Topjaar

Met zijn vieren zaten we rond de kerstversieringen. Oudste hing boven een sfeertekening met arrenslee en een rendier dat in de verte iets van Rudolf had, jongste keek met zijn moeder naar een film van Mees Kees.
"Vond jij het een goed jaar, pap?" vroeg oudste.
Ik dacht na over 2014. Op vele plekken stond de wereld in brand, maar in de huiskamer, met het gezin bij de warme kachel, ging het eigenlijk hartstikke goed. Klein geluk kriebelde aan onze voeten.
"Volgens mij wel, jongen. Een uitstekend jaar. Wat vond jij ervan?"
Oudste stopte even met kleuren en krabde met zijn potlood aan zijn kin. 
"Leuk! Het stekelvarken dat we op vakantie zagen vond ik nog het leukste. En gitaarles! Wel jammer dat het konijn dood is gegaan."
Jongste hing half op de schoot van zijn moeder. Op tv liep de aftiteling. Mees Kees had alles weer tot een goed einde gebracht.
"Mam, vertel nog eens over Bruma en die andere PSV'ers," zei jongste.
Mijn vriendin zuchtte een keer diep en begon voor de achtste keer aan het verhaal dat ze op het werk in de receptiehal enkele spelers van PSV had zien staan. Ze is niet zo goed in voetbalnamen en pas na een uur foto's zoeken op Google was Bruma de enige die boven water kwam, maar jongste vond het een topverhaal.
Met beide armen vleide hij zich warm om de middel van zijn moeder die hem hielp met douchen en aankleden, hem (net als oudste) zes, zeven keer per dag knuffelde en 's avonds toestopte, bordspelletjes met hem deed, op school meehielp, hem aanmoedigde bij de F'jes, zijn lievelingskostje kookte. En die nu ook nog op het werk zomaar PSV'ers tegen het lijf liep.
Ja, ook voor jongste was het een prima jaar.

Mede namens oudste, jongste en hun moeder wens ik iedereen fijne feestdagen en een voorspoedig 2015!

Fallrückzieher

De jongens bedachten een nieuw spel. Op de inrit zetten ze een mini-goal neer en de trampoline werd een eindje opgeschoven. Het was de bedoeling om vanaf de trampoline met een omhaal, over de tuinmuur, op de inrit doel te treffen. Ze tuimelden dat het een lieve lust was, oudste en jongste.
"Pap, wil jij het ook eens proberen," vroeg oudste uitdagend.
Hoe moeilijk kon het zijn?
In mijn hoofd gingen luikjes open met beelden van Klaus Fischer die in de Sportschau achterovervallend voor Schalke scoorde, de bicycle kick van Alexi Lalas, Van Basten tegen FC Den Bosch. Met een kwiek sprongetje stond ik op de trampoline, veerde een paar keer en begon aan mijn ruimtereis. Op het hoogste punt, perfect in vleermuispositie, trof ik vól de opgeworpen bal. Twee paar kinderogen volgden geconcentreerd de baan van mijn schot, dat niet in het goaltje, maar op het platte dak van de buren twee huizen verderop eindigde.
Dat was niet helemaal de bedoeling.
"Eh, ja,... de jongens hebben de bal op je dak geschoten," zei ik laf toen ik er een minuutje later aanbeldde. Een ladder uit de schuurtje bracht uitkomst. 
Met de bal weer in mijn handen excuseerde ik me nogmaals, maar de buurman maakte er niet zo'n punt van.
"Ach, zo zijn ze, hè, ... die kleine jongens..." De ironie in zijn stem liet aan duidelijkheid niets te wensen over. Hij had me door.

Zondagmiddagmarathon

Een zondagmiddag staat hier doorgaans in het teken van een boswandeling of een gezinspotje Triviant junior, maar nu mijn vriendin plichtmatig haar zondagsdienst vervulde en oudste een oefenmiddag met zijn dansgroep op de agenda had staan, wisten we er wel raad mee.
"Lekker hè," zei ik tegen jongste.
Met een gebakken eitje op schoot keken we naar de wedstrijd van Ajax die om half één op Fox Sports begon. De rest van de middag zou de competitiewedstrijd van PSV brengen, waarna de avond met Feyenoord vanuit de Kuip zou starten. Vanuit onze luie zitposities zagen we hoe Ajax naar de winst freewheelde.
Toen PSV op het punt van beginnen stond, richtte jongste zich op mij.
"Zit jij op George?" vroeg ie op serieuze toon.
In mijn rug vond ik inderdaad zijn knuffel. De oranje aap keek me aan met zijn gebruikelijke vrolijke grijns. Zorgvuldig zette jongste George naast zich op de driezitsbank, het teken dat zijn club kon beginnen.
Mijn vriendin kwam thuis toen het buiten al schemerde en de wedstrijd van Feyenoord tegen het rustsignaal liep. In één oogopslag overzag ze de situatie.
"Zitten jullie al de gehele middag voetbal te kijken?" vroeg ze, niet zonder verontwaardiging. We knikten voldaan, als twee gasten die schaamteloos uitbuikten na een langdurig menu met veel liflafjes in een sterrenrestaurant. 
"Waar is George?" vroeg jongste opnieuw, toen niet veel later ook oudste aansloot. Hij vond zijn knuffelvriend onder twee kussens. Met zijn vijven op een rijtje behaalden we in de Kuip, moe maar tevreden, de eindstreep.

Winst

Het F-team van jongste maakt niet veel indruk in de competitie. Twee gelijke spelen, de rest verloren. Zaterdagmiddag, na weer een verliespartij, zat jongste langdurig op de schoot van mijn vriendin. Als een hangbuikzwijntje dat tegen de moederspenen schurkt, liet hij zich door de haren kroelen. Even dacht ik dat jongste troost zocht voor de nederlaag, maar dat wuifde hij snel weg.
"Nee, hoor. Gewoon even knuffelen."
Vanmorgen sprintte jongste, nauwelijks aangekleed en tanden gepoetst, weer fris en fruitig naar de grasmat in de buurt. Het veldje lag er, met het ochtendvocht, de vele herfstbladeren en de grauwe lucht, winterklaar bij, maar het weerhield jongste en zijn buurtvrienden er niet van om een ouderwetse partij drie-tegen-drie te starten.
Ik ging even kijken, hangend over het hek.
Het werd al snel een pandemonium van vrolijke slidings, schoten op de lat en saves met keepershandschoenen in felle kleuren. Tikkie-takkie-voetbal van het zuiverste soort. De bal ging rond als glühwein op een winterfeest. Doelpunten werden gevierd als vliegtuig of met de klassieke vuist in de lucht, aangevers werden met een priemende wijsvinger netjes bedankt.
"Hoeveel staat het eigenlijk?" riep ik van een afstandje.
Iemand mompelde "Eh..., 19-17 of zo," maar niemand wist het precies. De gedachte dat een wedstrijd per se gewonnen moet worden is waarschijnlijk een volwassen idee. Na ruim anderhalf uur sjokten de jongens huiswaarts, op weg naar een boterham. Hun trainingspakken waren besmeurd met modder en een voldaan gevoel. Tussen de zandvegen op het gezicht van jongste was een gulle glimlach zichtbaar.
"Ik heb gescoord met links," zei ie.
Meer winst kon een koude zondagmorgen in zijn ogen niet opleveren. 

Arjen in Rio

Oudste en jongste wilden voor hun goede schoolrapporten een keer uit eten, maar aan tafel in het knusse restaurantje bleef het opvallend rustig. Dat kwam omdat beiden een boek hadden meegenomen dat ze van Sinterklaas kregen. Toen het tafelmeisje de bestelling kwam opnemen, zat oudste gebogen in 'Arjen Robben en het WK in Rio', jongste was niet uit 'Arjan Robben en de finale van de Champions League' te slaan. Een schrijverscollectief had zich blijkbaar op de belevenissen van Robben gestort en deze avonturen bleken zó spannend dat ze alleen even opkeken toen het broodmandje met kruidenboter op tafel kwam.
"Hoe ver is Oranje al in Rio?" vroeg ik met een sneetje in mijn mond.
"Huh, ...eh, ... ze hebben net gewonnen van Spanje," zei oudste afwezig. 
"Dan moeten ze nog tegen Chili en Australië. En Mexico en Costa Rica," voegde jongste eraantoe. Hij had deze zomer goed opgelet.
Toen het hoofdgerecht werd opgediend, verruilde jongste zijn boek voor de frietjes, maar oudste bleef bladzijde na bladzijde wegvreten. Hij moest inmiddels al bij de halve finale tegen Argentinië aangekomen zijn, schatte ik.
Net op het moment dat het tafelmeisje de toetjes bracht, sloeg oudste zijn avontuur in Rio dicht. "Yes! Nederland heeft de finale gewonnen van Brazilië!" zei ie. Mijn vriendin keek geschrokken op van haar tiramisu.
"Wat? Hebben we gewonnen?" vroeg ik, met opgetrokken wenkbrauwen.
"Ja, en Arjen scoort de winnende goal!" juichte oudste.
Ik begreep meteen dat het prettig toeven was in de boeken van Robben. In die wereld is geen plaats voor gemiste penalty's in de halve finale. In lichte euforie betaalden we de rekening. Oudste trok zijn shirt over het hoofd, jongste gleed op zijn knieën richting de kapstok. Als wereldkampioenen verlieten we het eetcafé.