie St. Claire op maandagmorgen zet ze bij thuiskomst met één opmerking mijn voetjes weer terug in de boerenklei.
“Zeg schrijvert, zet jij het oud papier even aan de straat?”
woensdag 1 april 2020
Dag 18
Het online lesgeven gaat wonderwel goed. Op de laptop switch ik inmiddels als een directiesecretaresse met ambitie van powerpointpresentatie naar nakijkvel en van chatpagina terug naar het beginscherm. Aanvankelijk werkte ik vanaf de keukentafel, maar dat gaf toch praktische hobbels. “Mam! Is er nog grillworst?!” Hoe onschuldig ook, de culinaire voorkeuren van de jongens hoeven niet tot 20 huizen in de verre omgeving door te galmen.
Daarom verhuisde ik in goed overleg naar het bureau van Oudste op de zolderkamer. Daar zat ik gisterenmorgen in alle rust een les voor te bereiden, toen Oudste zich in zijn kamer voor de klerenkast meldde. In zijn blote kont welteverstaan, after-shower-naaktlopen is een gewoonte die hier trouw door alle huisgenoten wordt gepraktiseerd. Ik zag mogelijkheden.
“Okay, dan gaan we verder met opdracht 17 op blz. 68,” zei ik nonchalant in mijn laptop.
De zin raakte Oudste als een sloopkogel. Als Epke sprong hij vanuit stand,, met de Cassina-Kolman-techniek (twee vluchtelementen!) op zijn bed. Mooie landing ook. Maar zijn ogen schreeuwden in volle paniek vier woorden.
“WAS IK IN BEELD?!”
Met de timing van een oude cabaretier draaide ik het lege scherm in zijn richting.
“Geintje, mijn jongen.”
Daarom verhuisde ik in goed overleg naar het bureau van Oudste op de zolderkamer. Daar zat ik gisterenmorgen in alle rust een les voor te bereiden, toen Oudste zich in zijn kamer voor de klerenkast meldde. In zijn blote kont welteverstaan, after-shower-naaktlopen is een gewoonte die hier trouw door alle huisgenoten wordt gepraktiseerd. Ik zag mogelijkheden.
“Okay, dan gaan we verder met opdracht 17 op blz. 68,” zei ik nonchalant in mijn laptop.
De zin raakte Oudste als een sloopkogel. Als Epke sprong hij vanuit stand,, met de Cassina-Kolman-techniek (twee vluchtelementen!) op zijn bed. Mooie landing ook. Maar zijn ogen schreeuwden in volle paniek vier woorden.
“WAS IK IN BEELD?!”
Met de timing van een oude cabaretier draaide ik het lege scherm in zijn richting.
“Geintje, mijn jongen.”
Dag 17
Staand naast de keukentafel, schraap ik mijn keel, en begin mijn speech.
“Beste huisgenoten, welkom bij deze persconferentie. Helaas moet ik jullie mededelen dat de maatregelen, die eerder werden verordonneerd, tot 28 april zullen worden verlengd.”
Tegenover me filmt Oudste de toespraak, naast hem noteert zijn broer aantekeningen. Schuin achter me maakt hun moeder nadrukkelijk bewegingen met haar handen. Ze trekt er rare gezichten bij.
“De eerder opgestelde protocollen blijven intact. Dat betekent een dagstructuur van opstaan, ontbijten, schoolwerk maken, afwasmachine leegruimen en stofzuigen.”
Vanuit een ooghoek zie ik bewegingen met een denkbeeldige Nilfisk. Denk aan Freddy Mercury in ‘I want to brake free’.
“Indien aan deze eisen is voldaan, staat het alle huisgenoten vrij om een uurtje te gamen.”
Twee handen bij elkaar en druk bewegende duimen.
“Tot zover de mededelingen. Zijn er nog vragen?”
Jongste wilde weten of de verlenging ook doorgaan met stukjes schrijven betekende.
“Jawel! Deze tijden vragen van iedereen offers. Maar als jullie in woord en daad inspiratie blijven leveren, komt alles in orde. Laatste vraag.”
De vinger van Oudste gaat omhoog.
“Houdt mama het hier nog vol tot 28 april, in dit mannenhol?”
Alle aanwezigen draaien het hoofd naar de doventolk. We verwachten iets met een zware rugzak en zweet op het voorhoofd, maar het antwoord is opvallend kort. Onder een ferme bemoedigende hoofdknik gaat haar duimpje omhoog.
“Beste huisgenoten, welkom bij deze persconferentie. Helaas moet ik jullie mededelen dat de maatregelen, die eerder werden verordonneerd, tot 28 april zullen worden verlengd.”
Tegenover me filmt Oudste de toespraak, naast hem noteert zijn broer aantekeningen. Schuin achter me maakt hun moeder nadrukkelijk bewegingen met haar handen. Ze trekt er rare gezichten bij.
“De eerder opgestelde protocollen blijven intact. Dat betekent een dagstructuur van opstaan, ontbijten, schoolwerk maken, afwasmachine leegruimen en stofzuigen.”
Vanuit een ooghoek zie ik bewegingen met een denkbeeldige Nilfisk. Denk aan Freddy Mercury in ‘I want to brake free’.
“Indien aan deze eisen is voldaan, staat het alle huisgenoten vrij om een uurtje te gamen.”
Twee handen bij elkaar en druk bewegende duimen.
“Tot zover de mededelingen. Zijn er nog vragen?”
Jongste wilde weten of de verlenging ook doorgaan met stukjes schrijven betekende.
“Jawel! Deze tijden vragen van iedereen offers. Maar als jullie in woord en daad inspiratie blijven leveren, komt alles in orde. Laatste vraag.”
De vinger van Oudste gaat omhoog.
“Houdt mama het hier nog vol tot 28 april, in dit mannenhol?”
Alle aanwezigen draaien het hoofd naar de doventolk. We verwachten iets met een zware rugzak en zweet op het voorhoofd, maar het antwoord is opvallend kort. Onder een ferme bemoedigende hoofdknik gaat haar duimpje omhoog.
Abonneren op:
Posts (Atom)
